Η επιθετική Τουρκία και οι ευθύνες των

Κούρδων

ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ πριν πέντε χρόνια, ένας Έλληνας πολιτικός σαλτιμπάγκος και αρχηγός «αριστερού» μάλιστα κόμματος θα βάραγε τα νταούλια και θα χορεύανε οι αγορές. Κι έγινε ακριβώς το αντίθετο. Οι αγορές βαράνε ακόμα τα νταούλια και από τότε ένας ολόκληρος άσκεφτος κι εξαπατημένος λαός που πίστεψε στα κραυγαλέα ψεύδη του απατεώνα Τσίπρα, χορεύει στο σκοπό τους. Ο Ερντογάν και η κλίκα του, λειτουργούν αντίθετα με τους δυτικούς Τσίπρες. Λένε ακριβώς τι σκέπτονται να κάνουν και το κάνουν, γιατί έχουν όλους τους δυτικούς απατεώνες στο χέρι. Και όλοι αυτοί που τώρα καμώνονται πως ενοχλούνται από την επιθετικότητα της Τουρκίας, είναι εκείνοι ακριβώς που της έδωσαν αυτή την δυνατότητα, με τις τεράστιες οικονομικές, βιομηχανικές και στρατιωτικές επενδύσεις τους στη χώρα. Η Τουρκία εκμεταλλεύεται την εξαιρετική γεωστρατηγική της θέση και οχυρώνεται πίσω από την ιδιότητα του μέλους του ΝΑΤΟ για να προωθήσει εκβιαστικά ό,τι αντιλαμβάνεται ως εθνικό της συμφέρον και το οποίο δεν μπορεί να παρεμποδιστεί χωρίς τον κίνδυνο διάλυσης της ίδιας της συμμαχίας. Κάτι που εργαλειοποιούν άριστα οι Ερντογανικοί και μέχρι στιγμής κάνουν όλους να χορεύουν στο ρυθμό τους. Άλλωστε, η συμβολή της Τουρκίας ήταν καθοριστική στην υλοποίηση των εγκληματικών σχεδίων των ΗΠΑ για «αλλαγές καθεστώτων» στην ευρύτερη Μ. Ανατολή και Β. Αφρική. Ειδικά στη περίπτωση της Συρίας, από την Τουρκία πέρασαν ασύλληπτες ποσότητες  όπλων και πυρομαχικών, αλλά και δεκάδες χιλιάδες μισθοφόροι - αποβράσματα από όλη την Ευρώπη και όχι μόνο. Αυτοί εξοπλίστηκαν, τροφοδοτήθηκαν, εκπαιδεύτηκαν σε ειδικά στρατόπεδα εντός της Τουρκίας και μετά μπήκαν στη Συρία να ανατρέψουν το  καθεστώς Άσαντ, εμφανιζόμενοι από τα κατευθυνόμενα δυτικά ΜΜΕ ως δήθεν «αντάρτες» εναντίον του «αιμοσταγούς δικτάτορα». Κι αυτό για να φανεί, ότι στη Συρία γίνεται τάχα εμφύλιος και άρα οι φιλοδυτικοί αυτοί «μαχητές», πρέπει να υποστηριχτούν απο τη Δύση για να «ελευθερωθεί ο λαός της Συρίας». Τα ίδια ακριβώς που λέγανε για το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη, τη Γιουγκοσλαβία, την Τυνησία, την Αίγυπτο κλπ. Ποσώς βέβαια τους ενδιέφερε η «απελευθέρωση από δικτάτορες», αλλά ο έλεγχος, η λεηλασία των χωρών αυτών από τις πολυεθνικές τους και η χρήση τους σαν ερεισμάτων και ορμητηρίων  εναντίον Ρωσίας και Κίνας. Η επέμβαση της Ρωσίας στη Συρία, ύστερα από έκκληση της Συριακής κυβέρνησης, γλύτωσε την χώρα από την πλήρη καταστροφή και την τύχη της Λιβύης, και διέλυσε τα σχέδια των ΗΠΑ – ΕΕ – Τουρκίας – Ισραήλ για ληστρική της εκμετάλλευση και επίθεση στο Ιράν.  Μετά την κατάρρευση των  μισθοφόρων  τους του ISIS, που όσοι γλύτωσαν, βρήκαν καταφύγιο στην Τουρκία, οι Αμερικάνοι βρήκαν ένα πολύ έξυπνο τρόπο να παρατείνουν τη παρουσία τους στη Συρία, καθώς δεν είχαν πλέον δικαιολογία να παραμείνουν εκεί.  Απευθύνθηκαν στους Κούρδους που ήταν ευάλωτοι, καθώς ήταν κατακερματισμένοι σε πολλές πολιτικές και στρατιωτικές οργανώσεις και αποδυναμωμένοι από τα πλήγματα κυρίως των Τούρκων, αλλά και των τζιχαντιστών, βρίσκοντας θετική ανταπόκριση.

ΔΙΕΘΕΣΑΝ αρκετά χρήματα, και μαζί με τους Ισραηλινούς, εξαγόρασαν τις ηγεσίες τους  και τους έκαναν όργανά τους στην υλοποίηση των βρώμικων σχεδίων τους για την συνέχιση του πολέμου εναντίον της Συρίας, μέχρι να πετύχουν τον κεντρικό τους στόχο: Την ανατροπή του Άσαντ και την μετατροπή της Συρίας σε Λιβύη.  Άλλωστε, ο πόλεμος δεν τους στοίχιζε σχεδόν τίποτε, αφού όλα τα έξοδα έβγαινα από την πώληση του πετρελαίου και αερίου που έκλεβαν και κλέβουν καθημερινά από την πλούσια σε πετρέλαιο περιοχή που έχουν καταλάβει Αν. του Ευφράτη. Έτσι εξόπλιζαν ταυτόχρονα και τους Κούρδους και τους δικούς τους τζιχαντιστές   προκειμένου να γίνονται σποραδικές μάχες, και σαμποτάζ, ώστε να μπορούν να ισχυρίζονται ότι ο πόλεμος δεν τελείωσε, δικαιολογώντας έτσι την εκεί παραμονή τους ως δήθεν διώκτες  του ΙSΙS, και ως εγγυητές της ασφαλείας των   Κούρδων από πιθανή Τουρκική επίθεση. Στους αφελείς Κούρδους βέβαια πούλαγαν και το παραμύθι της δημιουργίας μεγάλης κρατικής Κουρδικής οντότητας που θα περιελάμβανε εδάφη της Τουρκίας, της Συρίας Ανατολικά του Ευφράτη, και του Ιράκ. Και για γίνουν πιο πειστικοί, τους έδωσαν το δικαίωμα της «διοίκησης» της περιοχής Αν. του Ευφράτη όπου ασκούν καθήκοντα χωροφύλακα άρα και καταπίεσης του ντόπιου πληθυσμού. Ταυτόχρονα τους έδωσαν το δικαίωμα λαθρεμπορίου μεγάλων ποσοτήτων πετρελαίου και αερίου που εξορύσσουν  και κλέβουν καθημερινά οι Αμερικανικές εταιρίες από την πλούσια στα αγαθά αυτά περιοχή.  Η πώληση των προϊόντων αυτών σε Τουρκία και Ισραήλ, έκαμε πάμπλουτους τους ηγέτες και τα στελέχη των Κούρδων που βολεύτηκαν και καλόμαθαν στο εύκολο χρήμα, μετατρεπόμενοι σε ενεργούμενα των Αμερικανών και Ισραηλινών. Έτσι συγκροτήθηκε μια τεράστια διεφθαρμένη δομή η οποία προορίζεται για νέο Κουρδικό «κράτος», που μπορεί μεν να θέλουν Αμερικανοί και Ισραηλινοί, δεν θέλει όμως η Τουρκία που εποφθαλμιά όλη την περιοχή που κατέχουν οι Κούρδοι λόγω των εκεί τεραστίων κοιτασμάτων Υδρογονανθράκων και της μη συγκρότησης Κουρδικού κράτους. Οι Κούρδοι ήταν πάντα εχθρικοί με το Συριακό καθεστώς, ήδη  από τα χρόνια της αμερικανοκίνητης «Αραβικής άνοιξης», όπου πολεμούσαν μαζί με τους τζιχαντιστές. Και παρ’ όλο που ο Άσαντ το 2011 πολιτογράφησε 300.000 Κούρδους πρόσφυγες κυνηγημένους από Τουρκία, ως Σύριους πολίτες, δεν υπήρξε ποτέ καμία αναγνώριση από τη μεριά τους. Το αντίθετο μάλιστα, συμμάχησαν με τους εχθρούς της Συρίας. Εξακολουθούν να μην θέλουν τη συνεργασία με τη Ρωσία, το Ιράν και την  Συριακή κυβέρνηση, που δέχεται να τους παραχωρήσει εκτεταμένη αυτονομία εντός των ορίων όμως του Συριακού κράτους. Αυτοί εξακολουθούν να ονειρεύονται δικό τους κράτος, χωρίς να υπάρχουν όμως οι προϋποθέσεις γι αυτό. Παρακαλούν ακόμα τα αφεντικά τους Αμερικανούς, να κηρύξουν την περιοχή τους «ζώνη απαγόρευσης πτήσεων», για να γλυτώσουν από την Τουρκική αεροπορία και μόλις χθες ζήτησαν περιορισμένη στρατιωτική συνεργασία - προ του κινδύνου αφανισμού τους - με τον Άσαντ και τη Ρωσία που εγγυάται την αυτονομία τους. Αν το έκαναν αυτό νωρίτερα, θα ήταν πολύ πιο εύκολα να υλοποιηθεί η πρόταση του Πούτιν για «απομάκρυνση από τη Συρία όλων των παράνομα ευρισκομένων εκεί ξένων δυνάμεων, αλλά και της Ρωσίας αν το απαιτήσει η Συριακή κυβέρνηση». Επί πλέον έχουν τη φωλιά τους πολύ λερωμένη από τις κατά καιρούς πρακτικές τους. Όπως για παράδειγμα, την προδοτική τους στάση πρόπερσι στη πολιορκία του  Αφρίν από τους Τούρκους. Εκεί, ενώ συμφώνησαν αρχικά την βοήθεια από τον Συριακό Στρατό και άρχισαν οι πρώτες μονάδες του να μπαίνουν στην πόλη, τον πρόδωσαν ύστερα από  μια γενναία χρηματική προσφορά που τους έκαναν οι Τούρκοι και εγκατέλειψαν την πόλη στα χέρια τους. Μετά πήγαν  Αν. του Ευφράτη και παρέδωσαν όλη την περιοχή  στους Αμερικανούς για να χτίσουν τις βάσεις τους. Τα ίδια έκαναν και στη πολιορκία του Χαλεπίου το 2016 όπου συμμάχησαν με τους τζιχαντιστές εναντίον του Συριακού στρατού. Λοιπόν, μετά απ’ αυτά και πολλά άλλα, ποιος μπορεί να τους εμπιστευθεί;  Σωστό, επαναστατικό Κουρδικό κίνημα, υπήρχε όσο υπήρχε  Οτζαλάν. Μετά την παράδοσή του στους Τούρκους από τη κλίκα Σημίτη-Πάγκαλου, το κίνημά τους προδόθηκε και έσβησε, καταλήγοντας  σε εντολοδόχο των Αμερικανών.  Οι απόψεις αυτές για τους Κούρδους, μπορεί να φανούν αιρετικές κάτω απο τον καταιγιστικό ορυμαγδό των δυτικών κατευθυνόμενων ΜΜΕ υπέρ των Κούρδων και του ύποπτου ενδιαφέροντος κύκλων των ΗΠΑ, όλης της ΕΕ και του σιωνιστικού Ισραήλ. Και αυτό ακριβώς είναι που πρέπει να μας κάνει να αποβάλουμε τον συναισθηματισμό που μας καταλαμβάνει για κυνηγημένους λαούς, όταν πια ενεργούν απροκάλυπτα για τα συμφέροντα  των ιμπεριαλιστών.   

        

ΠΑΝΤΩΣ οι Αμερικανοί, παρά τις παλινωδίες του ανεκδιήγητου προέδρου Τράμπ, που έχει γίνει περίγελος διεθνώς με την ασχετοσύνη του, δεν θα  εγκαταλείψουν τους Κούρδους όπως πιστεύεται γενικά, διότι καλυπτόμενοι πίσω τους διατηρούν υπό την κατοχή τους το πλουσιότερο σε ορυκτό πλούτο μέρος της Συρίας,  και  από την άλλη, δεν θέλουν να δείξουν σε φίλους και συμμάχους τους ότι σε περίπτωση κινδύνου τους εγκαταλείπουν. Αυτό θα αποτελούσε μεγάλο πλήγμα για το γόητρό τους διεθνώς και παρά τις κραυγαλέες διαφορές συμφερόντων, μεταξύ των κέντρων οικονομικής, στρατιωτικής και πολιτικής ισχύος στην Ουάσιγκτον, το πιο πιθανό είναι να βρεθεί μια συμβιβαστική λύση ώστε να μην απομακρυνθεί οριστικά η Τουρκία από τη Δύση, ούτε να χαθεί το έρεισμά τους στη Συρία. Ήδη οι Κούρδοι διατάχθηκαν από τους Αμερικανούς να οπισθοχωρήσουν στα ενδότερα σε καλά οχυρωμένες θέσεις ώστε να δυσκολευτεί πολύ η δράση του Τουρκικού στρατού και να καταστεί ασύμφορη η συνέχιση της επίθεσής του σε ένα τόσο μεγάλο μέτωπο. Τότε οι Τούρκοι θα μιλήσουν για «επίτευξη στόχων και σταμάτημα της προέλασης», οπότε Ρώσοι και Ιρανοί θα τους θυμίσουν την συμφωνία περί «εδαφικής ακεραιότητας» και την υποχρέωση αποχώρησης από τα Συριακά εδάφη, ώστε να μην φανεί σαν ήττα του Ερντογάν. Πιστεύω όμως πως οι Τούρκοι, με την συναίνεση όλων, θα αποτρέψουν τη δημιουργία κουρδικής κρατικής οντότητας σπρώχνοντας κι αυτοί τους Κούρδους προς την συγκατοίκηση με τον Άσαντ. Αυτό σημαίνει συνέχιση του πολέμου με την προηγούμενη μορφή του στη Συρία, ικανοποίηση των απαιτήσεων της Τουρκίας όχι όμως στη Συρία όπου η Ρωσία είναι κάθετη στο θέμα της εδαφικής ακεραιότητας του Συριακού κράτους, αλλά προς το Αιγαίο και την Κύπρο, όπου η αντίδραση της αμερικανόδουλης κυβέρνησης της ΝΔ και των υποτελών κομμάτων ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ είναι από ασήμαντη έως ανύπαρκτη. Ενώ ανάλογα με το πια κλίκα στην Ουάσιγκτον θα υπερισχύσει, θα δρομολογηθεί και το είδος των πιέσεων  που θα ασκήσουν, μαζί με το Ισραήλ, προς το Ιράν. Αναμφισβήτητα πάντως η Τουρκική εισβολή περιπλέκει όλες τις σχέσεις μεταξύ των εμπλεκομένων μερών, με την Ελλάδα, του «ανήκομεν εις την Δύσιν», να είναι στη μεριά των χαμένων γύρω από τα ρευστά συμφέροντα των εμπλεκόμενων δυνάμεων. Οι δυτικοί εταίροι φάνηκε ότι ουδεμία εγγύηση είναι σε θέση να προσφέρουν στη χώρα μας, που εξακολουθεί να είναι δεμένη  επικίνδυνα με τις στρατηγικές επιλογές των ΗΠΑ.  

                                                     Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                             Φυσικός, συν/χος εκπαιδευτικός     

      

        Το κατά Πομπέο ανάγνωσμα

Οι υποτελείς της κυβέρνησης Μητσοτάκη όπως και οι προηγούμενοι εθελόδουλοι της παρέας Τσίπρα, νόμισαν ότι ένας Αμερικάνος ΥΠΕΞ που έρχεται στην Ελλάδα, ξεχνάει ότι είναι εκπρόσωπος του τερατώδους, σκοτεινού, μαφιόζικου μηχανισμού των πολυεθνικών της υπερδύναμης  και ήλπιζαν  ότι θα έτριζε τα δόντια στην γειτονική Τουρκία για τις όντως προκλητικές της ενέργειες σε Αιγαίο και ΑΟΖ Κύπρου. Ξεχνούν όμως ότι η Τουρκία έχει πολύ πιο  σημαντική γεωστρατηγική θέση από την Ελλάδα και ότι, και οι δύο, ανήκουν στην ίδια δολοφονική συμμορία του ΝΑΤΟ συμμετέχοντας σε όλα τα εγκλήματα που διαπράττει η «συμμαχία» εναντίον γειτονικών χωρών, αλλά  και της ευρύτερης περιοχής. Και οι δύο χώρες, φιλοξενούν στα εδάφη τους δεκάδες επικίνδυνων στρατιωτικών εγκαταστάσεων στραμμένων κατά του κύριου εχθρού των ΗΠΑ, την Ρωσία. Και στις δύο χώρες είναι εγκατεστημένες πολυεθνικές των ΗΠΑ - ΕΕ με δεκάδες εκατομμύρια πελατών. Είναι διάδρομοι διέλευσης τεράστιων αγωγών αερίου, ενώ σχεδιάζονται από Αμερικανικές κυρίως αλλά και Ευρωπαϊκές εταιρίες, νέοι μεγαλύτεροι για την μεταφορά προς την Ευρώπη των υδρογονανθράκων που είναι θαμμένοι στη λεκάνη της Α. Μεσογείου. Ο στόχος των Αμερικανών είναι  να τροφοδοτούν οι δικές τους κυρίως εταιρίες την Ευρώπη με το αέριο αυτό, αποκλείοντας τις Ρωσικές και σε μικρότερο βαθμό οι Ιρανικές, όπως συμβαίνει σήμερα. Παράλληλα κατασκευάζουν στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης μια τεράστια εγκατάσταση για αποθήκευση Αμερικανικού ΥΦΑ που σκοπεύουν να το στέλνουν κι αυτό σε Βαλκανικές και Ευρωπαϊκές χώρες, επιτυγχάνοντας έτσι πλήρη διακοπή τροφοδοσίας της ΕΕ με Ρωσικό αέριο και  καταφέροντας, όπως πιστεύουν,   ισχυρό πλήγμα στη Ρωσική οικονομία. Ταυτόχρονα προορίζουν την Αλεξανδρούπολη για αφετηρία του Βόρειου διαδρόμου γρήγορης μεταφοράς ΝΑΤΟϊκών στρατευμάτων και οπλισμού που θα περνάει από όλες τις Αν. χώρες και θα φτάνει  στις Βαλτικές χώρες, πλησίον πάντα των Ρωσικών συνόρων. Και όσο σχετικά καλά τα πάνε οι Αμερικάνοι στο Βορρά, τόσο άσχημα τα πάνε στο Νότο, όπου από το Ιράν ως τη Λιβύη η περιοχή είναι ένα καζάνι που βράζει με ανοιχτά τα μέτωπα του Περσικού της Υεμένης, της Συρίας, της Λιβύης, με αποκλειστική ευθύνη των ίδιων των Αμερικανών που άρχισαν την επίθεση από το 1999 διαλύοντας  Γιουγκοσλαυία,  Ιράκ,  Αφγανιστάν, Λιβύη,  Συρία,  Σουδάν, Υεμένη. Ο πιο πρόθυμος σύμμαχός τους στα εγκλήματα αυτά ήταν η Τουρκία,  οποία έχει βάλει πόδι σε όλες τις παραπάνω περιοχές και διεκδικεί σθεναρά μερίδιο από την τεράστια λεία (ορυκτό πλούτο, γεωγραφικό χώρο, ανθρώπινο δυναμικό). Μερίδιο το οποίο (όσο και αν καμώνονται πως αντιδρούν ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ), οι Αμερικάνοι είναι διατεθειμένοι να της παραχωρήσουν (όπως φάνηκε από τις δηλώσεις Πομπέο) προκειμένου να μην χάσουν το κυριότερο προγεφύρωμά τους, την Τουρκία,  στο σχεδιασμό τους εναντίον της Ρωσίας. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι οι ηγεσίες των  εγχώριων  αστικών  κομμάτων (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ), δεν έχουν  αντιληφθεί την ουσία της ΝΑΤΟϊκής «συμμαχίας»: Ό, τι είναι μια ένοπλη συμμορία υπό την ηγεσία των ΗΠΑ με κεντρικό σκοπό την ηγεμονία των ΗΠΑ στον πλανήτη και συνακόλουθα την εξόντωση οποιουδήποτε την αμφισβητεί.  Τους  Αμερικάνους ενδιαφέρει βασικά η απόκτηση ερεισμάτων σε θέσεις κλειδιά στον πλανήτη, προκειμένου από πλεονεκτικές θέσεις να απειλούν ή αν χρειαστεί να χτυπήσουν τους αντιπάλους τους, Ρωσία και Κίνα. Οι πόλεμοι, στρατιωτικοί, οικονομικοί, υβριδικοί, που διεξάγονται σε πολλές περιοχές του πλανήτη, γίνονται για να αποσπαστούν από Ρωσία και Κίνα τα δικά τους ερείσματα, ή για να μην τους επιτραπεί να αποκτήσουν.  Γι αυτό όλες οι χώρες του ΝΑΤΟ έχουν υπογράψει και αποδεχτεί ότι «στο χώρο της συμμαχίας δεν υπάρχουν σύνορα μεταξύ των χωρών -μελών», ώστε οι στρατιωτικές κινήσεις να γίνονται ταχύτατα. Για τους Αμερικάνους δεν υπάρχουν χώρες με κυριαρχικά δικαιώματα στην επικράτειά τους, υπάρχουν χώροι στους οποίους θέλουν να κινούνται ασύδοτα και χωρίς τον παραμικρό περιορισμό είτε οικονομικά είτε στρατιωτικά. Ο Πομπέο τους τα υπενθύμισε αυτά και χωρίς την παρουσία καμερών με πολύ σκληρότερα λόγια: Θέλετε ΝΑΤΟ και ΕΕ; Απλά θα υπακούτε.

                                                            Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                               Φυσικός, σ/χος εκπαιδευτικός  

.     

      

  Το προσφυγικό σαν πρόβλημα και όπλο

         Η ευθύνη και η υποκρισία της Δύσης

ΣΤΗ «ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΗ» και «ευαίσθητη» Δύση, οι ατέρμονες συζητήσεις στα κοινοβούλια, στον τύπο και στα κανάλια για τους πρόσφυγες, η δημιουργία επιτροπών από άσχετους, οι δραματικές εικόνες από τα ατέλειωτα καραβάνια των ξεριζωμένων που φτάνουν ή δεν φτάνουν στα Ιταλικά ή τα Ελληνικά νησιά, οι εκατοντάδες πνιγμένοι, είναι πια καθημερινό φαινόμενο. Ωστόσο, ούτε λέξη για τα αίτια, ούτε νύξη για τους υπεύθυνους (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, Αυστραλία,  σιωνιστικό Ισραήλ και εγκληματικές μοναρχίες του Κόλπου) των «ανθρωπιστικών» πολέμων, που γεννούν την προσφυγιά. Και δεν είναι μόνον οι πόλεμοι, αλλά και οι εκμεταλλευτικές  οικονομικές πολιτικές των δυτικών σε όλη την Αφρική, τη Ν. Αμερική, την ευρύτερη Μ. Ανατολή, κ.α, που εξαναγκάζουν εκατομμύρια  ανθρώπων να μεταναστεύουν κυρίως προς την Ευρώπη, φεύγοντας από τις λεηλατημένες - λόγω των ληστρικών δραστηριοτήτων (επενδύσεων) -  των Αμερικανικών και Ευρωπαϊκών πολυεθνικών στις χώρες τους. Ωστόσο, αυτό που γίνεται τα τελευταία είκοσι χρόνια στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, στη Βόρεια και Κεντρική Αφρική, είναι πρωτόφαντο. Πάντα γίνονταν πόλεμοι, αλλά η στοχευμένη, η επίμονη, η ολοσχερής καταστροφή κρατικών υποστάσεων και υποδομών, τα  βασανιστήρια και οι μαζικές δολοφονίες αμάχων, η οργανωμένη κλοπή του πλούτου, που συντελούνται με τόσο συστηματικό τρόπο στις χώρες – στόχους των ΗΠΑ, δεν έχει προηγούμενο. Δεν καταστρέφουν απλά τις χώρες, τις ισοπεδώνουν με τρόπο που κανείς δεν μπορεί πλέον να επιβιώσει σ’ αυτές. Τις εξαφανίζουν μαζί με τους πολιτισμούς τους χιλιάδων ετών. Ληστεύουν τον πλούτο τους, επιβάλλοντας μια μορφή κυριαρχίας δια του αφανισμού, που αποτελεί τη νέα πιο βάρβαρη μορφή αποικιοκρατίας του σύγχρονου ιμπεριαλισμού. Παράγονται έτσι εκατομμύρια κυνηγημένων, απόλυτα ευάλωτων, σε κάθε είδους εκμετάλλευση ανθρώπων, που τρέχουν αλλόφρονες να σωθούν προς εκείνους που τους…. βομβαρδίζουν και τους καταστρέφουν. Είναι η νέα μέθοδος παραγωγής δούλων από την «πολιτισμένη» Δύση που δεν τους κουβαλάει πλέον η ίδια με τα σαπιοκάραβα, αλυσοδεμένους, στην Αμερική και στις Ευρωπαϊκές χώρες, όπως πριν τρεις αιώνες, αλλά τους αναγκάζει να πληρώνουν αδρά οι ίδιοι το ταξίδι τους προς τους δυνάστες – εκμεταλλευτές τους. Έτσι οι σύγχρονοι καπιταλιστές όχι μόνο απαλλάσσονται εντελώς από τα έξοδα μεταφοράς των  θυμάτων - δούλων τους, αλλά ταυτόχρονα κερδίζουν δισεκατομμύρια από τα πανάκριβα κόστη μεταφοράς.

ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ κερδισμένοι από το δουλεμπόριο αυτό, είναι οι εκατοντάδες ΜΚΟ, οι οποίες  φυτρώνουν σαν μανιτάρια τις δυο τελευταίες δεκαετίες που οι εγκληματικές κυβερνήσεις κακοποιών της Ουάσιγκτον, έχουν κηρύξει οικονομικό και στρατιωτικό πόλεμο με το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας. Στη πλειοψηφία τους, είναι ομάδες ατόμων ειδικά εκπαιδευμένες σε ΝΑΤΟϊκές σχολές, που λειτουργούν σαν δούρειοι ίπποι υπονομεύοντας αρχικά την κυβέρνηση της χώρας – στόχου, οργανώνοντας αντικυβερνητικές κινητοποιήσεις που μεγεθύνονται από τα ενσωματωμένα ΜΜΕ για αρνητική ευαισθητοποίηση της διεθνούς κοινής γνώμης, ώστε να μην αντιδράσει σε ό,τι πρόκειται να επακολουθήσει. Δηλαδή απανωτές οικονομικές κυρώσεις, αποκλεισμοί, σαμποτάζ, κυβερνοπόλεμος, δολοφονίες κρατικών αξιωματούχων και τελικά στρατιωτική εισβολή ώστε να παραχθούν κύματα προσφύγων. Τότε, λειτουργούν σαν επαγγελματίες διακινητές, παράλληλα και σε συνεργασία με τοπικούς διακινητές, με τοπικούς δημοτικούς και κυβερνητικούς αξιωματούχους και με υπουργούς. Υπό το κάλυμμα δε της διάσωσης  και προστασίας των προσφύγων, αδειάζουν κυριολεκτικά τις χώρες –στόχους από τους πληθυσμούς τους, ώστε να μην μπορεί να λειτουργεί  καμία δομή και να επέλθει η κατάρρευση. Η «δουλειά» βέβαια δεν είναι εθελοντική όπως διατυμπανίζουν για τους αφελείς. Γίνεται με το αζημίωτο, ροκανίζοντας εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ από Ευρωπαϊκά, Αμερικανικά και κρατικά Ταμεία, ή εξυπηρετώντας σκοτεινά ιδρύματα μεγιστάνων τύπου Σόρος. Κι επειδή τα λεφτά είναι πολλά, είναι φυσικό  στο απάνθρωπο πάρτι να συμμετέχουν και ανώτατοι αξιωματούχοι της ΕΕ. Τις ΜΚΟ ουδείς μπορεί να τις πειράξει, εκτός ελαχίστων που δρουν εκτός ΝΑΤΟϊκών σχεδιασμών. Οι υπόλοιπες αποτελούν βασικό στοιχείο του εγκληματικού – παρανοϊκού σχεδίου πλανητικής κλίμακας των ΗΠΑ, που στοχεύει στην πλήρη αποδιοργάνωση και καταστροφή συγκεκριμένων «απείθαρχων» χωρών οι οποίες διαθέτουν και μεγάλο ενεργειακό πλούτο και γεωστρατηγική θέση που εξυπηρετεί τα σχέδιά τους εναντίον της Ρωσίας και Κίνας. Η νέα μορφή δουλεμπορίου, με πρόσφυγες και μετανάστες, έχει πάρει τερατώδεις διαστάσεις. Είναι μια επιχείρηση που αποδίδει κέρδη δισεκατομμυρίων (φτηνό εργατικό δυναμικό, εμπορία οργάνων, ναρκωτικών, πορνεία κλπ)  και είναι προϊόν του πολύ καλά οργανωμένου στρατηγικού σχεδίου του Αμερικάνικου κυρίως ιμπεριαλισμού, για την διάλυση εθνικών κρατών, την πολτοποίηση κοινωνιών, την μετατροπή των λαών σε αγέλες, με τελικό στόχο την κατασκευή νέων αποικιών, με ηγεσίες μαριονέτες του Αμερικανικού κυρίως, αλλά και του Ευρωπαϊκού μεγάλου κεφαλαίου.  Ο καπιταλισμός σε όλο του το μεγαλείο. Επενδύει και κερδίζει και από την ανθρώπινη δυστυχία και από την απέραντη καταστροφή που προκαλεί. Γι αυτό και λύση του προσφυγικού-μεταναστευτικού - όσο αυτό αποδίδει κέρδη - δεν πρόκειται να υπάρξει.

 Η ΕΛΛΑΔΑ, ενσωματωμένη πλήρως στις οικονομικές και στρατιωτικέ δομές της Δύσης, συμμετέχει ενεργά στο βρώμικο αυτό παιχνίδι της καταστροφής χωρών από ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – Ισραήλ, παρέχοντας κάθε είδους διευκόλυνση στην κακοποιό αυτή συμμορία. Τώρα δέχεται τις συνέπειες των  απερίσκεπτων ενεργειών των ηγεσιών του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ,  που υποκύπτοντας στις επιθυμίες των «συμμάχων» τους, μετέτρεψαν τη χώρα σε ένα μεγάλο καταυλισμό προσφύγων και μη, καθώς και σε διάδρομο διέλευσής τους προς άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ο Ερντογάν, ως εκπρόσωπος της Τουρκικής  ηγετικής τάξης, εκμεταλλεύονται άριστα το θέμα του προσφυγικού, ισχυριζόμενος ότι η Τουρκία δεν αντέχει περισσότερους διότι ήδη έχει 3.5 εκατομμύρια Σύριους πρόσφυγες και άλλα 5 εκατ. άλλων εθνικοτήτων, ζητώντας συνεχώς χρήματα από την ΕΕ, που ήδη του έχει δώσει 5 δις ευρώ.  Πιθανόν να έχει δίκιο αλλά ξεχνάει να μας πει ότι αυτός ο ίδιος είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνος για το μακελειό στη Συρία, καθώς δεκάδες χιλιάδες δολοφόνοι τζιχαντιστές, εκπαιδεύτηκαν, εξοπλίστηκαν, μισθοδοτήθηκαν σε ειδικά στρατόπεδα στην Τουρκία και εστάλησαν μετά στη Συρία για να ρημάξουν τη χώρα, να σκοτώσουν και να εξανδραποδίσουν το λαό της και τελικά να προσαρτήσουν όσο μεγαλύτερο κομμάτι της μπορούσαν. Οι Σύροι πρόσφυγες δεν πήγαν με τη θέλησή τους στην Τουρκία, οδηγήθηκαν εκεί υπο την συνεχή απειλή των φιλότουρκων τζιχαντιστών, και χρησιμοποιούνται σαν δούλοι από τους Τούρκους επιχειρηματίες, προσφέροντάς τους έτσι, πολύ περισσότερα από όσα η ΕΕ. Μετά την επέμβαση όμως της Ρωσίας το 2015, τα πράγματα άλλαξαν άρδην υπέρ του Άσαντ. Τώρα οι φιλότουρκοι τζιχαντιστές έχουν περιοριστεί σε ένα μικρό μέρος στον Βορρά (Ιντλίμπ), όπου έχουν εγκλωβίσει –κατά τα λεγόμενα του Ερντογάν – περίπου 3 εκατ. ανθρώπους. Με ομήρους αυτά τα 11.5 εκατ. ανθρώπων, ο Ταγίπ παζαρεύει και απειλεί  Ευρώπη, Ρωσία και ΗΠΑ να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες του, για να μην τους αμολύσει προς την Ελλάδα  και προκληθεί το απόλυτο χάος και στη χώρα μας και στην ΕΕ. Και οι επιθυμίες του είναι: συνδιαχείριση και συνεκμετάλλευση του Αιγαίου και της Κυπριακής ΑΟΖ και απαγόρευση της δημιουργίας Κουρδικού κράτους στο κομμάτι της Συρίας Ανατολικά του Ευφράτη που έχουν καταλάβει παράνομα οι Αμερικανοί και ληστεύουν το πετρέλαιο και το αέριο της Συρίας. Τους Αμερικανούς, λόγω  της ισχύος και της πολύ σπουδαιότερης γεωστρατηγικής θέσης της Τουρκίας από ό,τι της (παραδομένης) Ελλάδας, τους ενδιαφέρει πιο πολύ η  ικανοποίηση των Τουρκικών απαιτήσεων, παρά των ανύπαρκτων άλλωστε Ελληνικών, προκειμένου να μην στραφεί περισσότερο προς την Μόσχα.   Οι δε Ρώσοι διαπιστώνουν με δυσφορία ότι οι Τούρκοι μόνο παζαρεύουν και ζητούν για το παραμικρό ανταλλάγματα, αθετώντας κάθε συμφωνία όπως κάνουν χρόνια τώρα στη Συρία. Έτσι, ενώ η Τουρκία  είναι από τους κύριους υπεύθυνους για την τρομακτική καταστροφή στη Συρία, δημιουργώντας και το προσφυγικό πρόβλημα, τώρα αυτό το πρόβλημα το χρησιμοποιεί σαν όπλο για να πετύχει τους άνομους σκοπούς της στην γεωπολιτική σκακιέρα.   Και το πιο πιθανό είναι να τους πετύχει όλους, σε αντίθεση με τις ξενόδουλες Ελληνικές κυβερνήσεις,  που δεν τολμούν να αποκαταστήσουν τις διπλωματικές σχέσεις με την Συρία. Κάτι που θα απάλλασσε τη χώρα μας, τουλάχιστον από τους Σύριους πρόσφυγες που αποτελούν πάνω από το μισό προσφυγικό πληθυσμό και θα μπορούσαν να επιστρέψουν στην απελευθερωμένη κατά τα 2/3 πλέον χώρα τους.

                                                   Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                           Φυσικός, συν/χος   εκπαιδευτικός

     

   

      

         

  

      Απειλή για παγκόσμια Χιροσίμα

ΟΙ ΘΕΡΜΟΚΕΦΑΛΟΙ της Ουάσιγκτον, δια στόματος του ασυνάρτητου Τράμπ, επέλεξαν να εξαγγείλουν στις 2 Αυγούστου, την οριστική αποχώρηση των ΗΠΑ από την Συμφωνία INF. Τέσσερες μέρες πριν την 6^η Αυγούστου, που είναι η  74^η επέτειος  της ρίψης της πρώτης ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα, επέλεξαν όχι τυχαία, οι πολεμοκάπηλοι της Ουάσιγκτον να δυναμιτίσουν έστω κι αυτήν την υπαρκτή παγκόσμια «ειρήνη».  Η Συμφωνία INF, μεταξύ των ΗΠΑ και της τότε ΕΣΣΔ, που υπογράφτηκε το 1987 από τους προέδρους Ρήγκαν και Γκορμπατσόφ, αφορούσε στην κατάργηση και απαγόρευση κατασκευής πυραύλων ενδιάμεσου βεληνεκούς (από 500 ως 5.500 χλμ). Τότε οι ΗΠΑ είχαν εγκαταστήσει στη Δ. Ευρώπη (Δ. Γερμανία) τέτοιου τύπου πυραύλους Πέρσινγκ, με συνέπεια και η ΕΣΣΔ να απαντήσει με την τοποθέτηση ανάλογων πυραύλων, των SS-20, στην Αν. Γερμανία. Όλοι αυτοί οι πύραυλοι αποσύρθηκαν και καταστράφηκαν με την συγκεκριμένη συμφωνία. Τώρα 32 χρόνια μετά την συμφωνία και ύστερα από τις κατακλυσμικές μεταβολές στο παγκόσμιο γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό  σκηνικό που πρόκυψε από την Γκορμπατσοφική προδοσία και την διάλυση της ΕΣΣΔ, μια νέα Δαμόκλεια σπάθη κρέμεται πάνω από την ανθρωπότητα.   Η διαχωριστική γραμμή ΝΑΤΟ – Ρωσίας μετατοπίστηκε 1000 χλμ ανατολικότερα και πάνω ακριβώς στα σύνορα της Ρωσίας. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση δεν λέει να κοπάσει.  Ο εμπορικό πόλεμος ΗΠΑ – Κίνας φουντώνει από μέρα σε μέρα. Η διεθνής πραγματικότητα - οικονομική, πολιτική, στρατιωτική - έχει γίνει πολύ πιο σύνθετη και εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για την ίδια την ύπαρξη της ανθρωπότητας. Στις τρείς αυτές δεκαετίες, η πυραυλική τεχνολογία, η ταχύτητα των πυραύλων και η ακρίβεια στόχευσης των όπλων αυτών, έχουν κάνει τεράστια άλματα. (Για παράδειγμα, οι Ρώσοι διαθέτουν ήδη υπερ-υπερηχητικούς πυραύλους HGV (Hypersonic Glide Vehicles) με ταχύτητες από 10 έως 20 MACH).  Παράλληλα και οι πλατφόρμες εκτόξευσής τους δεν είναι πια μόνο ακίνητες χερσαίες. Είναι κινητές, είναι σε στρατηγικά ή υποστρατηγικά βομβαρδιστικά, είναι σε πολεμικά σκάφη και σε συμβατικά ή πυρηνικά υποβρύχια, άρα είναι πολύ λιγότερο ευάλωτες.  Εκείνο όμως που προκαλεί τρόμο και πονοκέφαλο στα επιτελεία των αντιπάλων  είναι η τρομακτική ταχύτητα των νέων πύραυλων, πράγμα που τους καθιστά μη ανασχέσιμους από τα υπάρχοντα αντιπυραυλικά συστήματα αεράμυνας. Ακόμα κι αν εντοπιστούν από τα ραντάρ της αεράμυνας αυτού που υφίσταται την επίθεση, ο χρόνος αντίδρασής του είναι μόλις λίγα λεπτά. Που σημαίνει αδυναμία αποτελεσματικής αντίδρασης. Συνεπώς θα υποχρεωθεί να εκτοξεύσει από άλλα σημεία ανάλογα όπλα (αν διαθέτει)  και ο πόλεμος θα γενικευτεί κι ενδεχομένως θα τελειώσει εντός λεπτών προς όφελος εκείνου που έχει τα περισσότερα συστήματα του είδους. Βέβαια είναι γεγονός πως η Συμφωνία INF, δεν κάλυπτε τους πυραύλους κρουζ Τomahawk (ΗΠΑ)  και Kalibr (Ρωσία), με εμβέλεια 2500 χλμ, ούτε και το επί των πλοίων σύστημα Aegis των ΗΠΑ που έχουν περικυκλώσει την Ρωσία και από τους ωκεανούς. Γι αυτό η Μόσχα ζήτησε επικαιροποίηση της συμφωνίας και όχι κατάργησή της, συναντώντας την κάθετη άρνηση των Αμερικανών. Ο λόγος απλός: Η μαφία του Βαθέος Αμερικανικού Κράτους, επιδιώκει μια νέα κούρσα πανάκριβων εξοπλισμών με την Ρωσία, πιστεύοντας ότι θα την γονατίσει οικονομικά, κι έτσι δεν θα χρειαστεί καν να κάνει πόλεμο, υποχρεώνοντάς την να συνθηκολογήσει αμαχητί.

 ΜΕ ΤΙΣ ΒΑΣΕΙΣ των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ στις Βαλτικές χώρες, να απέχουν μόλις 150 χλμ από το Λένινγκραντ (Αγ. Πετρούπολη)  και στην Ουκρανία περίπου 500 χλμ από την Μόσχα, αντιλαμβάνεται κανείς τα μέτρα που πρέπει να πάρουν οι Ρώσοι  για να αντιμετωπίσουν τέτοια υπαρξιακή κυριολεκτικά απειλή από τους κακοποιούς της Ουάσιγκτον. Ευτυχώς προηγούνται κατά πολύ των Αμερικανών σε τέτοια πυραυλική τεχνολογία και τους προειδοποίησαν ότι αν εγκαταστήσουν τέτοια όπλα στην Ευρώπη θα τοποθετήσουν τα δικά τους στις ίδιες ακριβώς αποστάσεις από τα Αμερικανικά σύνορα, εννοώντας προφανώς ότι θα τα τοποθετήσουν σε πυρηνικά υποβρύχια που θα περιπολούν συνεχώς εν καταδύσει κοντά στις αμερικανικές ακτές. Η ανθρωπότητα, με τόσα  ανοικτά περιφερειακά μέτωπα σε όλες σχεδόν τις ηπείρους, με ευθύνη και υποκίνηση των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ, βρίσκεται σε μια κατάσταση ανάλογη με εκείνη των πρώτων μεταπολεμικών χρόνων όπου οι ψυχροπολεμικές κλίκες Τρούμαν και Τσόρτσιλ, κραδαίνοντας το ατομικό όπλο που δεν είχε αποκτήσει ακόμα η ΕΣΣΔ. Κρατούσαν έτσι τον πλανήτη σε συνεχή ένταση με διαρκείς επεμβάσεις σε μη αρεστές χώρες και κάνοντας τεράστιους εξοπλισμούς, δημιούργησαν την δολοφονική συμμορία του ΝΑΤΟ επιχειρώντας επανειλημμένα να προκαλέσουν σύγκρουση με την ΕΣΣΔ που αποφεύχθηκε όμως χάρις στην σωφροσύνη και ψυχραιμία των σοβιετικών ηγετών. Είναι ίδιον του καπιταλιστικού συστήματος το οποίο βρίσκεται σε μόνιμη κρίση, να προκαλεί πολέμους για να κινηθεί η οικονομία του και να βγαίνει βραχυπρόθεσμα από τις κρίσεις. Διασώζει έτσι τις χρεοκοπημένες τράπεζες και επιχειρήσεις που μετά από κάθε πόλεμο ορμάνε στις κατεστραμμένες χώρες για δάνεια κι «επενδύσεις», δηλαδή για ξέφρενο  πλιάτσικο και κυριαρχία. Στις 6 (Χιροσίμα) και στις 9 (Ναγκασάκι) Αυγούστου 1945, οι Αμερικανοί διέπραξαν δύο τρομακτικά, αποτρόπαια  εγκλήματα, με την ολοκληρωτική καταστροφή και ισοπέδωση δύο Ιαπωνικών πόλεων, ενώ δεν υπήρχε στρατιωτική ανάγκη καθώς ο πόλεμος είχε ήδη τελειώσει.  Αλλά η χρήση των ατομικών βομβών πάνω σε ανθρώπους, αποτελούσε την πιο αδίστακτη κι εκκωφαντική επίδειξη ισχύος από τους παρανοϊκούς των ΗΠΑ. Ήταν το βασικό μέσο υπαγόρευσης της εγκληματικής τους πολιτικής στη διαμόρφωση της μεταπολεμικής παγκόσμιας τάξης. Ήταν έκφραση ανοιχτής, χυδαίας πρόκλησης, απειλής κι εκβιασμού προς την ΕΣΣΔ, αλλά και προειδοποίηση προς τυχόν επίδοξους δυτικούς ανταγωνιστές για το ποιος είναι τώρα το αφεντικό. Ας ελπίσουμε ότι η σύνεση και η αποφασιστικότητα  των σημερινών ηγεσιών Ρωσίας και Κίνας, συνοδευόμενη από την τεράστια συνδυασμένη στρατιωτική τους ισχύ, θα αποτρέψει τους τρομοκράτες του πλανήτη από το  να κάνουν το παράτολμο και τελευταίο τους βήμα.

                                                            Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                            Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης                       

Κύπρος 1974: Έγκλημα χωρίς τιμωρία

Η Ελλάδα αναπνέει σήμερα με δύο πνεύμονες, τον μεν Αγγλικόν τον δε Αμερικανικόν. Και δι αυτό δεν ημπορεί, λόγω Κυπριακού, να διακινδυνεύσει να πάθει ασφυξία. (Ο Γ. Παπανδρέου, ο δήθεν «γέρος της δημοκρατίας», προς τον δήμαρχο της Λευκωσίας το 1950)

Η ΚΥΠΡΟΣ έχει πολύ σπουδαία γεωστρατηγική θέση, γι αυτό κι έχει μπει στο στόχαστρο των δυτικών ιμπεριαλιστών ήδη από το 1878 που περιήλθε στη δικαιοδοσία και κατοχή των Άγγλων αποικιοκρατών. Η γεωγραφική της θέση είναι τέτοια που διευκολύνει κάθε είδους επεμβάσεις των ΗΠΑ- Βρετανίας στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου και της Μ. Ανατολής. Ταυτόχρονα, κι αυτό είναι το κυριότερο τις τελευταίες δεκαετίες, αποτελούσε μια σημαντική βάση  παρακολούθησης των δραστηριοτήτων του Σοβιετικού στόλου Μεσογείου και σήμερα του Ρωσικού.  Δεν είναι τυχαίο λοιπόν το «ενδιαφέρον» των δυτικών δολοφόνων για το νησί που μόνο συμφορές έχει προκαλέσει   στους ανθρώπους του και στον Ελληνισμό γενικότερα. Για παράδειγμα η πρώτη πράξη των Άγγλων στη Κύπρο προκειμένου να διχάσουν τον λαό και να κυβερνούν ευκολότερα ήταν η μετονομασία των μουσουλμάνων του νησιού σε τουρκική μειονότητα που σιγά-σιγά απέκτησε και τουρκική συνείδηση, με όλα τα γνωστά επακόλουθα.  Οι αστικές τάξεις στην Ελλάδα, την Τουρκία και την Κύπρο, υπηρετώντας αδιάλειπτα τα ξένα συμφέροντα,  οδήγησαν τη μεγαλόνησο στην τραγική πραγματικότητα της Τουρκικής κατοχής στο 40% του νησιού και στην ντε φάκτο διχοτόμησή του, από τον Ιούλιο (Αττίλας Ι) και Αύγουστο (Αττίλας ΙΙ) του 1974. Ο Παπανδρέου, δεν ήταν ο μόνος αστός πολιτικός που διακατεχόταν απο αντικυπριακές αντιλήψεις, καθώς μετά το νικηφόρο – λόγω της Αμερικανικής στρατιωτικής εμπλοκής και οικονομικής βοήθειας - για τους αστούς, τέλος του εμφυλίου στην Ελλάδα,  οι πολιτικοί τους  δήλωναν απόλυτη υποταγή και αφοσίωση στα νέα αφεντικά που κατέκλυσαν την χώρα μας και καθόριζαν πλέον  την δυτικόστροφη πορεία και συμπεριφορά της. Όποιος δεν το έκανε απλά εξαφανιζόταν από την πολιτική σκηνή της χώρας. Η εξυπηρέτηση και προώθηση των Αμερικανικών συμφερόντων στην Ελλάδα, Κύπρο, Τουρκία και ευρύτερη πετρελαιοφόρο περιοχή της Μ. Ανατολής, έγινε προτεραιότητα για όλο αυτό το κοπάδι των αμερικανόδουλων πολιτικάντιδων  και συνεχίζεται αδιάλειπτα μέχρι τις μέρες μας. Τον πλέον βρώμικο, σκοτεινό  και προδοτικό ρόλο όμως,  τον έπαιξε ο Ευάγγελος Αβέρωφ και σαν ΥΠΕΞ και σαν ΥΠΑΜ, που σαν αρχή του είχε πως «Το Κυπριακό πρέπει να αντιμετωπιστεί σαν ΝΑΤΟϊκό πρόβλημα και να λυθεί μέσα στα πλαίσια της συμμαχίας με τρόπο που να διασφαλίζει τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ στην Αν. Μεσόγειο». Προσέξτε, όχι τα συμφέροντα της Ελλάδας και της Κύπρου, αλλά τα συμφέροντα του ΝΑΤΟ, δηλαδή των Αμερικανών. Μάλιστα ο Αβέρωφ, λόγω των ιδιαίτερων σχέσεων που διατηρούσε με τους χουντικούς, γνώριζε τα πάντα περί του σχεδιαζόμενου πραξικοπήματος τον Ιούλιο του ‘74, αλλά δεν ενημέρωσε τον Κύπριο πρόεδρο Μακάριο, καθώς επιθυμούσε κι αυτός την «απομάκρυνσή» του από την προεδρία, γιατί τον θεωρούσε «επικίνδυνο για την ασφάλεια της Δύσης», λόγω των σχέσεων που ανέπτυσσε τότε με την ΕΣΣΔ.

 ΤΟ ΦΛΕΒΑΡΗ του ’59 στη Ζυρίχη και στο Λονδίνο, υπογράφηκαν, κάτω από εκβιασμούς και απειλές των Άγγλων, από τον Κ. Καραμανλή και τον Α. Μεντερές, συνθήκες που  τυπικά έθεταν τέλος στην Αγγλική κατοχή, αλλά όχι στις Αγγλικές βάσεις,  δίνοντας στο νησί μια, όπως ονομάστηκε,  «εξαρτημένη ανεξαρτησία». Στις συνθήκες αυτές αποκλειόταν το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του νησιού (π.χ ένωση με άλλο κράτος) και καθιέρωνε τις Αγγλία, Ελλάδα, Τουρκία, ως εγγυήτριες δυνάμεις, δίνοντάς τους το δικαίωμα μονομερούς ή από κοινού επέμβασης στην Κύπρο. Ενώ υπήρχε κείμενο με πολλά διαιρετικά σημεία, πάνω στο οποίο στηρίζεται το Κυπριακό Σύνταγμα, το οποίο εμπεριέχει πολλά σημεία που έδωσαν λαβή σε ενδοκοινοτικές διενέξεις. Υπήρχε δε και ένα μυστικό κεφάλαιο (η λεγόμενη «Συμφωνία Κυρίων»), που δεν παρουσιάστηκε στον Μακάριο όταν πήγε να την υπογράψει, που προέβλεπε την «προώθηση διαδικασιών για την είσοδο της Κύπρου στο ΝΑΤΟ, και για την κήρυξη εκτός νόμου του ΑΚΕΛ και κάθε κομμουνιστικής δράσης». Το περιεχόμενο και τα αποτελέσματα από την εφαρμογή των συμφωνιών αυτών, τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 που δέσποζε η λυσσαλέα κόντρα των ΗΠΑ ενάντια στην Σοβιετική Ένωση, αξιοποίησαν συστηματικά οι κακοποιοί της Ουάσιγκτον ώστε να συντηρούν μια διαρκή ένταση στις σχέσεις Ελλάδας, Τουρκίας, Κύπρου, ενώ την ίδια στιγμή αυτοί, προκειμένου να αποφευχθεί μια σύγκρουση μεταξύ χωρών που ανήκαν στην ίδια συμμαχία (ΝΑΤΟ), αυτοανακηρύσσονταν διαμεσολαβητές, ελέγχοντας έτσι απόλυτα τις εξελίξεις προς το συμφέρον τους. Τους είχε πανικοβάλει το γεγονός ότι ο Μακάριος  είχε καταξιωθεί ως ηγετική μορφή στο κίνημα των τότε αδεσμεύτων, που ήταν πιο φιλικό προς την Σοβιετική Ένωση, και παρεμπόδιζε την υλοποίηση των εγκληματικών σχεδιασμών των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ σε πολλές περιοχές του πλανήτη. Ο Μακάριος λοιπόν, για τους Αμερικάνους και Εγγλέζους, ήταν βασικό εμπόδιο στη ΝΑΤΟποίηση της Κύπρου και έπρεπε να «βγει από τη μέση», διότι τους στερούσε την χρήση της εναντίον των χωρών της περιοχής, αλλά  και του Σοβιετικού στόλου στη Α. Μεσόγειο. Οργανώνουν λοιπόν δύο απόπειρες δολοφονίας του, μέσω της χούντας Ιωαννίδη τον Ιούλιο του ’74, που αποτυγχάνουν κι έτσι αποφασίζουν το πραξικόπημα εναντίον του, αλλά ο παπάς καταφέρνει, με αυτοθυσία της φρουράς του, να διαφύγει και οι πραξικοπηματίες τοποθετούν τον Σαμψών, ένα πιόνι του Ιωαννίδη, για πρόεδρο. Ετσι δίνεται το πράσινο φως στην Τουρκία, από ΗΠΑ- ΝΑΤΟ,  να επέμβει με την προκλητική δικαιολογία της «απελευθέρωσης από την δικτατορία». Αμέσως μετά, η  χούντα Ιωαννίδη καταρρέει, και έχοντας κάνει το «καθήκον» της (πραξικόπημα), παραμερίστηκε την ίδια στιγμή από τους ίδιους που τον προέτρεψαν, κάνοντας τον Ιωαννίδη να αναφωνήσει  προς τον Σίσκο (Αμερ. υφυπουργό εξωτερικών), όταν εκδηλώθηκε η Τουρκική εισβολή, «…μας εξαπατήσατε…». Έτσι, στις 23/7/74 έρχεται στην Αθήνα ο δεξιός Καραμανλής ως ο δημοκράτης και σωτήρας πλέον, ενώ στην Κύπρο αναλαμβάνει ο δεξιός Κληρίδης, με τους Αμερικάνους και ΝΑΤΟϊκούς να τους στηρίζουν ανεπιφύλακτα πουλώντας τους χουντικούς, αφού Καραμανλής και Κληρίδης θα έκαναν τη δουλειά τώρα πολύ πιο εύκολα και χωρίς τα τάνκς, καθώς τα τοπία σε Ελλάδα και Κύπρο, τα είχαν εκκαθαρίσει από κάθε δημοκρατικό, προοδευτικό στοιχείο οι τρεις χούντες. Κανένας κίνδυνος λοιπόν για τα αστικά φιλοαμερικανικά καθεστώτα σε Ελλάδα, Κύπρο και Τουρκία. Η πορεία τους θα συνεχιζόταν αδιατάρακτα μέσα στις οικονομικές και στρατιωτικέ δομές του ευρωατλαντισμού.  

ΤΑ ΤΡΑΓΙΚΑ γεγονότα του ’74 στη μεγαλόνησο που σημάδεψαν τις εξελίξεις και στην Ελλάδα και στην ευρύτερη περιοχή, περιγράφονται με πολλές λεπτομέρειες στον λεγόμενο «Φάκελο της Κύπρου». Έναν «Φάκελο» (δεκάδες κιβώτια) που παραμένει κλειστός από το 1988 στις αποθήκες της Ελληνικής Βουλής, αλλά και της Κυπριακής με χιλιάδες ντοκουμέντα της μεγάλης προδοσίας. Ανάλογες εκθέσεις 378 αξιωματικών που υπηρετούσαν στην Κύπρο την εποχή εκείνη, υπάρχουν και στα αρχεία του ΥΠΕΘΑ. Ορισμένα στοιχεία των εκθέσεων αυτών περιήλθαν στα χέρια κάποιων δημοσιογράφων το 1976, που τα δημοσίευσαν και προκάλεσαν κυριολεκτικά πανικό στη τότε κυβέρνηση Κ. Καραμανλή. Έντρομος ο τότε ΥΠΕΘΑ Ε. Αβέρωφ,  έδωσε εντολή στον Αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, στρατηγό Αρμπούζη, να διατάξει τους αξιωματικούς που είχαν υποβάλει εκθέσεις να καταστρέψουν κάθε αντίγραφο που τυχόν κρατούσαν απειλώντας τους με βαρύτατες ποινές.  Καμία κυβέρνηση στην Αθήνα ή στην Λευκωσία δεν τολμά ακόμα να ανοίξει τον «Φάκελο», διότι πρέπει να κρατηθούν στο σκοτάδι στοιχεία που τεκμηρίωναν την προδοσία και αποκάλυπταν τον βρώμικο ρόλο των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, Βρετανίας, και Ελλήνων και Κυπρίων πολιτικών και στρατιωτικών παραγόντων, που εξακολουθούν όχι μόνο να παραμένουν ατιμώρητοι αλλά και να έχουν επιβραβευθεί για τις προδοτικές τους πράξεις.

                                           Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                   Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης         

            
















                Εκλογές χωρίς νόημα

Δεν παίζει ρόλο σε ποιο κόμμα ανήκει ο εκάστοτε πρωθυπουργός, αλλά το αν τηρεί τα προγράμματα για τα οποία έχει γίνει εκτεταμένη διαπραγμάτευση. (Μέρκελ, Καγκελάριος Γερμανίας)

Ανάλογου ύφους και περιεχομένου ήταν και οι απαιτήσεις-εντολές, μια μέρα μετά τις εκλογές, από υψηλόβαθμα στελέχη της Ευρωμαφίας των γνωστών πια «Θεσμών» (ΕΚΤ, Κομισιόν, ΕSM), για την πορεία που πρέπει να ακολουθήσει η νέα ελληνική κυβέρνηση, προκειμένου να μην «καλομάθουν» σε παροχές οι εξαθλιωμένες λαϊκές τάξεις και θιγεί η κερδοφορία της συμμορίας των δανειστών του Ελληνικού δημοσίου. Δηλαδή προτεραιότητα έχει η εξυπηρέτηση του παράνομου, δυσθεώρητου χρέους που μας επέβαλαν, και μόνο αν περισσεύει  τίποτα, θα μοιράζεται στις «ευάλωτες» πληθυσμιακές ομάδες. Τις απαιτήσεις αυτές τις έχει ήδη υπογράψει ο Τσακαλώτος και θα εφαρμόσει κατά γράμμα η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Οι δηλώσεις αυτές, είναι φανερό, ότι δεν γίνονται τυχαία. Γίνονται την κατάλληλη στιγμή ώστε να μας υπενθυμίζουν διαρκώς ποια είναι τα αφεντικά μας, χωρίς την άδεια των οποίων δεν μπορεί να εφαρμοστεί το παραμικρό μέτρο ανακούφισης των λαϊκών στρωμάτων που εξαγγέλλονται από   υποψήφιους πρωθυπουργούς προεκλογικά, προκειμένου να υφαρπάζουν την λαϊκή ψήφο. Έτσι, ο Κυριάκος και η τεχνοκρατική παρέα του, καλυπτόμενοι πίσω από τις δηλώσεις των Ευρωπαίων αρχιληστών θα μπορούν να πάρουν πίσω, χωρίς ίχνος ντροπής όσα υποσχέθηκαν, λέγοντας ό,τι ακριβώς και η Τσιπραϊκή κλίκα. «Παιδιά, εμείς θέλαμε, αλλά δεν μας επιτρέπουν οι θεσμοί». Το παραμύθι αυτό θα συνεχιστεί και επί Κούλη και για όσο θα υπάρχει το τραπεζοκρατικό μόρφωμα που λέγεται ΕΕ.  Με λίγα λόγια, εντός  ΕΕ και υπό την σκιά του σιδηρόφρακτου ΝΑΤΟ, οι εκλογές απόκτησαν έναν εντελώς τυπικό, διεκπεραιωτικό χαρακτήρα: Δεν έχουν κανένα ουσιαστικό  νόημα αφού γίνονται για να  αλλάζουν όχι οι πολιτικές, αλλά οι  διαχειριστές των έξωθεν επιβαλλόμενων μνημονιακών πολιτικών. Κι επειδή η Ελλάδα είναι και θα είναι (όσο υπάρχει ΕΕ) υπό μόνιμη επιτροπεία κι εποπτεία, όντως δεν έχει καμία σημασία πιο (αστικό) κόμμα κυβερνάει και ποιος είναι πρωθυπουργός, αφού όσοι κόπτονται για την διακυβέρνηση της χώρας πρέπει να τρέχουν αδιαμαρτύρητα στο ίδιο μνημονιακό κουλουάρ, κάνοντας απλά μεταβίβαση σκυτάλης, όταν τους υποδειχθεί.

Χάρις στην Τσιπραϊκή κλίκα, που μετέτρεψε τον ΣΥΡΙΖΑ από αριστερό οπορτουνιστικό κόμμα σε καθαρά δεξιό,  δηλαδή σε πιστό υπηρέτη του μεγάλου εγχώριου και ξένου κεφαλαίου, η ΝΔ βγήκε από τις εκλογές, εν μέσω τέτοιας κατάρρευσης και μνημονιακής επέλασης, πιο ισχυρή από ποτέ, ακόμη και από τα χρόνια της ΕΡΕ. Και αυτοδυναμία απέκτησε και απόλυτο σχεδόν έλεγχο σε δήμους και Περιφέρειες. Το «κράτος της δεξιάς» αναβίωσε, δίνοντας στη κλίκα Μητσοτάκη την ευχέρεια και την άνεση να ισοπεδώσει ό,τι δεν πρόλαβε η προηγούμενη κλίκα του Τσίπρα.  Το 70% του εκλογικού σώματος ψήφισε δικομματισμό  (ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ), δηλαδή επάνοδο στις εποχές της ασυδοσίας, της διαφθοράς και διαπλοκής που οδήγησαν τη χώρα σε μια χειμάζουσα εξοντωτική χρεοκοπία. Και ο δικομματισμός δεν είναι μόνος του, έχει και τις εφεδρείες του στα  ΠΑΣΟΚΟΚΙΝΑΛ, ΜΕΡΑ 25 και Βελόπουλο. Κόμματα που θα βάλουν πλάτη, αν χρειαστεί, προκειμένου να «σωθεί η χώρα». Πάντως, μια ματιά στο κυβερνητικό σχήμα που ανακοίνωσε ο Κούλης, μας πείθει ότι θα  είναι η πιο διαπλεκόμενη με συγκεκριμένα εγχώρια και ξένα ιδιωτικά συμφέροντα, κυβέρνηση. Σχεδόν όλοι οι υπουργοί και υφυπουργοί συνδέονται με κάποια επιχειρηματικά συμφέροντα, πράγμα που διαπιστώνει κανείς από τα βιογραφικά τους. Πολλοί απ’ αυτούς έχουν μπλεχτεί  με ύποπτα κυκλώματα της αγοράς από την εποχή της απάτης του χρηματιστηρίου, αλλά και με σκάνδαλα ΣΔΙΤ. Οι περισσότεροι, με πανάκριβα μεταπτυχιακά ΜΒΑ (για καριέρα σε διοίκηση επιχειρήσεων), εκπροσωπούν οργανωμένα ιδιωτικά συμφέροντα, τα οποία ας σημειωθεί, χρηματοδότησαν την ΝΔ στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις με ποσά ανάλογα της εκλογικής της νίκης. Αυτούς ο Κυριάκος εμφανίζει ως τεχνοκράτες, πλην όμως, είναι οι πιο  επικίνδυνοι γυρολόγοι εξαρτώμενοι από αρπακτικά της Αγοράς. Και τους τοποθέτησε σε όλα τα υπουργεία σε θέσεις κλειδιά, ώστε να διευκολύνουν την συμμετοχή των εταιριών που εκπροσωπούν στη λεηλασία της εν εξελίξει γενικής εκποίησης της χώρας.  Διότι οι ιδιωτικοποιήσεις θα είναι το κύριο μέλημα της ΝΔ αρχικά, καθώς αυτό επιτάσσουν τα μνημόνια. Συνεπώς, θα επιδοθούν σε ένα άνευ προηγουμένου ξεπούλημα, όποιου περιουσιακού στοιχείου της χώρας, δεν πρόλαβε να εκποιήσει η Τσιπροπαρέα, με πρώτα το Ελληνικό και ό,τι έχει απομείνει από την ΔΕΗ. Αυτές οι πολιτικές όμως θέλουν προστασία. Έτσι, για να σιγουρευτεί δε ο Κυριάκος, ότι οι συγκεκριμένες πολιτικές θα διενεργούνται απρόσκοπτα, τοποθέτησε τον Χρυσοχοϊδη στο Υπουργείο (κατ ευφημισμό) Προστασίας του Πολίτη, και τον Παν. Κοντολέων, επικεφαλής της ΕΥΠ. Δηλαδή η δημόσια τάξη και η ασφάλεια της χώρας στα χέρια  δύο ανθρώπων των Αμερικανών. Για τον  Χρυσοχοϊδη δεν χρειάζονται πολλά. Είναι γνωστόν το ποιόν και η βρώμικη δράση του υπέρ των Αμερικανικών συμφερόντων. Ο άλλος για την ηγεσία της ΕΥΠ είναι ακόμη χειρότερο αμερικάνικο σκυλί. Υπήρξε διευθυντικό στέλεχος μεγάλων εταιριών Security, όπως της G4S, αλλά και με συμμετοχή στις μεγαλύτερες αμερικανικές εταιρίες μισθοφόρων δολοφόνων στα πεδία μαχών που διεξάγουν οι ΗΠΑ σε όλο τον κόσμο και κυρίως στη Μέση Ανατολή. Έτσι οι αμερικάνοι εξασφάλισαν, εκτός από τον ελληνικό στρατό, και την «Εθνική» Υπηρεσία Πληροφοριών για να την χρησιμοποιήσουν και για τον εσωτερικό εχθρό-λαό αλλά και για τις επιχειρήσεις αποσταθεροποίησης που σχεδιάζουν στα Βαλκάνια, Κύπρο, Τουρκία και Μέση Ανατολή. Συνδυάστε τώρα τους δύο παραπάνω με τον Πικραμένο (αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, που θα προωθεί και θα εξυπηρετεί τα Γερμανικά συμφέροντα στην Ελλάδα), καθώς υπήρξε γιός του μεγαλύτερου δοσίλογου επί ναζιστικής κατοχής. Αυτός θα αναλάβει να χειραγωγεί το δικαστικό σώμα στις εντολές άνωθεν και έξωθεν και θα έχετε μια πλήρη σχεδόν εικόνα για την πιο αδίστακτη και απόλυτα διαπλεκόμενη κυβέρνηση που θα κληθεί να εφαρμόσει τα πιο σκληρά  μνημονιακά μέτρα μετά το υποτιθέμενο τέλος των μνημονίων. Παράλληλα δε, θα μας εμπλέξει και στα εγκληματικά σχέδια των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας, αλλά και χωρών της ευρύτερης περιοχής. Γι αυτό και κινούνται ήδη γρήγορα και αθόρυβα πριν προλάβει ο αφελής κόσμος που την ψήφισε  να αντιληφθεί τι τον περιμένει. Σε όλο αυτόν τον ορυμαγδό και τα παιχνίδια των αστικών δυνάμεων οι ταξικές δυνάμεις, όχι χωρίς δυσκολία, κατάφεραν να συγκρατήσουν τον κόσμο τους. Όμως αυτός ο κόσμος είναι που θα μπει πάλι  μπροστά όταν το απαιτήσουν οι κρίσιμες στιγμές που ζούμε. Και οι στιγμές αυτές δεν είναι πολύ μακριά.

                                                   Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                         Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης             

    

      

 Οι εκλογές ως ψευδαίσθηση και ως απάτη

Είναι ηλίθιο να κάνεις το ίδιο πράγμα και να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα.( Αλμπερτ Αϊνστάϊν)

Ο ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΣΜΟΣ είναι ο σύγχρονος μηχανισμός χειραγώγησης των λαών, καθώς μέσω αυτού του θεσμού οι λαοί βιώνουν μια συνεχή εναλλαγή υποταγμένων στο μεγάλο κεφάλαιο κυβερνήσεων, που τους κρατούν παγιδευμένους στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων και της κερδοφορίας του. Οι  εκλογές, τυλιγμένες περίτεχνα με τον μανδύα της ελευθερίας   (χειραγωγημένης) επιλογής είναι μια από τις καλύτερα στημένες απάτες της ολιγαρχίας ενάντια σε κάθε δημοκρατικό πολίτη. Σε καλούν να εκλέξεις την κυβέρνηση της χώρας με την ψευδαίσθηση πως αυτή τη φορά – όπως και κάθε άλλη φορά – θα εκλέξεις μια κυβέρνηση καλύτερη από τις προηγούμενες. Συνήθως όμως, αμέσως μετά τις εκλογές διαπιστώνεις πως η νέα κυβέρνηση είναι χειρότερη από την προηγούμενη, πράγμα που  οδηγεί μεγάλα τμήματα του πληθυσμού σε σύγχιση, σε απογοήτευση, σε απέχθεια για την πολιτική και τους πολιτικούς, σε παραίτηση από τα κοινά, στην μοιρολατρία, ακόμα και στην κατάθλιψη.  Έτσι, παγιώνεται η αντίληψη πως δεν υπάρχει εναλλακτική λύση και οι εκλογές είναι περίπου σαν πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Όποια ομάδα κι αν το κατακτήσει σήμερα  δεν θα αλλάξει τίποτα στη ζωή μας αύριο. Πολλοί λοιπόν θεωρούν την αποχή σαν ενδεδειγμένη στάση, σαν ένα είδος τιμωρίας για τους πολιτικούς αγύρτες και τυχοδιώκτες, που περισσεύουν σ’ αυτόν τον τόπο, ενώ στην ουσία, η αποχή είναι μια άφωνη, άσφαιρη, ανώδυνη διαμαρτυρία, βγαλμένη από το θερμοκήπιο της αδιαφορίας και του ωχαδερφισμού. Η αποχή αποτελεί επιθυμητή για το σύστημα εκτόνωση της συσσωρευμένης οργής, που την διαχειρίζεται προς όφελός του, σε βάρος και των απεχόντων. Παρ’ όλα αυτά, η αποχή είναι το «κόμμα» που κερδίζει σε όλες τις εκλογές στην «Ευρώπη των λαών». Πάντως, όσοι σκέφτονται για αποχή, ας θυμηθούν ότι αυτή δεν εμπόδισε σε καμιά περίπτωση τα ευρωκαθάρματα να επιβάλλουν παντού τις πολιτικές της άγριας λιτότητας που μας εξαθλιώνει. Αλλά και η πλειοψηφία των όσων ψηφίζουν, δεν ψηφίζουν γιατί ελπίζουν αλλά για να τιμωρήσουν τους προηγούμενους, έστω κι αν  ταυτόχρονα πυροβολούν τα πόδια τους.

Ο ΜΑΙΤΡ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ Τσίπρας  και η παρέα του, κατάφεραν να μαζέψουν κάτω από την μισοκατεστραμένη στέγη του ΣΥΡΙΖΑ, όλα τα διαλυμένα (απο)κόμματα των απατεώνων της αριστεράς, όλους τους ανυπόληπτους που καταπρόδωσαν την αριστερά, όλα τα αδέσποτα, ετερόκλητα, τυχοδιωκτικά  στοιχεία από όλους τους πολιτικούς χώρους, με τον ίδιο να εκφράζει τον πλέον επικίνδυνο και αδίστακτο πολιτικό παλιάτσο που γνώρισε η χώρα μας μετά τον πόλεμο. Έναν θλιβερό ηγέτη που οδήγησε, ακόμη και την συμβιβασμένη αριστερά, στην ανυποληψία και τελικά στο θάνατό της. Τα μόνα γνωρίσματα του κόμματός του είναι ο τυχοδιωκτισμός, ο  αμοραλισμός, ο φιλονατοϊσμός και η συνεπής  υλοποίηση των μνημονίων που το ταύτισαν  ουσιαστικά  με τα άλλα μνημονιακά κόμματα.  Επί ΣΥΡΙΖΑ, ΗΠΑ και Γερμανία βρήκαν πρόσφορο έδαφος να διεισδύσουν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, να τοποθετήσουν παντού τους ανθρώπους τους και να βαθύνουν την υποτέλεια και εξάρτηση της χώρας σε επίπεδα που δεν υπήρξαν ποτέ μέχρι τώρα. Οι κλίκες Τσίπρα και Μητσοτάκη,  σε όλες τις πράξεις κατάλυσης του Διεθνούς Δικαίου (κυρώσεις, στρατιωτικές επεμβάσεις, εμπάργκο, αθέτηση διεθνών συμφωνιών κλπ)  ακολουθούν εντελώς απερίσκεπτα τη συμμορία των Τραμπ(ούκων) του Λευκού  Οίκου και των παρακολουθημάτων του στην ΕΕ.

ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ τι έχει συμβεί στην καπιταλιστική μας χώρα την  τελευταία τουλάχιστον δεκαετία: Απανωτές περικοπές μισθών και συντάξεων, αρπαγή μικροϊδιοκτησιών, εξαναγκασμός σε μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων νέων, ευέλικτη εργασία, μαύρη εργασία, απλήρωτη εργασία, απέραντη ανεργία,  αδιάλειπτη επιτροπεία της χώρας από ξένους απατεώνες και τους ντόπιους συνεργούς τους, η υποθήκευση όλης της περιουσίας της χώρας και το ξεπούλημά της από μια εταιρία (Υπερταμείο). Το τραπεζικό της σύστημα στα χέρια ξένων αρπακτικών, μια χούφτα πολυεθνικών λυμαίνεται όλη την αγορά και  ολόκληρη η χώρα μια απέραντη βάση των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ  για την διευκόλυνση των εγκληματικών τους σχεδιασμών  σε βάρος της Ρωσίας και γειτονικών χωρών. Έτσι όμως λειτουργεί  ο καπιταλισμός, κυρίως σε περιόδους κρίσης όπως η σημερινή. Και δεν του αρκούν αυτά. Χρειάζονται  και τα τεχνητά αδιέξοδα, τα διαρκή διλήμματα, η ομογενοποιημένη σκέψη, ο εκφοβισμός, η τρομοκρατία, η ενίσχυση του εκμαυλισμού, η ενθάρρυνση της απληστίας, η επιβράβευση της αναξιοπρέπειας. Χάρις σε αυτά  επιβιώνει η παρασιτική αυτή οικονομία της εκμετάλλευσης και της αθλιότητας.   Οι αστικές δημοκρατίες (διάβαζε δικτατορίες) έχουν υιοθετήσει όμως τον καπιταλισμό που τις  μετέτρεψε σε χώρους διαφθοράς, σήψης, συναλλαγής και ασυδοσίας του μεγάλου κεφαλαίου. Η Ευρώπη κατέληξε σε μια οικονομική τυραννίδα, αφού όλα ήταν εξ αρχής ένα ψέμα. Μετατράπηκε σε ένα εφιαλτικό εργαστήρι πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών πειραματισμών. Το ευρώ χρησιμοποιήθηκε σαν εργαλείο βίαιης ανατροπής των κοινωνικών κατακτήσεων που είχαν επιτευχθεί με τους αγώνες της αριστεράς τον περασμένο αιώνα. Έκτοτε, όλοι οι κατασκευασμένοι μύθοι που επινοήθηκαν για να εγκλωβίσουν τους λαούς στο όραμα μια δήθεν μεγάλης, ενιαίας και ευημερούσας Ευρώπης έχουν  πλέον καταρρεύσει. Αυτή την Ευρώπη και τις αντιλαϊκές της πολιτικές στηρίζουν ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ-ΚΙΝΑΛ και όσοι/ες σκέπτονται να τα ψηφίσουν, επικροτούν την συνέχιση των πολιτικών που μας έφεραν στη σημερινή άθλια κατάσταση. Κρίνοντας πάντως από το προεκλογικό κλίμα που επικρατεί στη χώρα, τα περιθώρια αισιοδοξίας είναι λιγοστά. Όλα κινούνται στους ρυθμούς μιας τυπικής διεκπεραίωσης που πρέπει να ολοκληρωθεί. Επικρατεί η υποτονικότητα, καθώς όλη η ενέργεια κομμάτων και ψηφοφόρων φαίνεται να εξαντλήθηκε στην πρώτη εκλογική διαδικασία της  26^ης  Μαϊου. Η πλειοψηφία του κόσμου δεν τρέφει πια καμία προσδοκία για κάτι καλύτερο, έχει αηδιάσει, και το χειρότερο, φαίνεται να έχει παραιτηθεί. Δείχνει σαν να έχει συμφιλιωθεί με την μνημονιακή κατάσταση, να την έχει συνηθίσει και να πιστεύει  πως  οι μνημονιακές πολιτικές  δεν έχουν ημερομηνία λήξης.

ΑΡΑ, ΟΙ ΤΑΞΙΚΕΣ δυνάμεις είναι μπροστά σε μια πολύ δύσκολη πολιτική, οικονομική, κοινωνική κατάσταση που την αντιπαλεύουν με πενιχρά οικονομικά και επικοινωνιακά μέσα. Στο χέρι μας είναι να βοηθήσει ο καθένας από τη μεριά του, να μην παγιδευτεί ο κόσμος στα διλήμματα που θέτει ο δικομματισμός, «ψήφισε τον ένα για να μην έρθει  ο άλλος». Να καταλάβει ότι  η μόνη ψήφος που δεν θα πάει χαμένη, είναι η ψήφος στο ΚΚΕ. Να χτυπήσουμε την απάτη τους. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η εκλογική ενίσχυση του ΚΚΕ, ακόμη κι αν δεν συμφωνεί κάποιος/α σε όλα μαζί του, είναι αυτή που θα μετρήσει και θα ανησυχήσει σφόδρα τη συμμορία των δανειστών, τους ντόπιους ντελάληδές τους  και τα ΝΑΤΟϊκά αποβράσματα. Ταυτόχρονα όμως θα δώσει μια ανάσα, ένα κουράγιο στα λαϊκά στρώματα πως δεν χάθηκαν όλα, πως υπάρχει ελπίδα,  μπορούμε να αντισταθούμε και με εμπροσθοφυλακή τις ταξικές δυνάμεις να κινηθούμε για την  διάλυση της πολύχρονης καταχνιάς και την ανατροπή των ξενόδουλων υποστηρικτών της. Ένα δυνατό ρεύμα καταδίκης, τιμωρίας και ανατροπής πρέπει να βγει αυτή τη φορά από τις κάλπες. Να μην αφήσουμε άλλη μια ευκαιρία να πάει χαμένη. Να μαυρίσουμε αυτούς που μας καταδίκασαν σε μια ζωή χωρίς παρόν και χωρίς μέλλον  .

                                                  Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                         Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης