Η επέτειος του ΟΧΙ στο φασισμό

Ο φασισμός σε οποιαδήποτε μορφή και υπό οποιοδήποτε «νοικιασμένο ένδυμα», είναι ασθένεια μεταδοτική και αν δεν ληφθούν μέτρα από την πρώτη στιγμή που εκδηλώνεται σε κάποιο μέρος, θα έχουμε πανδημία. (Ρ.  Βαϊστσέκερ, πρώην πρόεδρος της μεταπολεμικής Γερμανίας) 

ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΗ του 1940, ο Ι. Μεταξάς, πρωθυπουργός – δικτάτορας τότε της Ελλάδας αφού, όπως γράφει ο ίδιος στα Απομνημονεύματά του, την μετέτρεψε σε «κράτος αντικομμουνιστικό, ολοκληρωτικό, αντικοινοβουλευτικό», περίμενε από τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι την αναγνώριση, και «αν αγωνίζονταν πραγματικά για την ιδεολογία (φασιστική-ναζιστική) που υψώσανε για σημαία, έπρεπε να υποστηρίζουν παντού την Ελλάδα με όλη τους τη δύναμη». Αντί όμως της αναγνώρισης, δέχτηκε τα ξημερώματα της 28^ης Οκτωβρίου, την επίσκεψη του Ιταλού πρέσβη  που του ζήτησε να επιτραπεί να καταλάβει ο ιταλικός στρατός μεγάλο μέρος της Δ. Ελλάδας σαν ….εγγύηση ουδετερότητας της Ελλάδας. Τότε, ο Μεταξάς του απήντησε στα γαλλικά, «Alors, c’ est la guerre». Δηλαδή: «Λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμο». Αλλά τι ήταν αυτό που έκανε τον Μεταξά να πει, με αυτόν τον τρόπο, ΟΧΙ στην απαίτηση του ομοϊδεάτη Μουσολίνι; Την απάντηση την έδωσε ο ίδιος ο Μεταξάς στις 30/10/1940 στην  Ανακοίνωση προς τους ιδιοκτήτες και αρχισυντάκτες του Αθηναϊκού τύπου στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία», όπου μεταξύ άλλων αναφέρει: «Ο Χίτλερ μου εζήτησε να αποδεχτώ την παραχώρηση στην Ιταλία μέρους της Δ. Ελλάδας μέχρι την Πρέβεζα και στη Βουλγαρία την Α. Μακεδονία και Θράκη. Για να αποφύγομεν δηλαδή τον πόλεμον έπρεπε να γίνωμεν εθελονταί δούλοι με άπλωμα του δεξιού χεριού προς ακρωτηριασμόν από την Ιταλίαν και του αριστερού χεριού προς ακρωτηριασμόν από την Βουλγαρίαν. Οπότε ήταν σίγουρο να προβλέψει κανείς ότι σε μια τέτοια περίπτωση, οι Άγγλοι θα έκοβαν κι αυτοί τα πόδια της Ελλάδας, αρπάζοντας π.χ την Κρήτη, και με το δίκιο τους. Θα εδημιουργούντο έτσι όχι δύο, όπως το 1916, αλλά τρείς αυτήν την φοράν Ελλάδες». 

ΩΣΤΟΣΟ, παρά το ρηθέν από τον κεντρώο πολιτικό της εποχής, Καφαντάρη, ότι «είπε το ΟΧΙ ο μόνος Έλληνας  που θα μπορούσε να πει το ΝΑΙ», ο Μεταξάς τόλμησε ή εξαναγκάστηκε να κρατήσει αυτή τη στάση γιατί, εκτός εκείνων που ανέφερε προς τους δημοσιογράφους, υπήρχε και κάτι άλλο πολύ σημαντικό που τον έκανε να μην δεχτεί τις προσταγές των δύο ιδεολογικών του φίλων. Αυτός και το καθεστώς του ήταν απόλυτα εξαρτημένοι και διασυνδεδεμένοι με το Αγγλικό κεφάλαιο, γεγονός που δεν μπορούσε να αγνοήσει ο Μεταξάς. Κυρίως, διότι σχεδόν το 70% του δημόσιου χρέους της Ελλάδας το κατείχαν (χρεόγραφα) αγγλικές τράπεζες και μόνο το 2% οι γερμανικές, ενώ οι έλληνες  βιομήχανοι εξαρτιόνταν άμεσα από τα αγγλικά και γαλλικά κεφάλαια καθώς και τον μηχανολογικό εξοπλισμό. Επιπλέον, η Αγγλία τότε ήταν θαλασσοκράτειρα ενώ η Ελλάδα  είχε μεγάλη ναυτιλία, με τον ίδιο να θεωρεί τη χώρα μας σαν «ζωτικό τμήμα της Αγγλικής αυτοκρατορικής αμύνης», ενώ διαβεβαίωνε ότι «δεν κάνει τίποτα χωρίς την σύμφωνη γνώμη της Αγγλίας». Το ΟΧΙ λοιπόν δεν πρόκυψε τόσο από την «ηρωϊκή» και «πατριωτική» στάση του Μεταξά κατά του άξονα, αλλά ήταν ένα ΝΑΙ στην Αγγλία που ηγεμόνευε  στην αποικία της, την Ελλάδα, από το 1825 ως το 1947. Ήταν ένα ΝΑΙ στους Άγγλους τραπεζίτες στους οποίους είχε, μαζί με τον Αγγλόδουλο βασιλιά Γεώργιο και υπό την καθοδήγηση του αρχηγού της Ιντέλλιτζενς Σέρβις (λόρδου Μπάλφουρ) στην Ελλάδα, προσδέσει την Ελληνική οικονομία συνάπτοντας μεγάλα δάνεια, καθορίζοντας έτσι και τις πολιτικές εξελίξεις. Το 1947, με το δόγμα Τρούμαν, η Αγγλία παρέδωσε,  λόγω αδυναμίας, την κηδεμονία και επιστασία της χώρας μας στις ΗΠΑ, οι οποίες επενέβησαν βίαια στον εμφύλιο που έστησε η Αγγλία για να διασώσει το καθεστώς των δωσιλόγων, προκαλώντας εκατόμβες θυμάτων, τεράστιες υλικές ζημιές, κι αβυσσαλέο διχασμό  στην ελληνική κοινωνία. Ο Μεταξάς πέθανε πριν την εισβολή των Χιτλερικών στην Ελλάδα, και δεν μπορούμε να εικάσουμε αν θα ήταν ίδια ή όχι η στάση του και προς τον Χίτλερ. Το πιο πιθανό είναι ότι θα ενέδιδε, καθώς η μεγάλη του φίλη Αγγλία, παρά την ενθαρρυντική και γεμάτη υποσχέσεις επιστολή του Τσόρτσιλ προς τον ίδιο μετά την ιταλική εισβολή, ουδεμία υπόσχεση τήρησε ούτε προς την Ελλάδα ούτε προς τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες που υπέστησαν ανάλογες εισβολές από τα ναζιστικά στρατεύματα. Βέβαια, το Μεταξικό καθεστώς όχι μόνο δεν πειράχτηκε από την Βέρμαχτ, αλλά αξιοποιήθηκε και χρησιμοποιήθηκε για την εξόντωση των κομμουνιστών και κάθε πατριωτικής φωνής στη διάρκεια της κατοχής. Από τις τάξεις του κι από τις τάξεις εκείνων που προώθησαν στην πρωθυπουργία τον Μεταξά το 1936, ξεπήδησε μετά όλος ο  εγκληματικός υπόκοσμος που ματοκύλισε τη χώρα πριν και κατά τη διάρκεια του εμφυλίου. Οι δοσίλογοι, οι γερμανοτσολιάδες, οι χίτες, οι ταγματασφαλίτες και οι κάθε λογής προδότες της πατρίδας, οι διώκτες και βασανιστές  μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού- κυρίως ΕΑΜιτών και κομμουνιστών ανταρτών - που είπε και έμπρακτα το μεγάλο ΟΧΙ προς τον ναζισμό και μετέπειτα προς τον αγγλοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό, γεννήθηκαν και ανατράφηκαν στις κρατικές και παρακρατικές οργανώσεις του Μεταξικού καθεστώτος. Με το τέλος δε του εμφυλίου  στελέχωσαν όλον τον κρατικό μηχανισμό με στόχο την δίωξη και περιθωριοποίηση κάθε προοδευτικού και κομμουνιστικού στοιχείου, ώστε να αλυσοδεθεί η χώρα ακόμη πιο σφιχτά στο άρμα των αμερικανών.

ΜΕΤΑ την  Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 στη Ρωσία, μία μονάχα σκέψη κυριαρχούσε στα μυαλά των Άγγλων-Γάλλων και Αμερικανών ιμπεριαλιστών. Το πώς θα καταστρέψουν το νεαρό σοβιετικό κράτος που γεννήθηκε απ’ αυτήν και όχι μόνο αναστάτωσε την υπάρχουσα παγκόσμια τάξη, αλλά αποτέλεσε σημαντική απειλή ανατροπής του απάνθρωπου καπιταλιστικού συστήματος. Προσπάθησαν να διαλύσουν το νέο κράτος, με στρατιωτική επέμβαση αμέσως μετά την επανάσταση, αλλά δεν τα κατάφεραν και ξεκίνησαν μια συστηματική προσπάθεια στραγγαλισμού του μέσω οικονομικών κυρώσεων, πολιτικής και διπλωματικής απομόνωσης και κάθε είδους υπονόμευση, σαμποτάζ και δολοφονίες σημαντικών προσωπικοτήτων. Κι αφού κι εκεί απέτυχαν δεν τους έμεινε παρά ο πόλεμος. Ο Χίτλερ ήταν προϊόν αυτής της γιγάντιας προσπάθειας των δυτικών ιμπεριαλιστών να εξοντώσουν την Σοβιετική Ένωση και τον κομμουνισμό. Γι αυτό και η αρχική τους αντίδραση ήταν προκλητικά χαλαρή με συνέπεια η ναζιστική Γερμανία αφού κατέλαβε σχεδόν αμαχητί όλη την Ευρώπη (εκτός της Αγγλίας βέβαια) την οργάνωσε και την έστρεψε,  με δεκάδες μεραρχίες ευρωπαϊκών χωρών, κατά της ΕΣΣΔ. Άγγλοι και Αμερικανοί ευαισθητοποιήθηκαν εναντίον του Χίτλερ όταν ο Κόκκινος Στρατός έφτασε κοντά στα σύνορα της Γερμανίας και η πλήρης κατάρρευσή της ήταν θέμα ολίγων εβδομάδων. Μπροστά στον κίνδυνο να χάσουν όχι μόνο την Γερμανία αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη επενέβησαν, ουσιαστικά για να σταματήσουν τη θυελλώδη προέλαση των Ρώσων κι όχι να χτυπήσουν τα SS αφού τα χρειάζονταν για τη σχεδιαζόμενη   σύγκρουση με τους σοβιετικούς, που αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή λόγω  αποκάλυψης των σχεδίων τους από τις σοβιετικές μυστικές υπηρεσίες. Στη συνέχεια, μετά το τέλος του πολέμου, επικαλούμενοι μονίμως τον «κομμουνιστικό κίνδυνο»,  έστησαν την δολοφονική συμμορία του ΝΑΤΟ, οργάνωσαν το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και ένα ληστρικό σύστημα χρέους, υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, για να τελειώσουν ότι δεν μπόρεσε να τελειώσει ο Χίτλερ: Την καταλήστευση των χωρών του πλανήτη και την διάλυση, τον κατακερματισμό και την λεηλασία της ΕΣΣΔ. Με συστηματικό κραυγαλέο, αντικομμουνισμό, υπονόμευση, εξαγορές, απειλές κι εκβιασμούς, σε συνδυασμό με τις εντελώς ανεπαρκείς μετασταλινικές ηγεσίες, πέτυχαν την διάλυση της ΕΣΣΔ  και τώρα απεργάζονται τη διάλυση και της Ρωσίας. Διατηρούν ένα τεχνητό κλίμα έντασης με ασταμάτητα στρατιωτικά γυμνάσια και συνεχείς κυρώσεις, που δικαιολογεί τεράστιες παραγγελίες πολεμικού υλικού στη πολεμική βιομηχανία των ΗΠΑ, μετατοπίζοντας προσωρινά το επερχόμενο κράχ, ενώ παράλληλα δημιουργούν ένα ευνοϊκό περιβάλλον για την ανάπτυξη ακροδεξιών και φιλοναζιστικών μορφωμάτων σε όλη σχεδόν την Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Έτσι τρομοκρατούν τους λαούς ώστε να μην αντιδρούν ούτε στα μέτρα οικονομικής εξαθλίωσης που τους επιβάλλουν, ούτε στους συνεχείς πολέμους που διεξάγουν, ούτε στους σχεδιαζόμενους ΝΑΤΟϊκούς τυχοδιωκτισμούς εναντίον Ρωσίας, Κορέας, Κίνας, Ιράν. Δυστυχώς η παραπαίουσα, αλλοπρόσαλλη  Συριζοκυβέρνηση, δίνει το παρόν σε κάθε τυχοδιωκτικό σχεδιασμό των Αμερικανών, εκθέτοντας την χώρα μας σε δικαιολογημένο χτύπημα από την πλευρά της Ρωσίας. Η  ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνεται όχι σαν φάρσα αλλά σαν μια εφιαλτική πραγματικότητα, που μόνο οι λαοί με την οργανωμένη και χωρίς οίκτο πάλη τους μπορούν να αποτρέψουν.

                                          Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης              

                 

        Το Ναβαρίνο και οι σύγχρονοι Νενέκοι

ΜΕΓΑΛΟΣ συνωστισμός αστών πολιτικών και αυτοδιοικητικών στην Πύλο για τον εορτασμό της ιστορικής επετείου της ναυμαχίας του Ναβαρίνου. Μια καθοριστική για την ύπαρξη της χώρας μας σύγκρουση, που συνέβη στις 20 Οκτ. 1827, μεταξύ του συμμαχικού στόλου Αγγλο-Γάλλο-Ρώσων και των Τουρκοαιγυπτίων με αρχηγό τον Ιμπραήμ (Αβραάμ). Φέτος, σε αντίθεση με προηγούμενες χρονιές, τα «πατριωτικά» αντανακλαστικά των μνημονιακών δυνάμεων λειτούργησαν έντονα και έδωσαν όλες το παρόν στη μεγάλη επέτειο. Τα πράγματα έχουν αγριέψει καθώς έχει ήδη αρχίσει ο προεκλογικός αγώνας και  η επέτειος ήταν μια χρυσή ευκαιρία, από τη μια να δείξουν στον κόσμο πόσο πατριώτες είναι – εν όψει και των εξελίξεων στο Σκοπιανό -  κι από την άλλη  να μοιραστούν υποσχέσεις για θέσεις σε ψηφοδέλτια σε Βουλή, περιφέρεια και δήμους. Στο μνημονιακό μπουλούκι που μαζεύτηκε στην Πύλο, έμπλεο εθνικής έξαρσης,  κυριαρχούσαν οι παράγοντες της ΝΔ. Μέχρι τώρα, από την ηγεσία της ΝΔ κατέβαινε μόνο ο Σαμαράς, φέτος κατέβηκε και ο Μητσοτάκης, αφενός για να γνωριστεί και να ζυγίσει  τους παρατρεχάμενους του Αντώνη, αφετέρου για να υπενθυμίσει το ποιος είναι το αφεντικό. Ο περιφερειάρχης Π. Τατούλης, μίλησε για συναίνεση, φοβούμενος την υπαρκτή πιθανότητα να χάσει την πρωτοκαθεδρία στην Περιφέρεια, να  εκπαραθυρωθεί  από το κέντρο λήψης αποφάσεων και να βρεθεί στη δύσκολη θέση να υπερασπιστεί τις εταιρίες συγγενικών του προσώπων που καταγγέλλονται για σωρεία οικονομικών ατασθαλιών και όχι μόνο. Κατά κάποιο τρόπο, όποιες εκκρεμότητες είχαν απομείνει από τα άπειρα πανηγύρια, τοπικές γιορτές και λιτανείες, ολοκληρώθηκαν τώρα, μέσα σε μια ατμόσφαιρα υποκριτικής πατριωτικής έξαρσης, κοστοβόρων δεξιώσεων, χιλιάδων βεγγαλικών που εκτοξεύονταν από παντού για να θυμίσουν προφανώς τα «κανόνια του Ναβαρόνε» στα πλαίσια μιας τετραήμερης πρωτοφανούς σπάταλης κίτς επίδειξης, από τον δήμαρχο της Πύλου που βέβαια περιμένει ανάλογη ανταπόδοση από τον αρχηγό του.  Στους πύρινους λόγους που εκφωνήθηκαν για την υποτιθέμενη απελευθέρωσή μας από τον Οθωμανικό ζυγό και την συγκρότηση ημιαυτόνομου κράτους που μας εξασφάλισαν  οι τρείς μεγάλες δυνάμεις, Αγγλία-Ρωσία και Γαλλία, ουδείς έδωσε σημασία. Και γιατί να δώσει βάση στις ατελείωτες ανοησίες και ψεύδη που ακούστηκαν από τους διάφορους σύγχρονους Νενέκους, αφού όλοι έχουν καταλάβει και ξέρουν πια τι σημαίνει να σε απελευθερώνουν ξένοι. Διότι οι ξένοι διώχνουν τον κατακτητή και παίρνουν αυτοί την θέση του. Αλλάξαμε αφεντικά λοιπόν, δεν απελευθερωθήκαμε, όπως ισχυρίζεται η επίσημη ιστορική αφήγηση.   (Ο Δ. Νενέκος χρηματίστηκε, προσκύνησε τον Ιμπραήμ και πολέμησε κατά των Ελλήνων. Εξοντώθηκε με διαταγή του Κολοκοτρώνη)   

ΤΟ 1827, η επανάσταση έπνεε τα λοίσθια. Το Μεσολόγγι είχε πέσει, ο μεγαλύτερος, ο αγνότερος, ο πιο αληθινός επαναστάτης, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης μόλις είχε δολοφονηθεί από έλληνα πράκτορα των δυο Άγγλων στρατιωτικών – Τζώρτζ και Κόχραν – που είχαν αναλάβει τη διοίκηση των ελληνικών δυνάμεων και τους ήταν εμπόδιο στην εφαρμογή των σχεδίων τους. Έτσι η Ακρόπολη της Αθήνας κατελήφθη τον Ιούνιο από  τους Τούρκους. Ο Κολοκοτρώνης ειχε απομείνει μόνο, αλλά αποδυναμωμένος και με μικρές δυνάμεις στο  ανατολικό τμήμα της Πελοποννήσου, όπου στο Ναύπλιο η αναρχία και ο διχασμός συγκλόνιζαν τους αντιπροσώπους του έθνους. Ήταν η μόνη περιοχή που δεν ειχε καταλάβει ακόμα ο Ιμπραήμ, ο οποίος με δύναμη 10.000 ανδρών, υπό την διοίκηση Γάλλων αξιωματικών που ειχαν υπηρετήσει στις στρατιές του Ναπολέοντα, έσπερνε τον όλεθρο από όπου περνούσε. Ωστόσο, οι Ευρωπαϊκές μοναρχίες δεν έβλεπαν, με καλό μάτι το ενδεχόμενο επιτυχίας της επανάστασης στην Ελλάδα γιατί σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες αναπτύσσονταν επαναστατικά ανατρεπτικά κινήματα ενάντια στα μοναρχικά καθεστώτα, που εμπνέονταν από την εξέγερση στην Ελλάδα.  Είχαν όμως και έναν άλλο φόβο, τον φόβο της Ρωσίας, γι αυτό ήθελαν μια σχετικά ισχυρή Οθωμανική αυτοκρατορία που θα στεκόταν εμπόδιο στη Ρωσική επιρροή στα Βαλκάνια και στην κάθοδο της Ρωσίας στη Μεσόγειο.  Παρά τις επί μέρους αντιθέσεις τους, η στρατηγική τους εναντίον της Ρωσίας ήταν κοινή, ιδιαίτερα της Αγγλίας και της Γαλλίας. Η Ρωσία, από εκείνα τα χρόνια,  αντιμετωπιζόταν ως μεγάλος, επικίνδυνος  αντίπαλος και ανταγωνιστής στα συμφέροντα των Δυτικών.  Κι ενώ επιδίωκαν τη «συμμαχία» με τη Ρωσία ώστε να κερδίζουν κάτι με λιγότερο κόστος γι αυτές, στη συνέχεια πάντα εύρισκαν τρόπους να αθετούν τις συμφωνίες και να επωφελούνται απ’ αυτές. Έτσι, στις 24 Ιουνίου 1827, Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία  υπογράφουν συμφωνία με την οποία θα ιδρυόταν ελληνικό κράτος, αλλά υπό την επικυριαρχία του Σουλτάνου, με σύνορα από τον Αμβρακικό μέχρι τον Βόλο. Στη συμφωνία υπήρχε μυστικός όρος που προέβλεπε την επέμβαση των τριών δυνάμεων αν οι εμπόλεμοι δεν δέχονταν τους όρους της Συμφωνίας. Η ελληνική πλευρά δέχτηκε τη Συμφωνία, ενώ ο Σουλτάνος την απέρριψε διότι πίστευε ότι οι Αγγλογάλλοι τον είχαν ανάγκη (όπως σήμερα ο Ερντογάν), κι έτσι οι τρείς στόλοι με ναυάρχους Κόδριγκτον (Αγγλία), Δεριγνύ (Γαλλία) και Χέϋδεν (Ρωσία), συγκεντρώθηκαν  έξω από το Ναβαρίνο (σημερινή Πύλο) καθώς μέσα ειχε αγκυροβολήσει ο Τουρκοαιγυπτιακός. Ο Κόδριγκτον, επί κεφαλής του τριεθνούς στόλου, είχε εντολή να μην έρθει σε σύγκρουση με τον εχθρικό στόλο, αλλά να τον εκφοβίσει και να ζητήσει να ξεκινήσει μια διαδικασία ανακωχής με τους Έλληνες. Όμως η μοίρα άλλα σχεδίαζε. Η βάρκα που έστειλε ο Κόδριγκτον στον Ιμπραήμ πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε ο τιμονιέρης της, ο μοναδικός Έλληνας στη ναυμαχία, ενώ ταυτόχρονα άρχισαν και οι κανονιοβολισμοί από τα τουρκικά πλοία, με συνέπεια την άμεση απάντηση από τα συμμαχικά. Η ναυμαχία έληξε μετά από  τρείς περίπου ώρες με περιφανή νίκη του συμμαχικού στόλου, αφού είχαν βυθιστεί τα 2/3 του Τουρκοαιγυπτιακού στόλου.

 Η ΕΙΔΗΣΗ για το αποτέλεσμα της ναυμαχίας στο Παρίσι και Μόσχα προκάλεσε μεγάλο ενθουσιασμό ενώ στην Αγγλία ο πρωθυπουργός, Δούκας του Ουέλλιγκτον, χαρακτήρισε τη ναυμαχία «ατυχές και απαίσιο γεγονός». Μια ομάδα δε πολιτικών απαίτησαν να περάσει από ναυτοδικείο ο Κόδριγκτον για ανυπακοή στις εντολές και διότι είχε βοηθήσει στην ενίσχυση του ρόλου της Ρωσίας στη Μεσόγειο. Ευτυχώς, αναγνωρίστηκε η μεγάλη του ναυτοσύνη και τελικά δεν τιμωρήθηκε. Ο αυστριακός Μέτερνιχ, εμπνευστής της τότε «Ιεράς Συμμαχίας» των μοναρχιών, και μέγας εχθρός της Ελληνικής Επανάστασης  είπε ότι πρόκειται για «αρχή της βασιλείας του χάους».   Στις 22 Μαρτίου 1829,  υπογράφεται το Πρωτόκολλο του Λονδίνου με το οποίο επήλθε μια διεθνής αναγνώριση ενός Ελληνικού κράτους που τα βόρεια σύνορά του εκτείνονταν από τον Αμβρακικό μέχρι τον Παγασητικό. Την επόμενη χρονιά 1828,  έγινε κι άλλος Ρωσοτουρκικός πόλεμος που έληξε με νίκη της Ρωσίας το 1829. Έτσι η Τουρκία αναγκάστηκε  το Σεπτέμβρη του 1829 να υπογράψει με τη Ρωσία την Συνθήκη της Αδριανούπολης, που και σ’ αυτήν η Τουρκία αναγνώριζε την ίδρυση  Ελληνικού κράτους το οποίο όμως, υποχρεωνόταν  να πληρώνει φόρο στον Σουλτάνο.  Ο ερχομός του Ιωάννη Καποδίστρια το 1828, ήταν η μόνη φωτεινή περίοδος για την Ελλάδα, που δεν κράτησε πολύ καθώς έχοντας υπηρετήσει ως υπουργός του Τσάρου, μπήκε στο στόχαστρο της Αγγλίας και δολοφονήθηκε από τους εδώ ανθρώπους της το Σεπτ. του 1831. Το 1830 αναγνωρίστηκε, τυπικά, η πλήρης ανεξαρτησία της χώρας μας. Στην ουσία όμως, και κυρίως μέσω των δανείων της, η Αγγλία κηδεμόνευε την Ελλάδα μέχρι το τέλος του Β’ ΠΠ, όπου παραχώρησε την πρωτοκαθεδρία στις ΗΠΑ που την διατηρούν μέχρι σήμερα, κυβερνώντας την χώρα μας δια του εκάστοτε πρεσβευτή της.

                                                Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                  Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης                           

12 Οκτώβρη 1944, οι Ναζί εγκαταλείπουν την  Αθήνα

         

Οι αλήθειες, γενικά, είναι πάντα παράδοξες στο πλήθος των ανθρώπων που δεν συλλαμβάνουν παρά μόνο την απατηλή φαινομενικότητα των πραγμάτων ( Κάρλ Μάρξ)

ΟΙ ΑΞΙΟΜΝΗΜΟΝΕΥΤΕΣ επέτειοι δυσφορούν όταν τις γιορτάζουνε εκείνοι που  έχουν συνθηκολογήσει, όπως αυτοί του Σύριζα. Γιατί, όταν γονατιστοί τώρα στα πόδια του αντιπάλου, πανηγυρίζουν για μια παλιά  εναντίον του νίκη των προγόνων τους, προκαλούν τον οίκτο μάλλον παρά τον έπαινο της μνήμης. Τότε, πριν 74 χρόνια, οι Ναζί εγκληματίες έφυγαν βιαστικά, τρομοκρατημένοι από την καταιγιστική επέλαση του Κόκκινου Στρατού προς την Γερμανία, φοβούμενοι τον εγκλωβισμό  και την  εξόντωσή τους αν παρέμεναν στην Ελλάδα. Και δεν τρομοκρατήθηκαν μόνο οι Γερμανοί, πανικοβλήθηκαν και οι Αγγλοαμερικανοί που εσπευσμένα αποβιβάστηκαν στις ακτές της Γαλλίας, τον Μάϊο του ’44, προκειμένου να αποτρέψουν επέλαση των Σοβιετικών και πέραν της Γερμανίας, που θα έθετε τέρμα στον καπιταλισμό της Ευρώπης και στα ναζιστικά καθεστώτα Ισπανίας, Πορτογαλίας. Σήμερα, η νεοναζιστική εγκληματική συμμορία (το βαθύ αμερικανικό κράτος) που κυβερνάει τις ΗΠΑ και μεγάλο μέρος του πλανήτη,  συστηματικά μεθοδεύει και προετοιμάζει μια ευρεία, κατακλυσμική σύγκρουση με Ρωσία και Κίνα, προκειμένου –όπως πιστεύει - να διατηρήσει ή και να επεκτείνει την ηγεμονική της θέση στην υφήλιο.  Αλλά, αν συμβεί κάτι τέτοιο, δεν θα έχουμε την ευκαιρία να χαρούμε την απελευθέρωσή μας από την ΝΑΤΟϊκή κατοχή, γιατί η Ελλάδα, έχοντας μετατραπεί σε εμπροσθοφυλακή και ορμητήριο του ΝΑΤΟ από την αμερικανόδουλη «Αριστερά», απλά θα έχει ισοπεδωθεί από τους Ρωσικούς πυραύλους.

 ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ, φεύγοντας στις 12 Οκτώβρη, άφησαν πίσω τους μια ερειπωμένη χώρα, με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, βασανισμένους, ξεριζωμένους κι ένα διαλυμένο αστικό κράτος με πρωθυπουργό τον δωσίλογο Ι. Ράλλη, που τον στήριζαν τα μισθοφορικά Τάγματα Ασφαλείας, συγκροτημένα από τα χειρότερα κατακάθια της ελληνικής κοινωνίας. Λούμπεν στοιχεία του υποκόσμου και εξαθλιωμένα από την πείνα ανθρωπάκια,  που οργάνωσαν και εξόπλισαν οι  ναζί κατακτητές σε αγαστή συνεργασία με τους δωσίλογους - εγχώριους, αστούς πολιτικούς και στρατιωτικούς προδότες, για να πολεμήσουν το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και να τρομοκρατούν το λαό. Κι ενώ ο λαός είχε μεθύσει από τη χαρά της νίκης εναντίον του φασισμού - ναζισμού και περίμενε με λαχτάρα μια κυβέρνηση λαϊκής κυριαρχίας, οι τραγικά ανεπαρκείς για την ιστορική περίσταση, ηγεσίες των ΕΑΜ-ΚΚΕ, που τους ενδιέφερε κυρίως η αποδοχή και νομιμοποίησή τους από τους Δυτικούς «συμμάχους, είχαν ήδη προχωρήσει σε δύο απαράδεκτες Συμφωνίες, που προοιώνιζαν ζοφερές εξελίξεις για το πιο μεγαλειώδες αντιστασιακό κίνημα της Ευρώπης. Πίστευαν ότι έτσι θα προωθούσαν την επικράτηση πνεύματος εθνικής ενότητας και αποκατάσταση της ηρεμίας στη χώρα. Δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν ότι οι συμφωνίες αυτές ήταν απαραίτητες στις  εσωτερικές αντιδραστικές δυνάμεις και τους εξωτερικούς υποστηρικτές τους (Άγγλους), προκειμένου να κερδίσουν χρόνο και να προετοιμαστούν για αντεπίθεση κι επικράτησή τους.  Ήταν οι  Συμφωνίες του Λιβάνου (20/5/44)  και της Καζέρτας (2/9/44). Με την πρώτη, το ΕΑΜ-ΚΚΕ αποδέχεται και προσχωρεί στην υπό συγκρότηση κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας με πέντε εντελώς δευτερεύουσες υπουργικές θέσεις, υπό τον ακραιφνή αντικομμουνιστή και δημαγωγό Γ. Παπανδρέου, και με τη δεύτερη και χειρότερη, συμφωνεί την υπαγωγή των τιμημένων ανταρτικών δυνάμεων του ΕΛΑΣ στη Συμμαχική Διοίκηση, υπό τον βρετανό στρατηγό Ρ. Σκόμπυ. Όπου, ρητά  συμφώνησαν να μην εισέλθουν τμήματα του ΕΛΑΣ ούτε στην Αθήνα ούτε στην Θες/νίκη. Δηλαδή δέχτηκαν να συμμετέχουν σε κυβέρνηση μαζί με τους απόντες, τους λιποτάκτες του κορυφαίου αγώνα της Εθνικής Αντίστασης, που τρωγόπιναν και κόπριζαν 4 χρόνια στα πολυτελή ξενοδοχεία του Καϊρου, δίνοντάς τους παράλληλα και την διοίκηση των μπαρουτοκαπνισμένων ανταρτών και την διοίκηση των δύο μεγαλύτερων πόλεων της χώρας. Οι Βρετανοί (Τσόρτσιλ)  και ο Παπανδρέου, κυριολεκτικά δεν μπορούσαν να πιστέψουν, ότι μπροστά τους είχαν μια τόσο άπειρη κι ευκολόπιστη ηγεσία, που ταυτόχρονα ήταν ευάλωτη σε εκβιασμούς και πιέσεις, καθώς ένα κεντρικό της στέλεχος – ο Ηλίας Τσιριμώκος - ήταν πράκτορας της βρετανικής μυστικής υπηρεσίας. Έτσι αντί να καταλάβουν την Αθήνα και την εξουσία,  αφού ουσιαστικά όλη η Ελλάδα ήταν στα χέρια των δυνάμεών τους, ασχολούνταν με διαπραγματεύσεις με ανίσχυρους και διαλυμένους εσωτερικούς αντιπάλους. Με αυτόν τον τρόπο, απεμπόλησαν την ευκαιρία που  τους παρείχε  η απελευθέρωση της Ελλάδας από το ναζιστικό ζυγό και δεν έθεσαν  επιτακτικά το ζήτημα  της δομής και του είδους της μεταπολεμικής εξουσίας προς όφελος των λαϊκών μαζών και αγωνιστών. Δεν το έκαναν την κατάλληλη στιγμή, αφήνοντας την πρωτοβουλία στους αντιπάλους τους, που  αργότερα εκμεταλλεύτηκαν την ατολμία και αβουλία τους, τσακίζοντας το πρωτόφαντο αντιστασιακό κίνημα. Δεν  πρέπει λοιπόν να μας εκπλήσσουν όλα όσα τραγικά επακολούθησαν, τα οποία κυρίως οφείλονταν στην έλλειψη στρατηγικής  από τη μεριά του ΕΑΜ-ΚΚΕ για την επόμενη μέρα και προϊόντα της οποίας ήταν οι δύο προαναφερθείσες συμφωνίες, με την πανωλεθρία να  ολοκληρώνεται στη Βάρκιζα τον Φλεβάρη του ’45. Τόσο πολύ πίστεψαν στις υποσχέσεις των Βρετανών  και του Παπατζή ώστε υποσχέθηκαν να αναλάβουν την «τήρηση του νόμου και της τάξης» στην Αθήνα και στην επικράτεια, μέχρι την έλευση της κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας» στην Ελλάδα. Έτσι, ενώ σε όλη την Ευρώπη οι δωσίλογοι και συνεργάτες των Γερμανών εκτελούνταν με συνοπτικές διαδικασίες, στην Ελλάδα αυτά τα καθάρματα, αρχικά, βρέθηκαν υπό την προστασία του ΕΛΑΣ, ώστε να τηρηθεί πιστά η συμφωνία.

ΑΠΟ ΤΙΣ 12 Οκτωβρίου που έφυγαν οι Γερμανοί μέχρι τις 18 Οκτωβρίου που αποβιβάστηκε ο Παπανδρέου με την καλοζωϊσμένη κλίκα του, υπήρξε ένα απόλυτο κενό εξουσίας 6 ημερών που δεν εκμεταλλεύτηκε η ηγεσία ΕΑΜ-ΚΚΕ να πάρει την εξουσία, παγιδευμένη στη «τήρηση των συμφωνηθέντων». Φαίνεται, το  να «τηρούμε τα  συμφωνηθέντα», μας έγινε συνήθεια. Ο Παπανδρέου βέβαια δεν ήρθε μόνος του, τον συνόδευε και στρατιωτικό  απόσπασμα των Βρετανών που μέρα με την ημέρα ενισχυόταν ακόμα και με τάνκς και αεροπλάνα. Πρώτη τους δουλειά ήταν η αναδιοργάνωση και επανεξοπλισμός των Ταγματασφαλιτών που έπιασαν αμέσως «δουλειά», δολοφονώντας Εαμίτες κι Ελασίτες. Τον Νοέμβριο, ο Άρης, βλέποντας την κατάσταση να εξελίσσεται ραγδαία σε βάρος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ζήτησε από την ηγεσία ΕΑΜ-ΚΚΕ να  επιτραπεί η είσοδος και κατάληψη της Αθήνας  από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ, αλλά του το αρνήθηκαν. Έτσι στις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του Δεκεμβρίου (Δεκεμβριανά), οι λαϊκές μάζες άοπλες και χωρίς προστασία οδηγήθηκαν στη σφαγή και στην ήττα. Με τον ΕΛΑΣ ακινητοποιημένο και μακριά από την πρωτεύουσα, οι Άγγλοι μαζί με τους ταγματασφαλίτες οργίαζαν, μέχρι την Συνθήκη της Βάρκιζας τον Φλεβάρη του ’45, όπου δόθηκε και το τελειωτικό χτύπημα με τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, ενώ είχε συμφωνηθεί και των ταγματαλητών. Βιάστηκαν να παραδώσουν τα όπλα τους, χωρίς οι άλλοι να παραδίδουν ούτε σφαίρα. Πράξη που μπορεί να χαρακτηριστεί σαν προδοσία, ξεπούλημα όλου του μέχρι τότε αγώνα, εντελώς αδικαιολόγητη από όποια σκοπιά και να τη δει κανείς.  Είναι εξοργιστικό να σκεφτεί κανείς ότι ενώ η πλευρά ΕΑΜ-ΚΚΕ φρόντιζε να τηρεί κατά γράμμα τις συμφωνίες, η  άλλη πλευρά, υπό την καθοδήγηση των Άγγλων, δεν τηρούσε ούτε ένα γράμμα των συμφωνιών.  Εκείνο όμως ,που εντυπωσιάζει, είναι ότι η ηγεσία ΕΑΜ-ΚΚΕ δεν έβαλε μυαλό από την ολέθρια εμπειρία που είχε απο την προκλητική αθέτηση των δύο πρώτων συμφωνιών από την αντίπαλη πλευρά και προχώρησε σε τρίτη χειρότερη. Με τις συνεχείς λοιπόν υποχωρήσεις, τους δισταγμούς, τις αμφιταλαντεύσεις, τον διαρκή αλληθωρισμό προς τους Δυτικούς «συμμάχους», πράγματα τα οποία έδειχναν απουσία στρατηγικού στόχου που διακατείχε την ηγεσία τότε του ΕΑΜ-ΚΚΕ, η Αριστερά και οι κομμουνιστές εγκλωβίστηκαν κι έπεσαν θύματα των  γεωπολιτικών σχεδιασμών των Βρετανών, που στόχος τους ήταν να μην επιτρέψουν καμία πρόσβαση της ΕΣΣΔ στη Μεσόγειο.  Για να απαλλαγούν δε οριστικά από τον «κομμουνιστικό κίνδυνο», μεθόδευσαν και τον τριετή εμφύλιο. Μια σύγκρουση, που με την άμεση επέμβαση των Αμερικανών (Δόγμα Τρούμαν) κέρδισαν, διχάζοντας βαθύτατα τον ελληνικό λαό, επιτυγχάνοντας και την πλήρη αποδυνάμωση της χώρας. Η Ελλάδα μετατράπηκε έκτοτε σε προτεκτοράτο τους και σταδιακά σε μια εξαθλιωμένη αποικία χρέους, καθώς και σε ένα στρατιωτικό προγεφύρωμα των Αμερικανών που μπορεί να ελέγχει ή και να παρεμποδίζει την κάθοδο των Ρώσων στη Μεσόγειο. Με λίγα λόγια, η πατρίδα μας ουδέποτε μπόρεσε να απελευθερωθεί, παρά τους ποταμούς αίματος που έχυσε, καθώς οι μεγάλες Δυτικές δυνάμεις την χρησιμοποιούν, εδώ και 200 χρόνια, για φράχτη της Ρωσίας. Απλά αλλάζει αφέντες. Από τους Τούρκους περάσαμε στους Άγγλους, για λίγο στους Γερμανούς και μετά στους Αμερικανούς μαζί με  Γερμανούς. Η πατρίδα μας κατέληξε μια χώρα κλωτσοσκούφι των χρηματιστηρίων, των τραπεζιτών, των κερδοσκόπων, των «οίκων» και των χρηματαγορών.  Μια χώρα που έχει ξεπουληθεί και υποθηκευτεί για έναν αιώνα, με τη συνέργεια μάλιστα ανθρώπων -  απογόνων  των τότε ηρώων, σε μια συμμορία δανειστών που μας φόρτωσαν ένα αβάσταχτο χρέος εκατοντάδων δισεκατομμυρίων. Οι νέες γενιές θα παραδειγματιστούν από τα παθήματα του παρελθόντος; Θα γίνουν σοφότερες  και πιο αποφασισμένες να αγωνιστούν, μαζί με τους λαούς της Ευρώπης, να συντρίψουν το απάνθρωπο καπιταλιστικό σύστημα  που έχει φέρει τόση καταστροφή, τόσο πόνο και τόσα δάκρυα στην ανθρωπότητα;

                                                     Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                          Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης  

                                                          

      Οι συνέπειες από πλεόνασμα

       θράσους και ψεύδους

Ειπώθηκαν ψέματα που ντράπηκαν και τα ίδια. Μιας και δεν ντράπηκαν τα στόματα που τα είπαν. (Μεν. Λουντέμης)

ΟΠΟΙΟΣ παρακολουθεί τις εξελίξεις στην Ελλάδα, ιδιαίτερα την τελευταία οκταετία των μνημονίων έχει μείνει άλαλος από το πλήθος, το μέγεθος αλλά και την προφάνεια των ψευδών που ειπώθηκαν από το σύνολο του αστικού πολιτικού προσωπικού, με αποκορύφωμα τον μαίτρ του είδους των ψευδολόγων, Αλέξη Τσίπρα, που ξεπέρασε κατά πολύ τους Πασοκικούς του μέντορες.  Και οι άλλοι έλεγαν ψέματα και μάλιστα χοντρά, αλλά ο τρόπος με τον οποίο ψευδολογεί ο Τσίπρας υπερβαίνει κάθε τι προηγούμενο. Διότι το να λες ακριβώς τα αντίθετα απ’ αυτά που έλεγες χθές και να ισχυρίζεσαι ότι έχεις και τις δυο φορές δίκιο, αν δεν είναι σχιζοφρένεια είναι απύθμενο, απερίγραπτο θράσος που δείχνει ότι έχεις γραμμένο έναν ολόκληρο λαό στα παλαιότερα των υποδημάτων σου.

ΩΣΤΟΣΟ, με τα ελεγχόμενα, ενσωματωμένα κανάλια και τις παντοειδείς φυλλάδες υπάρχει η δυνατότητα το εμπόριο της γενικότερης διαστροφής και απάτης να διαχυθεί παντού, αποφέροντας πολλαπλά πολιτικά και οικονομικά κέρδη σε όσους τα κατέχουν. Η σήψη ανακυκλώνεται και αναπαράγεται σπέρνοντας τα εμέσματα του «πολιτισμού» της «ελεύθερης αγοράς», που γεννάει το τέρας της παραπληροφόρησης και της υποκουλτούρας. Τα πάντα πουλιούνται και αγοράζονται. Η πληροφορία είναι εμπόρευμα, η είδηση συσκευάζεται, λουστράρεται και πλαστικοποιείται προς πώληση κυρίως για εντυπωσιασμό.  Ενημέρωση σήμερα δεν υπάρχει, δεν επιτρέπεται να υπάρχει, έχει αντικατασταθεί από την παραπληροφόρηση που την παράγουν εδικοί επικοινωνιακοί μηχανισμοί στα χέρια μυστικών υπηρεσιών και ειδικών κυβερνητικών γραφείων. Τα μεγάλα μονοπωλιακά κέντρα του καπιταλισμού, συγκεντρώνουν, φιλτράρουν και μονοπωλούν τα πάντα: Ειδήσεις, ανθρώπους, πράγματα, ιδέες, συναισθήματα. Τίποτα ελεύθερο δεν μπορεί να υπάρξει στο καπιταλιστικό καθεστώς. Τα πάντα υπαγορεύονται από τη βιομηχανία του τηλεοπτικού θεάματος, την αέναη επιδίωξη του κέρδους και εντάσσονται στην εξυπηρέτηση των ιδεολογικοπολιτικών  αναγκών του συστήματος. Σε ένα τέτοιο παρακμιακό σύστημα, προϋπόθεση για τη διατήρησή του είναι το «τάϊσμα» του κοινού με τηλεοπτικά σκουπίδια κάθε κατηγορίας που τα περισσότερα παράγονται από τους πολιτικούς ποιμένες του συστήματος. Σχεδόν παντού αντιγράφουν το αμερικανικό πρότυπο – τον ακραίο, χυδαίο καπιταλισμό. Δηλαδή την  απανθρωπιά ως τρόπο ζωής, που εξαπλώθηκε στις κοινωνίες του πλανήτη, παράγεται από το διαιτολόγιο διατροφής με «σκουπίδια» και έχει διαδοθεί παντού με τη βοήθεια του Χόλυγουντ και του διαδικτύου. Σκουπιδομίντια, σκουπιδοεπιστήμη, σκουπιδοκουλτούρα, σκουπιδοοικονομία και άνθρωποι που μεταχειρίζονται συνανθρώπους τους και κοινωνία σαν σωρούς σκουπιδιών.

ΟΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ πολιτικές είναι αμερικανική εφεύρεση (Σχολή του Σικάγου) που εφαρμόστηκαν πρώτα στη Χιλή μετά το αιματηρό πραξικόπημα (1973) της CIA από τον  φασίστα Πινοτσέτ, μετά στην ίδια την Αμερική, στη συνέχεια στη Γερμανία για να ανταγωνιστεί την Αμερική και μετά σε ολόκληρη την Ευρώπη (Συνθήκες Μάαστριχτ, Λισαβόνας, Νίκαιας)  με τις πιο ακραίες εκδοχές στις χώρες της Ν. Ευρώπης, όπως η Ελλάδα. Βασικό τους γνώρισμα το συντριπτικό χτύπημα της εργασίας (συμπίεση μισθών, πλήρη διάλυση των σχέσεων  εργασίας) προς όφελος του κεφαλαίου, οι άκρατες ιδιωτικοποιήσεις (ξεπούλημα) κρατικής περιουσίας και επιχειρήσεων και ο ασύστολος δανεισμός δημοσίου και ιδιωτών. Πράγματα που οδήγησαν σε τραγική συρρίκνωση των εισοδημάτων των εργαζομένων, σε εκτίναξη των ανισοτήτων, σε κατάρρευση του κοινωνικού κράτους, σε υπολειτουργία των συστημάτων Δημόσιας Υγείας και Παιδείας, με συνέπεια την απέραντη απελπισία, την οργή, την ανασφάλεια  που σου γεννάει μια κοινωνία που διαλύεται. Τα επακόλουθα ήταν, η έξαρση της παραβατικότητας κι εγκληματικότητας, η τεράστια εξάπλωση των ναρκωτικών για προσωρινή διαφυγή από την οδυνηρή, τραυματική πραγματικότητα, η παθητικότητα, η σωματική και πνευματική εξαθλίωση. Το τελευταίο στήριγμα της οικογένειας, οι συνταξιούχοι, αρχίζουν πια στη πλειοψηφία τους να μην μπορούν να  συνεισφέρουν, αφού και οι ίδιοι με τις συνεχείς περικοπές, αδυνατούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Σταδιακά αλλά σταθερά τους την κλέβουν κι αυτήν πριν τελειώσουν το βίο τους. Η συστηματική διάλυση των κοινωνικών δεσμών  που κρατούσαν σε σχετική ισορροπία την κοινωνία, είναι πια γεγονός Αυτή η γενικευμένη κατάπτωση, που έχει αφετηρία την καταλήστευση του εισοδήματος του κοσμάκη από τις τεράστιες κλεπτοκρατικές δομές (τράπεζες, χρηματιστήρια, οίκους αξιολόγησης, hedge funds, πολυεθνικές, κλπ) των καπιταλιστών, συντέλεσε στην φτωχοποίηση και εξαθλίωσή του.  Συνοδευόμενη δε από άγρια καταστολή στο εσωτερικό και απειλή επέμβασης (ΗΠΑ-ΝΑΤΟ) από το εξωτερικό, οδήγησε  μεγάλα τμήματα των λαϊκών στρωμάτων σε παραίτηση από την διεκδίκηση, στην αποστασιοποίησή τους από ταξικούς μαζικούς αγώνες, στην αποδοχή  ως φυσιολογικού  αυτού το οποίο κάποτε ήταν απαράδεκτο και απορριπτέο. Έτσι, με την τρομοκράτηση του λαού, την διάδοση του «όλοι ίδιοι είναι» άρα δεν υπάρχει εναλλακτική, η κατάσταση αυτή αντιμετωπίζεται κι εκλαμβάνεται σαν περίπου κανονική, σαν τίποτα ιδιαίτερο κι ανησυχητικό. Με λίγα λόγια, επέτυχαν κάτι χειρότερο με τη συνεχή εξαπάτηση, τον φόβο και την επανάληψη των ψευδών: Να τα συνηθίσουμε. Να περιμένουμε στωϊκά το χειρότερο και να μην αντιδρούμε. Να τους ανεχόμαστε, να μη μας κάνει εντύπωση τίποτα, να μην περιμένουμε από πουθενά το καλύτερο. Έτσι, ο λαός ενώ γνωρίζει ότι και ο επόμενος (ο Κούλης της ΝΔ) είναι εξίσου ψεύτης με τον ανεκδιήγητο Αλέξη, είναι πολύ πιθανό -αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις- να τον στηρίξει και να τον αποδεχτεί, πιστεύοντας το αφήγημά του περί καλύτερης διαχείρισης.  

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ λαός και οι λαοί της υδρογείου, είναι τα θύματα της ακόρεστης δίψας, κυρίως του Αμερικανικού  αδηφάγου Κεφαλαίου, για παγκόσμια επικράτηση και κυριαρχία. Καταληστεύοντας με οικονομικές (δάνεια, παράγωγα, κυρώσεις, δασμοί κλπ) και στρατιωτικές επεμβάσεις τον πλούτο των χωρών του πλανήτη, αποκομίζουν τεράστια κέρδη συντηρώντας και ενισχύοντας έτσι, μια τεράστιου μεγέθους οικονομική και στρατιωτική υποδομή, που τους διασφαλίζει, προς το παρόν, την παγκόσμια λεηλασία και πρωτοκαθεδρία. Για παράδειγμα, υποχρέωσαν τους Έλληνες Ναιναίκους των ΠΑΣΟΚ- ΝΔ- ΣΥΡΙΖΑ  να υπερδανειστούν (σχέδιο διάσωσης, το ονόμασαν) ώστε να μην εξυπηρετούν μόνο το (παράνομο) χρέος της χώρας, αλλά κυρίως  να διασώσουν την συμμορία των πιστωτών της.  Έτσι, η Γουόλ Στρίτ  ενθάρρυνε αυτήν την υπερχρέωση για να μην κηρύξει χρεοκοπία η Ελλάδα και υποχρεωθούν οι αμερικανικές τράπεζες να πληρώσουν τα ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) των ελληνικών ομολόγων. Με τη μεθόδευση αυτή, γλύτωσαν  ασφάλιστρα δεκάδων δις, που τα πρόσθεσαν στο χρέος ώστε να τα πληρώνουν τα λαϊκά στρώματα για δεκαετίες. Κι αυτό δεν συνέβη μόνο με την Ελλάδα. Και οι απατεώνες πολιτικοί άλλων χωρών υπερχρέωσαν τις χώρες τους για τη διάσωση της τραπεζικής αλητείας, πράγμα που δημιούργησε μια παγκόσμια φούσκα χρέους που τώρα καλούνται οι κεντρικές τράπεζες να διαχειριστούν. Οι πάντες σήμερα είναι υπερχρεωμένοι (κυρίως οι ΗΠΑ) με συνέπεια να μαίνονται - πρωτοστατούντων των ΗΠΑ - οικονομικοί, ενεργειακοί, χρηματοπιστωτικοί και νομισματικοί πόλεμοι, που ανέκαθεν αποτελούσαν την αφετηρία στρατιωτικών. Ο κίνδυνος μιας παγκόσμιας σύρραξης τώρα είναι πολύ μεγάλος. Γιατί ο πόλεμος που προκάλεσαν στη Συρία είναι πιθανόν να εξελιχθεί σε μια μεγάλη σύγκρουση καθώς, παρά τη σύνεση και αυτοσυγκράτηση που δείχνει η Ρωσική πλευρά, το παρανοϊκό επιτελείο γύρω από τον Τράμπ, μπορεί, υποεκτιμώντας τις πολεμικές δυνατότητες της Ρωσίας, να κάνει την  λάθος κίνηση, με τη χώρα μας να είναι - ως ΝΑΤΟϊκο προγεφύρωμα - ανάμεσα στα πρώτα θύματα. Η επαγρύπνηση του λαού, η ετοιμότητα και η αποφασιστικότητά του να παρεμποδίσει με κάθε τρόπο, ειρηνικό ή βίαιο, τη συμμετοχή της χώρας μας στους  τυχοδιωκτισμούς ΗΠΑ –ΝΑΤΟ – σιωνιστικού Ισραήλ, είναι περισσότερο από αναγκαία.

                                                 Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                     Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης          

  Ελλάδα:  Μεταμνημονιακό  πτωχοκομείο

«Η Ελλάδα είναι μια κολοσσιαία αποτυχία. Πρόκειται για μια ιστορία ανικανότητας, ψεύδους, άσκοπης καθυστέρησης και συμφερόντων των τραπεζών, τα οποία τέθηκαν πάνω από τις ανάγκες των ανθρώπων.» (Εφημερίδα «Γκάρντιαν» του Λονδίνου) 

ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ μόνο ο Αγγλικός  τύπος. Και ο Γερμανικός  διαπιστώνει ότι η Ελλάδα, μετά το τυπικό τέλος των μνημονίων, παραμένει ένα απέραντο πτωχοκομείο και ότι κάθεται πάνω σε μια κοινωνική ωρολογιακή βόμβα. Ναι, αλλά πρίν μερικά χρόνια όταν η Γερμανία κυρίως μας επέβαλε τα μνημονιακά δεσμά, ο ίδιος αυτός τύπος μιλούσε για απαραίτητα μέτρα διάσωσης, που πρέπει να εφαρμοστούν στους «διεφθαρμένους Έλληνες» για να σωθεί υποτίθεται η χώρα. Δεν  τολμούσαν βέβαια να παραδεχτούν ότι επρόκειτο για εγκληματική μεθόδευση διάσωσης των Γερμανικών και Γαλλικών τραπεζών από την χρεοκοπία, με την καταλήστευση των εισοδημάτων του ελληνικού λαού και την υφαρπαγή όλης της  περιουσίας του Δημοσίου, από  ξένους και ντόπιους «επενδυτές» της αρπαχτής. Διότι κανείς σοβαρός επενδυτής δεν έρχεται σε μια χώρα που δεν έχει υγιή οικονομικά μεγέθη και την πιστοληπτική της ικανότητα την έκαναν «σκουπίδια». Άλλωστε το δημόσιο χρέος, ύστερα από 8 χρόνια «διάσωσης», πλησιάζει τα 360 δις ευρώ, δηλαδή σχεδόν το 200% του ΑΕΠ, ενώ η «διάσωση» επεβλήθη όταν το χρέος ήταν στα 120% του ΑΕΠ. Έτσι, μέχρι το 2022 πρέπει να πληρώνουμε 16 δις το χρόνο για εξυπηρέτησή του, ενώ το 2023 θα εκτοξευτεί στα 33 δίς ευρώ. Με τέτοιες υποχρεώσεις στη συμμορία των δανειστών, είναι φανερό ότι οι κτηνώδεις ληστρικές αγορές στις οποίες θα απευθυνθούν τώρα τα μνημονιακά ανδρείκελα ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ θα απαιτήσουν πολύ υψηλά επιτόκια με συνέπεια το χρέος  να σκαρφαλώνει αντί να πέφτει. Όλα αυτά λοιπόν περί βιωσιμότητας του χρέους σε μια χώρα που έχουν καταστρέψει την παραγωγική της βάση και την δυνατότητα για ανάπτυξη, είναι παραμύθια και επικοινωνιακά τεχνάσματα που εντελώς αδιάντροπα τα λένε οι ίδιοι που πριν λίγους μήνες μιλούσαν για «εξαιρετικά μη βιώσιμο χρέος»(ΔΝΤ).  Από την άλλη, οι ασταμάτητες ιδιωτικοποιήσεις- ξεπουλήματα  δημόσιων επιχειρήσεων δεν μπορούν να χαρακτηριστούν σαν επενδύσεις, αφού το μόνο που γίνεται είναι η  αλλαγή ιδιοκτήτη (από το κράτος σε ιδιώτη) υπάρχουσας εταιρίας κι όχι δημιουργία νέας. Κατά κανόνα δε, οι νέοι ιδιοκτήτες απολύουν τους παλιούς εργαζόμενους και προσλαμβάνουν νέους με συμβάσεις λάστιχο και μισθούς πείνας, προσφέροντας υπηρεσίες και προϊόντα σε πολύ υψηλότερες τιμές, ώστε να εκτοξευτεί η κερδοφορία τους. Ωστόσο, οι δανειστές επειδή θέλουν να διασφαλίσουν την συνέχιση της ακώλυτης ροής  των  δεκάδων δισεκατομμυρίων το χρόνο προς τα  ταμεία τους, σχεδίασαν ειδικούς ληστρικούς μηχανισμούς για τη χώρα μας, ώστε να την κρατούν υπο πλήρη έλεγχο και να την λεηλατούν συστηματικά, τουλάχιστον για 99 χρόνια, μετά το τέλος υποτίθεται της μνημονιακής επιτροπείας. Και η ανεκδιήγητη Συριζοκυβέρνηση τους διευκόλυνε αφάνταστα στην επιτέλεση κι αυτού του σχεδιασμού. Λέτε γι αυτό να πανηγυρίζει όλο το μνημονιακό (υπηρετικό) πολιτικό προσωπικό; Σαφώς ναι, διότι η μόνιμη παρουσία των ευρωατλαντιστών στη χώρα εξασφαλίζει και τη δική τους παρουσία και επιβίωση. Έτσι συγκρότησαν τρείς μεγάλες «Ανεξάρτητες Αρχές», με την πεποίθηση ότι μέσω αυτών η Ελλάδα και οι Έλληνες θα παραμείνουν υπό την κυριαρχία κι εκμετάλλευση των δανειστών τους στο διηνεκές. 

ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ με την Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ), που εισπράττει τα πάντα (φορολογικά, τελωνειακά, ακόμη και κλήσεις τροχαίας) και τα καταθέτει σε ειδικό λογαριασμό που λέγεται «Ενιαίος Λογαριασμός Θησαυροφυλακίου», τον οποίο διαχειρίζονται αποκλειστικά οι δανειστές. Η ΑΑΔΕ δεν ελέγχεται από την κυβέρνηση, ούτε από την Βουλή, ούτε από τη Δικαιοσύνη, αλλά ελέγχεται απ’ ευθείας από τους δανειστές και αναφέρεται «αδιαμεσολάβητα» σ’ αυτούς. Ο ΥΠ.ΟΙΚ δεν έχει κανένα δικαίωμα πρόσβασης στα αρχεία και στοιχεία της. Αντίθετα είναι υποχρεωμένος να  γνωστοποιεί στην «Αρχή», 30 μέρες νωρίτερα από την κατάθεση στη Βουλή, κάθε ζητήματος φορολογικής πολιτικής, προκειμένου να του επιτραπεί να το καταθέσει. Αν δε διαφωνήσει με την διοίκηση της ΑΑΔΕ, το θέμα παραπέμπεται στο… ΔΣ της ΑΑΔΕ που όμως είναι διορισμένο από την Κομισιόν και τον ΕΜΣ. Άρα τζίφος. Μόνο οι εμπειρογνώμονες των δανειστών έχουν πρόσβαση στην «Αρχή», και είναι κυρίως Γάλλοι και Γερμανοί, οι οποίοι βέβαια διοχετεύουν τις απαραίτητες πληροφορίες προς τα επιχειρηματικά συμφέροντα των χωρών τους για ανάληψη δράσεων στη χώρα μας, ώστε να μην τα τρώει «το διεφθαρμένο ελληνικό κράτος», αλλά οι δικοί τους αετονύχηδες.  Στη συνέχεια συγκρότησαν την «Ελληνική Εταιρία Συμμετοχών και Περιουσίας», το γνωστό Υπερταμείο, με τον Γάλλο Ζακ λε Πάπ επικεφαλής. Στην εταιρία αυτή εκχώρησαν σαν άμεσες θυγατρικές: α) το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ), β) το ΤΑΙΠΕΔ, γ) την Εταιρία Ακινήτων του Δημοσίου (ΕΤΑΔ), δ) την Εταιρία Δημοσίων Συμμετοχών (ΕΔΗΣ). Δηλαδή της εκχωρήθηκε η κυριότητα όλης της χώρας. Με λίγα λόγια, έκαναν την Ελλάδα περιουσιακό στοιχείο μιας εταιρίας που και αυτής ο πρόεδρος και το ΔΣ διορίζονται από την Κομισιόν και ΕΜΣ. Με την εξής όμως απίθανη πρωτοτυπία: Παρά το ότι αποκλειστικός μέτοχος ειναι το Ελληνικό δημόσιο, αφού αυτό κατέβαλε το σύνολο των 40 εκατ. του μετοχικού της κεφαλαίου, δεν έχει κανένα δικαίωμα ούτε στην επιλογή των μελών του ΔΣ ούτε βέβαια και στη λήψη αποφάσεων. Σκοπός της Υπερ-Εταιρίας, της οποίας η διάρκεια ζωής ορίστηκε στα 99 χρόνια, είναι να ξεπουλήσει και το παραμικρό περιουσιακό στοιχείο του ελληνικού κράτους, ερχόμενο σε απ’ ευθείας συναλλαγή με τους ενδιαφερόμενους ιδιώτες, χωρίς καμία κρατική παρέμβαση. Κι αυτό υποτίθεται για συλλογή (ασήμαντων, λόγω σκόπιμης υποτίμησης των αξιών) πόρων για εξυπηρέτηση του χρέους. Σαν τρίτη «Ανεξάρτητη Αρχή» έφτιαξαν, κατ’ απαίτηση των Γερμανών κυρίως, την «Ελληνικό Κτηματολόγιο» (Ε.Κ), βάζοντας σαν σύμβουλο το άλλο μεγάλο αρπακτικό, την Παγκόσμια Τράπεζα. Με αυτήν, σκοπεύουν να κάνουν την ιδιοκτησία τόσο ανασφαλή ώστε να χρειάζεται να την ασφαλίσεις για να αποζημιωθείς αν αποδειχθεί ότι δεν είναι δική σου. Άρα άνοιγμα τεράστιας μπίζνας για τις ασφαλιστικές. Με την ηλεκτρονικοποίηση δε των συστημάτων καταχώρησης ακινήτων θα μπορούν με συνοπτικές διαδικασίες να αρπάξουν τη γη «αγνώστων ιδιοκτητών», σε πρώτη φάση, κάτι που ενδιαφέρει άμεσα τους Γερμανούς αεριτζήδες, καθώς αυτοί οι «άγνωστοι» είναι πάρα πολλοί. Παράλληλα με την συγχώνευση των υποθηκοφυλακείων σε ενιαίο φορέα (Ε. Κ), θα καταργηθούν τα ¾ αυτών, με συνέπεια τεράστια αναστάτωση στις συναλλαγές των πολιτών και των δικηγόρων τους. 

ΕΤΣΙ,  κυρίως με τη δράση αυτών των τριών ανεξέλεγκτων εταιριών-νεκροθαπτών της Ελλάδας, που τα μέλη των ΔΣ τους απολαμβάνουν πλήρους ασυλίας, η Ελλάδα ουσιαστικά παύει να υφίσταται σαν κυρίαρχο κράτος, αφού η γη της, οι βασικές παραγωγικές δομές και γενικά η οικονομία της περνάνε στα χέρια ξένων απατεώνων. Η επενδυτική και η αναπτυξιακή πολιτική της χώρας δεν χαράσσεται πλέον από τις Ελληνικές κυβερνήσεις, αλλά από τις «Εταιρίες» που για να διασφαλίσουν την εσαεί παρουσία τους εδώ, επέτυχαν ψήφιση  νόμου στην Ελληνική Βουλή, που απαγορεύει κατάθεση νόμου που να τις καταργεί. Συνεπώς, για τα επόμενα 99 χρόνια οι κυβερνήσεις που θα εκλέγει ο ελληνικός λαός θα έχουν καθαρά διακοσμητικό χαρακτήρα, αφού η οικονομική ζωή του τόπου θα καθορίζεται από τις «Εταιρίες» των δανειστών, με τις κυβερνήσεις σε ρόλο απλού θεατή. Αυτό βέβαια θα εξαρτηθεί άμεσα από τις διαθέσεις του ελληνικού λαού. Θα επιτρέψουμε στον εαυτό μας τον ρόλο του απλού θεατή στην πλήρη διάλυση της πατρίδας μας, ή θα ξεσηκωθούμε και θα συντρίψουμε αυτούς και το σύστημά τους;

                                                  Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                          Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης    

          

        Η ευθύνη του ΝΑΤΟ στην τραγωδία

ΚΑΘΕ μέρα που περνάει και νέα επιβαρυντικά στοιχεία μαζεύονται για τις ενέργειες του κυβερνητικού θιάσου σχετικά με το προαναγγελθέν έγκλημα του ολοκαυτώματος στο Μάτι.  Έχοντας καλομάθει και συνηθίσει στην εκτέλεση υποδείξεων των Βρυξελλών για οικονομικά θέματα, δεν μπόρεσε να κάνει την παραμικρή κίνηση για κάτι διαφορετικό, όπως η αντιμετώπιση μιας ταχύτατα εξελισσόμενης πυρκαγιάς. Αποδείχτηκε έτσι για άλλη μια φορά,  ότι οι νατοϊκοί περιορισμοί για χρησιμοποίηση στρατιωτικών τμημάτων και οι ευρωπαϊκές πολιτικές συνεχών περικοπών για την δασοπροστασία και δασοπυρόσβεση, που ακολουθούν κατά γράμμα τα ελληνικά αστικά κόμματα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ),  είναι απόλυτα εμπρηστικές, και στις προτεραιότητές τους δεν περιλαμβάνεται η ανθρώπινη ζωή.

ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 23 Ιουλίου, τα ταχυφλεγή πευκοδάση μας στη περιφέρεια Αττικής έγιναν παρανάλωμα του πυρός, παρασύροντας στο ολοκαύτωμα ανθρώπους, ζώα και περιουσίες. Ισχυροί άνεμοι, υψηλές θερμοκρασίες, πολλές εστίες φωτιάς, κατέκαψαν τις καταπράσινες βουνοπλαγιές και κατέβηκαν, ανεμπόδιστες από τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες, σε κατοικημένες περιοχές όπου σε συνδυασμό με την άμετρη αυθαιρεσία δεκαετιών στη δόμηση εντός  πευκοδάσους – πυροπαγίδας, παίχτηκε η τελευταία πράξη του δράματος. Η εκατόμβη νεκρών και οι δεκάδες αγνοούμενοι, κατά πάσα πιθανότητα νεκροί. Ωστόσο, γι αυτήν την άναρχη δόμηση, οι Συριζαίοι παρά τις προεκλογικές τους εξαγγελίες, δεν τόλμησαν να πάρουν ούτε ένα μέτρο. Έχοντας διατηρήσει όλους τους δασοκτόνους νόμους του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, νομιμοποίησαν τα πιο πολλά αυθαίρετα και έγιναν οι καλύτεροι διεκπεραιωτές της αυθαιρεσίας. Ενώ, θα έπρεπε να έχουν στήσει μηχανισμούς πυρόσβεσης προσαρμοσμένους σ’ αυτό που υπάρχει και όχι σ’ αυτό που θάπρεπε να υπάρχει. Κι ενώ εξελισσόταν η ανείπωτη τραγωδία, οι υπεύθυνοι της υποτιθέμενης Πολιτικής Προστασίας ήταν όλοι άφαντοι. Κάποια στιγμή ειδοποίησαν τον πρωθυπουργό που ήρθε αλαφιασμένος από την Βοσνία, όπου βραβεύτηκε από το ομοειδές ΝΑΤΟϊκό ανδρείκελο, για την μεγάλη του συνεισφορά στη ΝΑΤΟϊκή ολοκλήρωση των Βαλκανίων, ενάντια στη Ρωσία. Υποτίθεται ότι θα συντόνιζε τους (ανύπαρκτους) κρατικούς μηχανισμούς και θα έδινε κατευθύνσεις για την αντιμετώπιση και διαχείριση της εξελισσόμενης καταστροφής. Με ένα τεφτέρι στο χέρι, κρατούσε δήθεν σημειώσεις από τις απαντήσεις των ανευθυνο-υπεύθυνων, φοβισμένων και ασυντόνιστων στρατηγών και υπουργών του, στις αφελείς ερωτήσεις που τους έκανε. Διάχυτες η αμηχανία, η ασχετοσύνη και η σοβαροφάνεια στην ομήγυρη, καθώς ελλείψει σχεδιασμού, και κυρίως ενός πληροφοριακού –δικτυοκεντρικού μηχανισμού συντονισμού και ελέγχου επιχειρήσεων, κυριαρχούσε το βλέποντας και κάνοντας.  Η  εικόνα που παρουσίαζε αυτό το τσούρμο των παρακεντέδων στους δέκτες μας ήταν παραπάνω από θλιβερή, ήταν ντροπιαστική για τους ίδιους και αποκαρδιωτική για το λαό που έβλεπε ότι οι ηγέτες του είναι μια χούφτα νάνοι, ανίκανοι να τον προστατέψουν  ακόμα και από μια φωτιά. 

ΤΟ 17% ΤΩΝ ελληνικών δασών είναι η χαλέπιος πεύκη (το κοινό πεύκο). Ένα  δέντρο-πυρσός, ένας εμπρηστικός μηχανισμός μέσα στα δάση μας. Όμως έχει το πλεονέκτημα της μηδενικής φροντίδας άρα του μηδενικού κόστους και γι αυτό είναι το μοναδικό φυτό που προτιμάται στις αναδασώσεις, με συνέπεια μετά από κάθε αναδάσωση να στρώνεται ο δρόμος για μια νέα πυρκαγιά. Κι όλα αυτά με τη συνέργεια αμαθών δημάρχων, υπουργών,  βουλευτών, διαφόρων συλλογικοτήτων, καναλιών ( ΣΚΑΪ - «Όλοι μαζί μπορούμε») που νομίζουν ότι σώζουν έτσι το περιβάλλον, ενώ στην ουσία μεταθέτουν την ημερομηνία αποτέφρωσής του. Γεωπόνοι και Δασολόγοι, που γνωρίζουν πώς να φροντίζουν ένα δάσος, προειδοποιούν ή για αραίωση στα υπάρχοντα δάση κωνοφόρων, ή για  δημιουργία μεικτών δασών με δέντρα ανθεκτικά στη φωτιά, που εμποδίζουν την γρήγορη διάδοσή της, όπως: φλαμουριές, πασχαλιές, φτελιές, βαλανιδιές, Δρύς, ιτιές, κουτσουπιές,  χαρουπιές , κυπαρίσσια κ.ά Επίσης με θαμνώδη βλάστηση όπως: πουρνάρια, σχίνα, κουμαριές, ρείκια, λιγούστρα κ.ά. Τέτοια δέντρα όμως, που όχι μόνο θα ομορφήνουν και θα  διασώσουν τα δάση μας, αλλά θα επαναφέρουν και την ποικιλότητα της πανίδας τους, απαιτούν  αρκετά μεγαλύτερο κόστος δημιουργίας και συντήρησης, πράγμα που δεν είναι διατεθειμένοι να αποδεχτούν οι ευρωπαίοι και οι εδώ υποτακτικοί τους που έχουν πετσοκόψει σε επικίνδυνο βαθμό τις χρηματοδοτήσεις για δασοπροστασία, και προωθούν  την πυρόσβεση, εξυπηρετώντας συγκεκριμένα συμφέροντα. Αντί λοιπόν να διαμορφώνουν τις προϋποθέσεις για την πρόληψη των πυρκαγιών, προτιμούν την (ανεπιτυχή) καταστολή τους με αεροσκάφη και ελικόπτερα που η χρήση τους κοστίζει πολύ περισσότερο από μία επιστημονικά ορθή διαδικασία δασοπροστασίας. Το γιατί, σχετίζεται με την καθοριστική εμπλοκή του ΝΑΤΟ που διαπίστωσε ότι μπορεί να έχει μεγάλα κέρδη, αναλαμβάνοντας μισθώσεις, πωλήσεις και συντηρήσεις εναερίων μέσων δασοπυρόσβεσης και διάσωσης. Επακόλουθο είναι η επιλογή των ιπτάμενων μέσων να μην  γίνεται με γνώμονα το καλύτερο, φθηνότερο κι αυτό που ταιριάζει στις ιδιομορφίες του ελληνικού αναγλύφου, αλλά με γνώμονα την ικανοποίηση ιδιωτικών συμφερόντων ευνοουμένων μιας κλίκας ΝΑΤΟϊκών αξιωματούχων.

ΠΡΑΓΜΑΤΙ από το 2012 η ενοικίαση, η αγορά και η συντήρηση αεροσκαφών κι ελικοπτέρων πυρόσβεσης, γίνεται αποκλειστικά μέσω της ΝΑΤΟικής στρατιωτικής υπηρεσίας ΝSΡΑ (NATO Support Agency), που συναλλάσσεται μόνο με εταιρίες της δικής του επιλογής, όπως η αμερικανική ERICSON ή η καναδική CANADAIR, αποτρέποντας την ενοικίαση των πολύ μεγαλύτερων δυνατοτήτων πυρόσβεσης Ρωσικών ελικοπτέρων ή αεροσκαφών. Η NSPA παρέχει «ολοκληρωμένη επιμελητεία» στα κράτη-μέλη, έχει έδρα το Λουξεμβούργο και στελεχώνεται από απόστρατους νατοϊκούς αξιωματικούς.  Λειτουργεί εντελώς ασύδοτα και δεν υπόκειται σε κανέναν έλεγχο από τα κράτη –μέλη. Οι συμβάσεις που κάνει καλύπτονται από διαβάθμιση απορρήτου έτσι ώστε να είναι αδύνατη η διενέργεια ελέγχου και ως προς τα οικονομικά στοιχεία, και ως προς τις προδιαγραφές των μέσων που προωθεί καθώς και τις επιχειρησιακές απαιτήσεις των ενδιαφερομένων χωρών. Αναθέτει απ’ ευθείας συμβόλαια, χωρίς διαγωνισμούς, σε εταιρίες της επιλογής της και με τιμές της επιλογής της. Γίνεται κυριολεκτικά πάρτι με τις προμήθειες για μίσθωση εναέριων μέσων από την  ΝSΡΑ, που  έχει επιβάλλει το μοντέλο της καταστολής κι όχι της πρόληψης καθώς η μίσθωση και η συντήρηση εναέριων μέσων της αποφέρουν τεράστια κέρδη. Όποιος αντιδρά στην εγκληματική πολιτική της νατοϊκής υπηρεσίας καρατομείται. Ο προηγούμενος αρχηγός της Πυροσβεστικής, Καρατζιάς, αναγκάστηκε να παραιτηθεί μην αντέχοντας στον αυταρχισμό, στο όργιο διασπάθισης του δημόσιου χρήματος και στην ακαταλληλότητα των μέσων που επέβαλε η NSPA.   Οι μνημονιακές περικοπές και  η κωλυσιεργία της ΝSPΑ για έγκαιρη προμήθεια ανταλλακτικών , είναι υπεύθυνες για την επιχειρησιακή ετοιμότητα μόνο 7 εκ των 17 αεροσκαφών  της Πυροσβεστικής με τις τραγικές συνέπειες που ακολούθησαν. Το ΝΑΤΟ αποδεικνύει συνεχώς την φονική του ιδιότητα ακόμη και σε μη στρατιωτικές δραστηριότητες. Βλάπτει παντοιοτρόπως τη χώρα μας, έχοντας αφαιρέσει κάθε ίχνος εθνικής κυριαρχίας και αξιοπρέπειας, με την συνέργεια του  ΣΥΡΙΖΑ και των άλλων μνημονιακών κομμάτων. Ο αγώνας για την έξοδο από την εγκληματική αυτή οργάνωση και για την διάλυσή της, με τη σύμπραξη όλων των ευρωπαϊκών λαών,  είναι όσο ποτέ άλλοτε αναγκαίος.

                                                      Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                       Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης                     

«Κλεισθένης»: Επικαιροποίηση του

                                             «Καλλικράτη»

 Ο ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ, σε αντίθεση με τον Καλλικράτη που ήταν αρχιτέκτων κι όχι πολιτικός, ήταν ο άνθρωπος που πράγματι έθεσε τις βάσεις για τη δημοκρατική μεταρρύθμιση της Αθήνας του 6^ου π.Χ αιώνα, ύστερα από την τυραννία των Πεισιστρατίδων. Συνεπώς το έργο του αποτέλεσε όντως μια ριζοσπαστική μεταρρύθμιση για την εποχή.  Με τα σημερινά δεδομένα θα μπορούσαμε να πούμε ότι εισήγαγε την απλή αναλογική αντιπροσώπευση στην «εκκλησία του Δήμου», ήδη πριν 2500 χρόνια. Οι Συριζαίοι, θέλοντας να προσδώσουν ανάλογες διαστάσεις στο νομοθετικό τους έργο για την ΤΑ, βάφτισαν το σχετικό ν/σ «Κλεισθένη», θεωρώντας ότι με το βαρύ ιστορικό όνομα  καλύπτουν τον μνημονιακό χαρακτήρα κι αυτού του ν/σ. Όμως το νέο ν/σ που κατέθεσαν δεν είναι ούτε «νέο» ούτε «μεταρρυθμιστικό», καθώς στα περισσότερα σημεία του είναι ακριβής αντιγραφή του «Καλλικράτη». Η δε φιλοσοφία του είναι στην κατεύθυνση της εξυπηρέτησης των μνημονιακών δεσμεύσεων, και αλλαγών που ξεκίνησαν πολύ πριν την καπιταλιστική κρίση και στοχεύουν στην προσαρμογή κρατικής και δημοτικής πολιτικής, στις ανάγκες κερδοφορίας του μεγάλου κεφαλαίου.  Με λίγα λόγια, είναι βαθιά αντιλαϊκή. Γι αυτό και μεγάλος αποπροσανατολιστικός ντόρος ανάμεσα σε κυβέρνηση και ΚΕΔΕ – ΕΝΠΕ - ΝΔ, γίνεται μόνο για το εκλογικό σύστημα - την απλή  αναλογική - που υποτίθεται είναι το κύριο μέρος του ν/σ κι όχι για την  ουσία του, καθώς εκεί όλες οι μνημονιακές παρατάξεις (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ, ΕΚ) συμφωνούν. Διότι, αν εφαρμοστεί ως έχει, ΝΔ - ΠΑΣΟΚ θα χάσουν σημαντικό μέρος της δύναμής τους στους δήμους και στις περιφέρειες ενώ θα ενισχυθούν ο ΣΥΡΙΖΑ και άλλες μικρότερες δυνάμεις. Ωστόσο, αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει την γενικότερη πολιτική των μνημονιακών «προσαρμογών» που ακολουθούν δήμοι και περιφέρειες καθώς όλες οι δυνάμεις, εκτός του ΚΚΕ, εντός των Δ.Σ των Δήμων είναι Ευρώδουλοι και ΝΑΤΟδουλοι. Αν  πραγματικά στόχευαν σε απλή αναλογική, τότε οι δημοτικές εκλογές θα έπρεπε να πραγματοποιούνται  σε ένα γύρο και ο δήμαρχος να εκλεγόταν από το Δ.Σ που θα προέκυπτε, με απλή πλειοψηφία. Με αυτόν τον τρόπο θα υπήρχε συνειδητή, ενεργή συμμετοχή των πολιτών και θα αναδεικνύονταν, σε μεγάλο βαθμό, άτομα που νοιάζονταν και γνώριζαν  περισσότερα για τους δήμους, κι όχι άτομα και παρατάξεις που αντιμετωπίζουν τους δήμους σαν λάφυρα. Ο δήμαρχος δεν θα ήταν ο απόλυτος άρχων, αλλά ο συντονιστής κι εμπνευστής της δημοτικής αρχής. Τώρα με τον «Κλεισθένη», ο δήμαρχος εκλέγεται τη δεύτερη Κυριακή μεταξύ μόνο των δύο πρώτων συνδυασμών, οπότε, πάει μεν περίπατο η απλή αναλογική, αλλά διασφαλίζεται το κύριο: Ότι ο δήμαρχος θα  πειθαρχεί στη μνημονιακή πολιτική και θα προωθεί τις ευρωπαϊκές εντολές στην κατεύθυνση της «Ευρώπης των Περιφερειών», όπου, διαχειριζόμενος εθνικούς κι ευρωπαϊκούς πόρους θα ενεργεί, αν χρειαστεί, ακόμα κι ανεξάρτητα από την κεντρική κυβέρνηση. Και μάλιστα, ελλείψει οποιουδήποτε ουσιαστικού εθνικού Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, οι Περιφέρειες θα υλοποιούν στρατηγικές που δεν έχουν σχέση με τις ανάγκες των τοπικών κοινωνιών, ούτε και με τις ανάγκες της χώρας. Ήδη οι Γερμανοί γκαουλάϊτερ (Φούχτελ και λοιποί) έχουν κάνει σημαντική δουλειά σ’ αυτόν τον τομέα με συνεχείς επισκέψεις σε δήμους και περιφέρειες και σύναψη σχετικών συμφωνιών. Κι επειδή  στον «Καλλικράτη δεν είχαν προβλέψει όλες τις εξελίξεις που συνέβησαν στην οκταετία, στον «Κλεισθένη» περιλαμβάνονται όλες οι κατευθύνσεις του 3^ου μνημονίου περί «Τριετούς Στρατηγικής Μεταρρυθμίσεων», προκειμένου να εγκολπωθούν οι  δήμοι την «επιχειρηματικότητα». Υποχρεώνουν δηλαδή τους δήμους να κάνουν επιχειρήσεις (με ΣΔΙΤ), παραγωγής και πώλησης π.χ, ηλεκτρικής ενέργειας,  να εκμισθώνουν δημοτικούς χώρους και εκτάσεις σε ιδιώτες με ληστρικούς όρους και να προβαίνουν σε προκλητικές παραχωρήσεις και  διευκολύνσεις σε επιχειρηματικούς ομίλους.  Αλλά και στα ανταποδοτικά τέλη ακολουθούν πιστά τις ντιρεκτίβες των Ευρωληστών για επέκτασή τους, καθώς απαιτούν τα ανταποδοτικά να φτάσουν στο 70% των εσόδων των δήμων. Πολύ πιθανόν λοιπόν να δούμε  ανταποδοτικά και σε άλλες δημοτικές υπηρεσίες. Στόχος τελικά είναι οι δήμοι να μετατραπούν σε  κερδοφόρες επιχειρήσεις, να συνδεθεί η λειτουργία τους με τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων και να διακοπεί εντελώς η ήδη πετσοκομμένη κρατική χρηματοδότηση σε βάρος βέβαια των δημοτών, που θα δουν τα ανταποδοτικά να απογειώνονται.

ΚΑΙ ΓΙΑ να μην αμφισβητήσει κανείς την μνημονιακή πορεία της ΤΑ και της χώρας, υπάρχουν στο σχετικό ν/σ δεκάδες σελίδες –αυτούσια αντιγραμμένες από τις ρυθμίσεις και τα μεσοπρόθεσμα που περιέχονται στους αντιλαϊκούς νόμους  των τελευταίων οκτώ  ετών για την ΤΑ. Για παράδειγμα, το Παρατηρητήριο Οικονομικής Αυτοτέλειας - που ελέγχεται από κλιμάκιο της συμμορίας των δανειστών - ισχυροποιείται περαιτέρω και λειτουργεί σαν δαμόκλεια σπάθη πάνω από δήμους και περιφέρειες μη τυχόν και ξεφύγουν από τα μνημονιακά πλαίσια, καθώς θα μεριμνά για την κατάρτιση «ρεαλιστικών και ισοσκελισμένων προϋπολογισμών σύμφωνα με τους στόχους και τα όρια πιστώσεων του κρατικού προϋπολογισμού και του εκάστοτε ισχύοντος Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής (ΜΠΔΣ)». Που σημαίνει ότι και μετά την «ηρωϊκή έξοδο» του Αυγούστου, θα πορευόμαστε με «Μεσοπρόθεσμα». Επιπρόσθετα, ο «Κλεισθένης», προβλέπει και άλλα δύο όργανα που θα εντείνουν τον έλεγχο  σκοπιμότητας των αποφάσεων των Δ.Σ και Π.Σ: Την Αυτοτελή Υπηρεσία Εποπτείας ΟΤΑ και τον Επόπτη ΟΤΑ. Θεσπίζονται δε και μια σειρά από άλλα διαχειριστικά όργανα ελέγχου και διαμεσολάβησης που στόχο έχουν την ακύρωση αποφάσεων των ΔΣ, που δεν θα συνάδουν με τη  γενικότερη μνημονιακή πολιτική εξυπηρέτησης του κεφαλαίου, που ακολουθούν οι αστικές κυβερνήσεις. Όλα, στο  πλαίσιο της «διαρκούς αναβάθμισης της αποτελεσματικότητας της κρατικής (διάβαζε των Θεσμών) εποπτείας». Αλλά και στο φλέγον θέμα της διαχείρισης των αποβλήτων δεν αποτολμά η Συρζαϊκή κυβέρνηση – ούτε στο παρόν ν/σ - να δώσει φιλολαϊκή λύση (με Ενιαίο Δημόσιο Φορέα Διαχείρισης Αποβλήτων) καθώς ήδη έχουν εμπλακεί τεράστια αλληλοσυγκρουόμενα ιδιωτικά συμφέροντα στον τομέα αυτόν με συνέπεια να σέρνεται για χρόνια η λύση ενός ζητήματος που δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στο περιβάλλον, στην υγεία και στην τσέπη μας.  Ωστόσο, το αστικό πολιτικό προσωπικό, έχοντας αντιληφθεί τον καίριο ρόλο των Δήμων στην εξειδίκευση και προώθηση της αντιλαϊκής ευρωπαϊκής πολιτικής των μνημονίων στις ευρύτερες λαϊκές μάζες, αναγάγει σε Αρχές στο νέο ν/σ,  την «εγγύτητα» και «επικουρικότητα», ώστε να προσεγγίσει, να χειραγωγήσει και να εγκλωβίσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερες λαϊκές μάζες μέσω προγραμμάτων ολιγόμηνης, κακοπληρωμένης απασχόλησης των δήμων και περιφερειών. Αν εξαιρέσουμε λοιπόν την αναλογική συγκρότηση των δημοτικών και περιφερειακών συμβουλίων, ο «Κλεισθένης» που προωθεί η Συριζοκυβέρνηση, βαδίζει στις ράγες του «Καλλικράτη» και ουσιαστικά τον επικαιροποιεί ώστε να είναι συμβατός με το καθεστώς της  μεταμνημονιακής επιτροπείας που σχεδιάζει η ευρωατλαντική συμμορία για τη χώρα μας. 

  

                                                         Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                          Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης