Ελάτε μαζί μας

« Δεν νομίζω ότι είμαστε στενοί συγγενείς, αλλά αν τρέμετε από αγανάκτηση για κάθε αδικία που γίνεται στον κόσμο, τότε είμαστε σύντροφοι κι αυτό είναι το σημαντικό.» (Τσε  Γκεβάρα)  

         

Η Συριζαϊκή ηγεσία αναφέρεται όλο και λιγότερο στις  (κάποτε) «κόκκινες γραμμές» της, καθώς έχει ήδη αποδεχτεί σαν βάση την κατάπτυστη συμφωνία της 20^ης  Φεβρουαρίου στο Γιούρογκρουπ- την οποία θα μπορούσαν κάλλιστα να είχαν συνάψει οι προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις- και με την οποία δεσμεύεται: Να ξεχάσει «αμετάκλητα και χωρίς όρους» την κυριαρχία της χώρας,  να αποπληρώνει εγκαίρως και στο ακέραιο όλους τους δανειστές, να μην καταργήσει κανένα μνημονιακό νόμο, να μην προβεί σε καμία μονομερή ενέργεια, να συνεχίσει τις ιδιωτικοποιήσεις-ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, να διατηρήσει τον ΕΝΦΙΑ, την μη αλλαγή του φορολογικού νόμου, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, την εξάρθρωση του ασφαλιστικού, την αύξηση του ΦΠΑ σε τρόφιμα και φάρμακα και γενικά να τηρήσει κάθε μνημονιακή «υποχρέωση» που έχουν υπογράψει τα υπάκουα δουλικά της ΝΔΣΟΚ. Όταν λοιπόν είχε αποδεχτεί όλα αυτά, πριν καν ξεκινήσει η περιβόητη διαπραγμάτευση, τι διαφορετικό περίμενε να περιέχει το τελευταίο  τελεσίγραφο της ληστοσυμμορίας των Βρυξελλών, αφού η μαφία των  δανειστών εκεί πατάει; Η ευρωπαϊκή κλεπτοκρατική αλητεία μαζί με την υπερατλαντική, ουσιαστικά απαίτησαν τώρα την «τήρηση των τότε συμφωνηθέντων», τα οποία συνόψισαν σε ένα κείμενο πέντε σελίδων.   Γιατί εξανίστανται λοιπόν οι Συριζαίοι, και μάλιστα οι ίδιοι  που αποδέχτηκαν την συμφωνία του Φεβρουαρίου; Αλλά αυτά κάνει η «δημιουργική ασάφεια», της τότε Συμφωνίας κύριοι του Σύριζα. Λειτουργεί πάντα υπέρ των ισχυρών. Εσείς όμως το βιολί σας. Δεν σας έφτανε αυτή, εξειδικεύσατε τις προτάσεις σας υπαγωγής της χώρας σε νέο μνημόνιο, με ένα νέο κείμενο 47 σελίδων προς τους εκπροσώπους των δανειστών, όπου όσον αφορά στο χρέος που μας φόρτωσαν οι προσφιλείς σας «εταίροι», σηματοδοτεί την οριστική ακύρωση κάθε προοπτικής για την διαγραφή του. Και μάλιστα προτείνονται τρόποι αποπληρωμής του που να «μην προκαλούν κόστος στους πιστωτές της Ελλάδας»,  όπως συχνά αναφέρεται στο κείμενο. Κι αυτό γιατί η αριστερή μας κυβέρνηση επέλεξε το κόστος να βαρύνει μόνο τα λαϊκά στρώματα της χώρας «συνεργαζόμενη στενά με τους ευρωπαίους και διεθνείς μας εταίρους», όπως υπογραμμίζεται στο κείμενο. Κι επειδή το χρέος ξεπληρώνεται με χρέος, το μέγεθός του όλο και μεγαλώνει, όπως άλλωστε είναι η επιδίωξη των δανειστών που δεν τους ενδιαφέρει η επίλυση της δημοσιονομικής κρίσης αλλά η διαιώνισή της ώστε να συνδυάζουν το διαρκές ξεζούμισμα του ελληνικού λαού με άμεσες πολιτικές παρεμβάσεις προς όφελός τους. Παρ’ όλα αυτά εξακολουθούν να αποκαλούν αυτούς τους μισανθρώπους, τους υπεύθυνους της λεηλασίας της χώρας και της εξαθλίωσης του λαού μας, «εταίρους και συμμάχους», που  δέχτηκαν    μετάθεση λίγων εβδομάδων για τις πληρωμές των δόσεων του χρέους, όπως παρακαλά η κυβέρνηση, καθώς δεν τολμά να προχωρήσει σε πλήρη, οριστική, μονομερή διαγραφή του.  Επιπλέον, τρέχουν  και εκλιπαρούν τους οικονομικούς μας δολοφόνους  για μια πάση θυσία συμφωνία και νέα δανεικά. Μα αν ο λαός ήθελε μια τέτοια συμφωνία που ετοιμάζονται να υπογράψουν, ώστε να μείνουμε στο ευρώ, θα έδινε εντολή στους ορίτζιναλ (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) δημιουργούς της καταστροφής του κι όχι στον άλλα υποσχεθέντα ΣΥΡΙΖΑ.

ΜΕ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ λύπης και οργής ο λαός αναρωτιέται, πόσο θα σκύψετε ακόμα στο όνομα των «διαπραγματεύσεων», του «ευρώ», του «κοινού ευρωπαϊκού μας σπιτιού», της «Ευρώπης που αλλάζει», της «Ένωσης της ισοτιμίας και δημοκρατίας», που καθημερινά όμως αποδεικνύονται επικίνδυνες φαντασιώσεις κι αβυσσαλέα ψεύδη. Πως ανέχεστε τους αλητοναζιστές τύπου Σόϊμπλε να σας κουνάν το δάχτυλο, να μας προσβάλουν σαν χώρα και λαό, να μας υποδεικνύουν να γίνουμε Νεπάλ για να μας «βοηθήσουν»; Πόσο γρήγορα λειτούργησε ο μιθριδατισμός στην υποτέλεια  ώστε να γίνετε πρόσφοροι σε κάθε κατήφορο για να διατηρηθείτε στα πόστα σας; Ή δεν σας ενοχλεί τίποτα απ’ αυτά γιατί με τα διεθνή αποβράσματα που διαπραγματεύεστε σας δένει μια πραγματική εταιρική σχέση; Μια σχέση της οποίας η έκταση και το βάθος ξεδιπλώνονται καθημερινά σπέρνοντας την απογοήτευση και το θυμό στον κόσμο που σας πίστεψε και σας ψήφισε. Ένα κόσμο που τον κάνατε να πιστέψει ότι μπορεί να γλυτώσει από τα νύχια των δανειστών-δυναστών με διαπραγματεύσεις που θα επέφεραν υποτίθεται ριζοσπαστικές αλλαγές εντός της δομής του ευρώ. Αλλά το παραμύθι αυτό πλέον τέλειωσε. Τα γεγονότα έδειξαν και δείχνουν ότι αυτό είναι απολύτως αδύνατο. Η ΟΝΕ σε τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει  και ποτέ δεν θα γίνει φιλική προς  τους λαούς, αφού έχει δομηθεί αποκλειστικά για την προώθηση των συμφερόντων και την κερδοφορία του μεγάλου κεφαλαίου. Το  καπιταλιστικό μοντέλο της Ευρωζώνης δεν είναι αναπτυξιακό. Είναι μοντέλο παραγωγής χρήματος υπέρ μιας ολιγαρχίας, και δημιουργίας ολιγοπωλιακής εξουσίας και κρίσεων πάντα με μυριάδες ανθρώπινα θύματα. Δημιουργεί δε το χρήμα από την συνεχή πίστωση. Άρα το σύστημα αυτό είναι εξ ορισμού στρεβλό αφού για να θεωρηθεί υγιές, θα πρέπει εσαεί να εκδίδει νέα δάνεια. Δηλαδή η υγεία του εξαρτάται από την παθογένειά του. Αλλά αυτός είναι ο ορισμός του φαύλου κύκλου. Στην εποχή μας το χρήμα δεν είναι πλέον συναλλακτικό μέσο, αλλά προϊόν. Και ως τέτοιο πρέπει να υπερκαταναλωθεί για να κερδίζουν αυτοί που το παράγουν. Έτσι προκύπτει ένας ατέλειωτος ιστός συμφεροντολογίας, απάτης και κερδοσκοπίας που αποτελεί το κύριο γνώρισμα κάθε δραστηριότητας στον καπιταλιστικό κόσμο που ζούμε. Τα χρέη που φορτώνουν τους λαούς δεν είναι τίποτε άλλο από τη σκόπιμη υποδούλωσή τους σε ένα παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα που φτάνει όμως σε αδιέξοδο. Τα χρέη αυτά είναι ανακυκλούμενες, επαναλαμβανόμενες και ασυνάρτητες εγγραφές στα μόνιτορ των υπολογιστών ενός απρόσωπου και χαοτικού συστήματος. Ενός συστήματος που συγκροτεί το διεθνοποιημένο πια κεφάλαιο και ελέγχεται από γιγάντιους οργανισμούς, όπως η Παγκόσμια Τράπεζα, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ και η αμερικανική κεντρική τράπεζα Fed. Αυτοί αποφασίζουν για τις τύχες των λαών, ενώ οι κυβερνήσεις αρκούνται σε διακοσμητικό ρόλο. Όποια κυβέρνηση δεν ικανοποιεί τις επιθυμίες τους μπαίνει στο στόχαστρο, αρχικά με διπλωματικές και οικονομικές πιέσεις που αν δεν αποδώσουν, ακολουθούν υπονομευτικές κινήσεις μυστικών και φανερών υπηρεσιών και οργανώσεων απ’ αυτές που έχει δημιουργήσει η CIA και ανατρέπουν ή «λογικεύουν» κυβερνήσεις, εξαγοράζοντας ΜΜΕ, δημοσιογράφους, ΜΚΟ, συνδικάτα, πολιτικούς, σε όλο τον πλανήτη.

ΤΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ κράτη είναι υπερχρεωμένα, η ανεργία αυξάνεται και η οικονομία διολισθαίνει σε  χειρότερου είδους ύφεση. Μπαίνουμε σε μια πιο αβέβαιη πολιτική και οικονομική φάση τόσο σε ότι αφορά την Ελλάδα, όσο και  την Ευρωζώνη στο σύνολό της. Η διαμάχη και ο λυσσαλέος οικονομικός πόλεμος κύρια με την Ρωσία, με αφορμή το αμερικανοκίνητο ναζιστικό πραξικόπημα στην Ουκρανία, μπορεί από ένα (σκόπιμο) «ατύχημα» να οδηγήσει σε μια ευρύτερη σύρραξη με καταστροφικές συνέπειες για όλη την   Ευρώπη. Κοινό λοιπόν συμφέρον ή αμοιβαίο όφελος του λαού μας με τα ευρωκαθίκια και τους φιλοναζιστές της Ευρωζώνης δεν υπάρχει. Ούτε πρόκειται να πειστούν τα λαμόγια του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου για αλλαγή στην πολιτική τους, καθώς το μόνο που απαιτούν είναι η πλήρης και έγκαιρη υποταγή στις εντολές τους που είναι η έγκαιρη αποπληρωμή των δανεικών, δηλαδή η συνεχής φτωχοποίηση του λαού, η εκποίηση όλης της χώρας και η συστράτευση στους πολεμικούς τους τυχοδιωκτισμούς. Άρα χώρος στην ΕΕ, για μια Ελλάδα ελεύθερη και κυρίαρχη, με ένα λαό εργαζόμενο αξιοπρεπώς κι όχι άνεργο και δουλοπάροικο, δεν υπάρχει. Δεν έχουμε καμία πιθανότητα επιβίωσης μέσα στον ατέρμονα κύκλο σκληρής λιτότητας, απόλυτης ύφεσης, γεωπολιτικών και γεωστρατηγικών παιγνίων που επιβάλλουν η ΟΝΕ και οι ΗΠΑ.  Η κυβέρνηση Τσίπρα ξόδεψε πέντε πολύτιμους μήνες σε ζημιογόνες για το λαό διαπραγματεύσεις, κυβερνώντας εν τω μεταξύ με το πρόγραμμα Σαμαρά-Βενιζέλου, για να συνεχίσει η χώρα αταλάντευτα την μνημονιακή της πορεία. Γι αυτό στην καθημερινή ζωή του κόσμου τίποτα δεν άλλαξε προς το καλύτερο. Σε όλες τις θέσεις - κλειδιά του κράτους παραμένουν οι υποστηρικτές και διαχειριστές των καταστροφικών ευρωπαϊκών πολιτικών. Από μια τέτοια κυβέρνηση λοιπόν δεν μπορούν οι λαϊκές μάζες - εντός κι εκτός Σύριζα - να περιμένουν τίποτα αφού με περισσή ευκολία πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων ακόμα και το ανώδυνο πρόγραμμα της Θεσ/νίκης. Ματαιοπονούν λοιπόν όσοι περιμένουν τη ρήξη με την ευρωμαφία απ’ αυτήν την κυβέρνηση.   Προϋποθέσεις για ρήξη με την Ευρωένωση μπορούν να δημιουργηθούν με συνεχείς μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις που δεν θα επιτρέψουν την εφαρμογή καμιάς αντιλαϊκής συμφωνίας με την τρόϊκα.  Δεν πρέπει όμως ο λαός να σταθεί στην απλή ρήξη με την ΕΕ, αλλά να προχωρήσει σε ρήξη και με το οικονομικό μοντέλο που εκπροσωπεί, απαιτώντας  εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση του τραπεζικού τομέα (με τύπωση εθνικού νομίσματος) καθώς και των βασικών μέσων παραγωγής της χώρας μας. Αναπροσανατολισμό της εξωτερικής μας πολιτικής με άμεση έξοδο από το ΝΑΤΟ και κλείσιμο των αμερικανικών βάσεων.  Μόνο με τέτοιες, καθοριστικής σημασίας αλλαγές ο λαός θα πάρει τη χώρα στα χέρια   του,   θα σταματήσει τις καταστροφικές ξενικές επεμβάσεις, θα της δώσει προοπτική.  Ταυτόχρονα θα προετοιμαστεί να αντιμετωπίσει,  με κάθε διαθέσιμο μέσο, την όποια προσπάθεια,  εσωτερικών και εξωτερικών παραγόντων,  ανατροπής της νέας κατάστασης που θα διαμορφωθεί. Ο μόνος πολιτικός φορέας που εγγυάται μια τέτοια καθαρή, ριζοσπαστική λύση που θα κάνει το λαό αφέντη στον τόπο του, είναι το ΚΚΕ. Ένα κόμμα που πρόβλεψε, προειδοποίησε και ανέλυσε σωστά  όλα όσα βιώνουμε σήμερα. Στη γενική λοιπόν ασάφεια και θολούρα που σκόπιμα καλλιέργησαν τα μνημονιακά καθεστώτα, η συμπόρευση με τους κομμουνιστές  εξασφαλίζει τον σωστό προσανατολισμό. Ελάτε μαζί μας.

                                                                

                                           K.A Αποστολόπουλος

                                 Δημοτικός σύμβουλος Mεσσήνης                                                                              

                                                            

.

 

                        

                     Εκτός λαϊκής εντολής σε όλα

     Από τα τσακάλια δεν γλυτώνεις μ’ ευχές και παρακάλια.                                                                           (Κ. Βάρναλης)

Κάνουν τα πάντα – ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, οι πολιτικοί σκερβελέδες της ΝΔΣΟΚ, και το τεχνητό μνημονιακό εμετικό συνονθύλευμα του Ποταμιού -  ώστε να μην απαλλαγούμε από την ομηρία του ευρώ, δηλαδή από τις μνημονιακές πολιτικές και τα τραγικά τους αποτελέσματα. Βέβαια, η καταστροφή  για την ελληνική οικονομία και κοινωνία ξεκίνησε με την είσοδο στην ΕΕ και το ευρώ. Και με το ευρώ δημιουργήθηκαν η μαζική φτώχεια, τα εκατομμύρια των ανέργων και υποαπασχολούμενων, η ραγδαία υποτίμηση αξιών, η συντριβή των εργασιακών σχέσεων, το ξεπούλημα και η χρεοκοπία της χώρας.  Όμως  η πλειοψηφία του λαού, ντοπαρισμένη με μεγάλες δόσεις ευρωπαϊλας από τα  κανάλια της διαπλοκής,  φαίνεται ότι δεν μπορεί - προς το παρόν - να κατανοήσει τι σημαίνει ΕΕ και τα πλοκάμια της που είναι τα ευρώ.  Την ίδια στιγμή, την έχουν κάνει να πιστεύει ότι έξω από το ευρώ μας περιμένει η απόλυτη καταστροφή. Όμως εκτός ευρώ ζουν και λειτουργούν, με πολύ λιγότερα προβλήματα,173 από τις 200 χώρες του πλανήτη και μάλιστα μερικές από τις πιο ισχυρές. Η δε Ελλάδα στα 3000 χρόνια της ύπαρξής της, μόνο τα τελευταία 13 χρόνια συμμετέχει σε Νομισματική  Ένωση  με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα. Ακόμα, αυτή η πλειοψηφία αδυνατεί να πιστέψει ότι το καθεστώς  διαρκούς λιτότητας στην  Ελλάδα και στην Ευρώπη δεν είναι  πλέον κάτι περαστικό, αλλά  κάτι μόνιμο. Και θα είναι μόνιμο διότι  έτσι εξασφαλίζεται η διαρκής μεταφορά του πλούτου που παράγουν οι λαοί, στο μεγάλο κεφάλαιο, τις τράπεζες και τους επιχειρηματικούς ομίλους. Η λιτότητα, με λίγα λόγια, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο του σύγχρονου καπιταλισμού. Είναι μια καθαρά ταξική πολιτική, που δεν θα ανατραπεί με διαπραγματεύσεις, αλλά με οργανωμένο  λαϊκό ξεσηκωμό.

Ο ΑΠΛΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ βιώνει στο πετσί του την άνευ προηγουμένου προσπάθεια που  γίνεται (κύρια από το 2007), για τη διάσωση του διεθνούς καπιταλισμού από την κρίση, μέσω της σταθεροποίησης του βασικού του εργαλείου: Του χρηματοπιστωτικού του συστήματος, με διαρκείς ενέσεις ρευστότητας της τάξης πολλών τρις δολαρίων και ευρώ από τις κεντρικές τράπεζες των ΗΠΑ (Fed) και της ΕΕ (ΕΚΤ).  Για να παραχθούν αυτά τα μυθώδη ποσά εφευρέθηκαν οι μνημονιακές διαδικασίες της «νόμιμης» κλοπής των  λαϊκών εισοδημάτων και περιουσιών,  με συνέπεια την ραγδαία συρρίκνωση της πραγματικής οικονομίας, την ανεργία τη φτώχεια, την εξαθλίωση. Η λιτότητα λοιπόν επεβλήθη και στις ΗΠΑ και στην ΕΕ, για να διασωθούν οι μεγάλες τράπεζες πάνω στις οποίες στηρίζεται το δολάριο και το ευρώ, να μειωθούν δραστικά το εργατικό κόστος και το εργατικό δυναμικό, να επέλθει τεράστια εσωτερική υποτίμηση στις ασθενέστερες και υπερχρεωμένες χώρες, να γιγαντωθεί ο ιδιωτικός και δημόσιος δανεισμός, να εκμαυλιστούν και να χειραγωγηθούν μεγάλες λαϊκές μάζες. Η ΕΕ και ιδιαίτερα η Ευρωζώνη δομήθηκαν έτσι ώστε τα κράτη–μέλη να υπόκεινται άμεσα σε χρηματοπιστωτικούς κινδύνους, να λειτουργούν υπό το άγρυπνο βλέμμα των χρηματαγορών, η ύπαρξή τους να εξαρτάται από το βαθμό της  αξιολόγησης των αγορών και συνεπώς να υποχρεούνται στην προώθηση των συμφερόντων των αγορών σε βάρος των λαών τους. Το όπλο των ευρωπαϊκών χρηματαγορών είναι το ευρώ, που είναι ένα νόμισμα ιδιωτικών τραπεζών, ελεγχόμενο από ένα τεράστιο τραπεζικό καρτέλ, που εκφράζεται από την ΕΚΤ, και η οποία  το δανείζει σε τράπεζες για να το δανείσουν σε κράτη, νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Έτσι, η διαρκής αγορά χρήματος, απαραίτητου για τη λειτουργία κρατών και  επιχειρήσεων, διογκώνει συνεχώς το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος αποφέροντας τεράστια κέρδη στο τραπεζικό αυτό καρτέλ.  Αλλά το κοινό νόμισμα δεσμεύει για κοινές οικονομικές και δημοσιονομικές πολιτικές τις οποίες βέβαια υπαγορεύουν στα όργανα της ευρωένωσης οι χρηματαγορές για να τις επιβάλλουν στη συνέχεια στους λαούς των κρατών – μελών, ανεξάρτητα από την κατάσταση των οικονομιών τους. Επιβάλλει και ελευθερία κίνησης κεφαλαίων, προϊόντων, υπηρεσιών και εργαζομένων(Μάαστριχτ), όπου  οι εθνικές νομοθεσίες υποχωρούν προς όφελος των απαιτήσεων των αγορών. Έτσι εκμηδενίζονται οι αδύναμες οικονομίες, ενισχύονται τα μονοπώλια κι ευνοούνται οι ισχυρές οικονομίες εντός της ευρωζώνης.  Επιπλέον, σε μια Νομισματική Ένωση, όπως η Ευρωζώνη,  η εθνική κυριαρχία γίνεται όνειρο απατηλό, όπως και η αυτόνομη οικονομική πολιτική, καθώς δεν επιτρέπονται πρωτοβουλίες  (μονομερείς ενέργειες)  που  εξυπηρετούν λαϊκές ανάγκες. Προτεραιότητα έχουν μόνο οι απαιτήσεις των αγορών-δανειστών. Επιπλέον  το ευρώ, σχεδιάστηκε και για να αποτελέσει παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα για τις διεθνείς τραπεζικές αγορές και τις αγορές συναλλάγματος και με το οποίο, ειδικά την περίοδο της κρίσης, διεξάγονται οι μεγαλύτερες κερδοσκοπικές κινήσεις σε βάρος επιμέρους οικονομιών. Η ΕΕ και η Ευρωζώνη μετατράπηκαν σε μια αρένα συγκρουόμενων συμφερόντων όπου ευρωπαϊκά, αμερικανικά, κινεζικά και ρωσικά συμφέροντα μάχονται με λύσσα για πιο ευνοϊκή θέση, πιο συμφέρουσες συνεργασίες ή για πλήρη επικράτηση. Ωστόσο επειδή οι αμερικανοί, μέσω του ΝΑΤΟ, διατηρούν την Ευρώπη υπό κατοχή είναι σε πλεονεκτικότερη θέση έναντι των υπολοίπων και κάνουν τα πάντα προκειμένου να  διασφαλίσουν και να επεκτείνουν την ηγεμονία τους. Η σφαγή που προκαλούν στην Ουκρανία, με τις έμμισθες συμμορίες των ναζί και των επαγγελματιών δολοφόνων των μυστικών τους υπηρεσιών, έχει αυτόν ακριβώς το στόχο: τον εξοβελισμό κυρίως του ρωσικού αλλά και του κινεζικού κεφαλαίου από την Ευρώπη καθώς και την ολοκληρωτική απεξάρτησή της από τη ρωσική ενέργεια. Στήνουν λοιπόν μεθοδικά μια «υγειονομική» ζώνη μεταξύ Ευρώπης ( κυρίως της Γερμανίας) και  Ρωσίας, που συγκροτείται από τα φασιστικά καθεστώτα των βαλτικών χωρών, της Πολωνίας, της Ρουμανίας, της Ουκρανίας και της Γεωργίας, πιστεύοντας ότι έτσι θα απομονώσουν την  Ευρώπη από τη Ρωσία και το αμερικανικό κεφάλαιο θα αλωνίζει στην περιοχή χωρίς ανταγωνιστές, ενώ οι οικονομίες Ρωσίας και Κίνας θα υποστούν σοβαρό πλήγμα.

ΑΛΛΑ αυτά συμβαίνουν στον καπιταλισμό, όπου οι δυσκολίες επίλυσης των προβλημάτων προέρχονται περισσότερο από την συνεχή σύγκρουση συμφερόντων παρά από την έλλειψη μεθόδων επίλυσής τους, με συνέπεια να την πληρώνουν πάντα οι λαϊκές τάξεις. Όμως έχουμε φτάσει σε μια εποχή  όπου τα χρήματα πλέον δεν παράγουν πλούτο (ανάπτυξη),  διότι τα χρέη έχουν ξεπεράσει κάθε ανεκτό όριο, όπως επισημαίνουν οι οικονομικοί αναλυτές. Η «χρήση χρέους» με σκοπό την ανάπτυξη έχει συνεχώς μειούμενη απόδοση κι αυτό έχει τρομοκρατήσει τους καπιταλιστές σε Δύση και Ανατολή. Ωστόσο, η κερδοσκοπία των χρηματαγορών καλά κρατεί και μετασχηματίζεται σε όλο και μεγαλύτερες περιουσίες. Κι επειδή απορροφά όλο και περισσότερα κεφάλαια από την πραγματική οικονομία ή ύφεση  βαθαίνει διαρκώς. Επιπρόσθετα, οι δομές των οικονομιών ΗΠΑ και Ευρωζώνης είναι τόσο διαφορετικές, ώστε κάτι που ανακουφίζει την μια, μπορεί να γονατίσει την άλλη. Γι αυτό και οι ΗΠΑ επεμβαίνουν με τόσο τραμπούκικο τρόπο στην Ευρώπη. Θέλουν να υποτάξουν την ευρωπαϊκή στην αμερικανική οικονομία στοχεύοντας και σε πλήρη επικράτηση των αμερικανικών πολυεθνικών και σε αποτελεσματικότερη, για το κεφάλαιο, αντιμετώπιση ενδεχόμενη κρίσης.

ΟΙ ΕΤΕΡΟΚΛΗΤΕΣ  ομάδες και πρόσωπα του Σύριζα, έπεισαν μεγάλο μέρος του οργισμένου και απηυδισμένου από τη μνημονιακή επέλαση λαού μας, ότι μέσα σε αυτό το ζοφερό, άγριο, βάρβαρο, οικονομικό και πολιτικό διεθνές περιβάλλον, είναι δυνατόν μόνο μέσω διαπραγματεύσεων με ανθρώπους-τέρατα που παίζουν  στην παγκόσμια οικονομική και γεωπολιτική αρένα, να αποσπάσουν την έγκρισή τους έστω για λιγοστά και ασήμαντα φιλολαϊκά μέτρα που πρότειναν.  Κι ενώ διαπίστωσαν πολύ γρήγορα ότι οι ευρωμαφιόζοι δεν διαπραγματεύονται, απλά θέτουν τελεσίγραφα και εκβιάζουν, συνεχίζουν επί τέσσερες μήνες μια «σκληρή» διαπραγμάτευση που  οδηγεί σε ποιο ταπεινωτικό μνημόνιο, αποκαλώντας το «έντιμο συμβιβασμό», καθώς είναι δέσμιοι της λύσης «εντός ευρώ». Αλλά δεν είναι δυνατόν να μην έχουν καταλάβει ότι λύση «εντός ευρώ» σημαίνει τη συνέχιση των  μνημονιακών πολιτικών και της ακραίας λιτότητας. Συνεπώς, έχουμε να κάνουμε με ακραίο πολιτικό τσαρλατανισμό από τη μεριά τους και κορυφαία εξαπάτηση του εκλογικού σώματος, που το παραμύθιαζαν ότι μέχρι το τέλος Γενάρη θα έρθει στη Βουλή «ένας νόμος με ένα άρθρο» που θα καταργεί δια παντός τα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς τους νόμους. Αντί αυτού κι ύστερα από τέσσερες μήνες περίεργων φανερών και κυρίως μυστικών διαπραγματεύσεων, με τα «τεχνικά κλιμάκια» να «εργάζονται» πυρετωδώς στα κρυφά,  βρέθηκαν «πλήρως και εγκαίρως» εκτός λαϊκής εντολής, παραβιάζοντας όλες τις «κόκκινες γραμμές» κι επιδιώκοντας  «πάση θυσία συμφωνία» υπό τον πέλεκυ της πιστωτικής ασφυξίας. Οι προεκλογικές δεσμεύσεις και οι προγραμματικές δηλώσεις μετατέθηκαν για τις ελληνικές καλένδες, δηλαδή στο ποτέ. Από το  «σκίσιμο του μνημονίου»  πήγαμε στο «σχήμα λόγου» της Ζωής και στις «λεκτικές υπερβολές» του Μητρόπουλου. Η αριστερή μας δε κυβέρνηση δεσμεύτηκε πρόσφατα στον πρύτανη της διαφθοράς Ζ. Κ. Γιουνκέρ (πρόεδρο της Κομισιόν), να «υιοθετήσει τις βέλτιστες πρακτικές της ΕΕ σε όλο το εύρος της νομοθεσίας που αφορά την αγορά εργασίας». Δηλαδή να υιοθετήσει ό, τι πιο αντεργατικό κι αντιλαϊκό υπάρχει στον πλανήτη.

 ΕΤΣΙ  οι Συριζαίοι έχοντας εμπεδώσει την τεχνογνωσία εξαπάτησης που τους  μετέφερε ο συρφετός των καιροσκόπων του Πασόκ που βολεύτηκε στις τάξεις τους, πασχίζουν να βρουν με ποιόν τρόπο θα πλασάρουν στον κόσμο τη νέα μνημονιακή συμφωνία  (το 3^ο πακέτο ή μνημόνιο) που ετοιμάζονται να υπογράψουν, χωρίς να προκληθούν ισχυρές αντιδράσεις (ελπίζω όχι επικοινωνιακού χαρακτήρα όπως φαίνεται) από τις αριστερές κι αριστερίστικες ομάδες εντός του Σύριζα, αλλά και χωρίς ευρύτερες λαϊκές αντιδράσεις. Εκτός του ΚΚΕ βέβαια, από τα υπόλοιπα κόμματα του ευρωλιγουρισμού η «συμφωνία» θα προβληθεί σαν δικαίωση της πολιτικής τους. Αλλά για να παρακαμφθούν οι λαϊκές αντιδράσεις και να μπορέσει να εφαρμοστεί,  θα απαιτήσουν «διεύρυνση» του κυβερνητικού σχήματος με συμμετοχή τους ώστε ή να πάμε σε κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» με όλη την μνημονιακή σαββούρα μαζί, ή αλλιώς διάλυσή του και ριζικό ανασχηματισμό του με καραμπινάτους  ευρωπαϊστές.  Φαίνεται όμως, ότι τελικά θα είναι μια αριστερή κυβέρνηση εκείνη που θα επικυρώσει την παράταση και αναβάθμιση του μνημονιακού καθεστώτος. Κάτι που με πείσμα επιδίωκαν οι αδίστακτοι γερμανοί και το ελεεινό συνάφι των Βρυξελλών, ώστε να βγει αβίαστα το συμπέρασμα στις λαϊκές μάζες, «ότι όλοι ίδιοι είναι», άρα δεν χρειάζεται να αγωνιζόμαστε αφού «δεν αλλάζει τίποτα». Κι αυτή θα είναι η μεγαλύτερη ζημιά που θα κάνει ο Σύριζα στο κίνημα, επαναλαμβάνοντας τις αντίστοιχες πρακτικές του Πασόκ καθώς οι άπληστοι υπάνθρωποι των Βρυξελλών, σχεδιάζουν να μας δέσουν χειροπόδαρα για να αποπληρώνεται το παράνομο και ληστρικό χρέος, όσο θα υπάρχει Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα χρέη του ελληνικού δημοσίου όμως είναι εντελώς παράνομα, καθώς αποδεδειγμένα, είναι απότοκα της διαφθοράς και διαπλοκής που μαστίζουν τη χώρα λόγω ένταξής της στην ΕΕ.  Άρα όχι μόνο πρέπει να διαγραφούν μονομερώς  αλλά μπορούμε να  ζητήσουμε κι αποζημίωση αν διεθνοποιήσουμε το θέμα μέσω του ΟΗΕ, καθώς η πράξη διαγραφής παράνομου δημοσίου χρέους είναι εντελώς νόμιμη σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Κι επειδή τέτοιες ενέργειες ούτε που περνούν από το μυαλό της ενσωματωμένης στο σύστημα Συριζαϊκής ηγεσίας, αφού μόνο από μια κυβέρνηση λαϊκής εξουσίας θα μπορούσαν  να υλοποιηθούν, εναπόκειται στις λαϊκές δυνάμεις – εντός κι εκτός Σύριζα- να ακυρώσουν τη συμφωνία στη πράξη, με μαζικές κι οργανωμένες κινητοποιήσεις σε ταξική κατεύθυνση. Η ρήξη με την ευρωμαφία ενέχει πολύ λιγότερους κινδύνους από τη σύμπλευση μαζί της, αρκεί η εξουσία να είναι στα χέρια των λαϊκών δυνάμεων. 

                                                              

                                                        Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                          Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης

                       

                     Η 9η  Μάη:  ημέρα  νίκης κατά του ναζισμού

Την πιο σημαντική επέτειο της σύγχρονης παγκόσμιας ιστορίας, την ημέρα της τελικής συντριβής του ναζισμού από τον Κόκκινο Στρατό, θέλησαν οι άθλιοι ευρωενωσιακοί μαφιόζοι του χρήματος, του τζόγου και της λαμογιάς,  να μαγαρίσουν και να εξαφανίσουν από τις μνήμες των ανθρώπων, βαφτίζοντάς την «ημέρα της Ευρώπης». Ποιάς Ευρώπης;  Των τραπεζιτών, των κερδοσκόπων, της εκμετάλλευσης, των μνημονίων, του χρέους, της βίας, του εγκλήματος και της αναβίωσης του ναζισμού. Οι ευρω«δημοκράτες» προσπαθούν με γιορτές, εκδηλώσεις, διαστρέβλωση και παραχάραξη της Ιστορίας, οχετούς αντικομμουνιστικής υστερίας που εκρέουν καθημερινά από τα ενσωματωμένα Μέσα Μαζικής Εξαχρείωσης, να  ταυτίσουν τον ναζισμό με τον μοναδικό διώκτη του, τον κομμουνισμό. Αποκρύπτουν συστηματικά τις επίμονες κι επανειλημμένες προσπάθειες του Στάλιν να συναφθεί ένα σύμφωνο κοινής στρατιωτικής αντιμετώπισης του Χίτλερ, μεταξύ των τριών δυνάμεων Αγγλίας- Γαλλίας- ΕΣΣΔ, καθώς από τον Μάρτη του 1938 που έγινε η προσάρτηση Αυστρίας στη Γερμανία ήταν φανερές πλέον οι διαθέσεις των γερμανών ναζιστών. Τον Σεπτ. 1938 με την Συμφωνία Μονάχου μεταξύ Γερμανίας-Αγγλίας  και αργότερα Γαλλίας,  διαμελίστηκε η Τσεχοσλοβακία, οπότε η υπό τον Στάλιν σοβιετική ηγεσία βεβαιώθηκε πια ξεκάθαρα για την χιτλερική απειλή ενάντια στη χώρα της και την ανθρωπότητα. Αλλά, κάθε προσπάθεια για στρατιωτική συμφωνία ΕΣΣΔ – Αγγλίας –Γαλλίας συναντούσε την απόλυτη άρνηση των αγγλογάλλων. Κι αυτό γιατί  όπως αποκαλύφθηκε το 2008, με το άνοιγμα των απορρήτων εγγράφων της Συμφωνίας του Μονάχου,  η Αγγλία και η Γαλλία σκόπευαν να στρέψουν τον Χίτλερ κατά της ΕΣΣΔ «ώστε να δουν τα δύο ολοκληρωτικά καθεστώτα να θάβουν το ένα το άλλο». Έτσι αναγκάσθηκαν οι σοβιετικοί, προκειμένου να κερδίσουν λίγο χρόνο μπροστά στην καταιγίδα που ερχόταν, να συνάψουν Συμφωνία μη επίθεσης (κι όχι στρατιωτικής συνδρομής, όπως επεδίωκαν με τους αγγλογάλλους) με την Γερμανία, τον Αυγ. του 1939 (Σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότωφ).  Αυτή η άκρως αναγκαία  και προνοητική τους πράξη  κατασυκοφαντείται από το Δυτικό φιλοναζιστικό σκυλολόϊ ως «συμμαχία με τον Χίτλερ», επειδή εισήλθαν σε τμήμα της  Πολωνίας, μετά την εισβολή των ναζί, για να αντιμετωπίσουν από καλύτερες θέσεις τους χιτλερικούς.

  

ΔΕΝ ΤΟΛΜΟΥΝ να πουν ότι μέχρι και το τέλος σχεδόν του πολέμου, τα αμερικανικά και αγγλικά μονοπώλια διατηρούσαν επαφές και  είχαν συναλλαγές με αντίστοιχα γερμανικά. Δεν τολμούν να πουν ότι αμερικανοί και αγγλογάλλοι χρηματοδότησαν το ναζιστικό κόμμα και τους γερμανούς κεφαλαιοκράτες ώστε να γίνουν το αντίπαλο δέος και να στραφούν τελικά κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Δεν τολμούν, επισήμως, να παραδεχτούν ότι η μικρή βοήθεια που έδωσαν στη Σοβιετική Ένωση δεν ήταν για να αντισταθεί επιτυχώς στον χιτλερικό εισβολέα, αλλά για να εξασθενίσουν και οι δύο εμπόλεμοι ώστε, μετά την νίκη των χιτλερικών που την θεωρούσαν βέβαιη, να μοιράσουν τον κόσμο σε βάρος μιας Γερμανίας που θα έβγαινε εντελώς αδύναμη από τον πόλεμο. Δεν τολμούν να πουν ότι εξαναγκάστηκαν να αποβιβαστούν στη Νορμανδία, λίγο πριν το τέλος του πολέμου κι όταν η Γερμανία είχε σχεδόν καταρρεύσει από τη θυελλώδη επέλαση του σοβιετικού στρατού, μόνο και μόνο για να μην σταματήσουν οι ρώσοι στις ακτές του Ατλαντικού και χάσουν όλη την Ευρώπη από την εκμετάλλευση. Αγνάντευαν από μακριά και ασφαλώς την γιγαντομαχία της πολιορκίας της πρωτεύουσας του 3^ου Ράϊχ και μετά  την κατάληψή της από τους ήρωες του Κόκκινου Στρατού μπήκαν κι αυτοί μέσα διεκδικώντας με θράσος το μισό Βερολίνο λες κι είχαν αγωνιστεί γι αυτό. Χύνουν ποταμούς κροκοδείλιων δακρύων, κάνουν αναφορές επί αναφορών, θεατρικά και κινηματογραφικά έργα, τηλεοπτικές συζητήσεις και  άπειρα βιβλία για το ολοκαύτωμα των 5.000.000 εβραίων στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και δεν έχουν βρει ούτε μια λέξη για τα 25.000.000 των σοβιετικών ανθρώπων – στρατιωτών και αμάχων πολιτών-  που θυσιάστηκαν για να είναι όλοι αυτοί σήμερα ελεύθεροι και δυστυχώς να βρωμίζουν με τις ενέργειές  τους τον πλανήτη. Σιωπούν εκκωφαντικά για το γεγονός ότι δέκα εκατομμύρια, απ’ αυτή την τρομακτική εκατόμβη των σοβιετικών νεκρών, εξοντώθηκαν με απίστευτες μεθόδους σε  ναζιστικά στρατόπεδα από τα EinsatzGruppen (Μονάδες Ειδικής Δράσης) του αρχιεγκληματία στρατηγού της αντικατασκοπείας Ράϊνχαρτ Γκέλεν. Το κάθαρμα αυτό όχι μόνο δεν προσήχθη στο δικαστήριο της Νυρεμβέργης, αλλά φυγαδεύτηκε από τους αμερικανούς, στελέχωσε την νεοϊδρυθείσα τότε CIA με εκατοντάδες ανώτερα στελέχη των εγκληματικών μονάδων του, ενώ με τα υπόλοιπα χιλιάδες στελέχη των μονάδων που διασώθηκαν, δημιούργησε την νέα υπηρεσία κατασκοπείας της τότε Δυτικής Γερμανίας.  Αργότερα έγινε και το απίστευτο. Ο Γκέλεν προσελήφθη σαν βασικός εκπαιδευτής της… Ισραηλινής Μοσάντ. Γίνεται λοιπόν αντιληπτό γιατί τα τρία αυτά κατ’ επίφαση δημοκρατικά κράτη (ΗΠΑ, Γερμανία, Ισραήλ) ασκούν τις πολιτικές που όλοι γνωρίζουμε και που οδηγούν την ανθρωπότητα σε νέα ολοκαυτώματα. Πολιτικές που στηρίζει και το ελληνικό κράτος, ακόμα και η αριστερή μας κυβέρνηση, αφού εξακολουθεί να είναι σύμμαχος με τους τρείς αυτούς πυλώνες του τυχοδιωκτισμού, του αυταρχισμού και της παγκόσμιας τρομοκρατίας.

 Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ  γέννησε και συντηρεί τον ναζισμό για να αντιμετωπίζει τις κρίσεις  του εξοντώνοντας με πολέμους  και την πείνα τους λαούς.  Άλλωστε η καπιταλιστική οικονομική κρίση του 1929 ήταν η βασική αιτία που ανδρώθηκε το ναζιστικό κόμμα στη Γερμανία, όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερα - με τη νέα κρίση του καπιταλισμού - στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη, όπου τα ναζιστικά κόμματα  ξεφύτρωσαν παντού επηρεάζοντας τις ασκούμενες αντιλαϊκές πολιτικές.   Αν λοιπόν πρέπει να ταυτιστεί με κάτι ο ναζισμός-φασισμός είναι ο καπιταλισμός κι όχι ο κομμουνισμός που είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του. Συνεπώς οι λαοί πρέπει να τιμούν και να δοξάζουν τον Κόκκινο Στρατό, αγνοώντας τις σειρήνες του αντικομμουνισμού, σαν ελάχιστο φόρο τιμής στους ποταμούς αίματος των σοβιετικών ανθρώπων. Σ’ αυτή τη χώρα λοιπόν, τη Ρωσία, και στους ανθρώπους της ταιριάζει σεβασμός κι αιώνια ευγνωμοσύνη κι όχι υπονόμευση, αποκλεισμοί και  κυρώσεις που επέβαλαν τα νεοναζιστικά ανθρωποειδή της Ουάσιγκτον και της ΕΕ.

                                                     Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                            Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης   

                    

 Οι  ψευδαισθήσεις να τελειώσουν

Την εμμονή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για παραμονή της χώρας εντός ευρώ με κάθε κόστος, εκμεταλλεύονται η μαφία των  δανειστών και οι στυγνοί πολιτικοί τους εκπρόσωποι στους ευρωπαϊκούς καπιταλιστικούς θεσμούς, ώστε να μας κρατούν βυθισμένους στο βάλτο ενός αξεπλήρωτου χρέους και να μας ξεζουμίζουν στο διηνεκές. Ενός χρέους που δημιουργήθηκε- όσο καιρό είμαστε στην ευρωζώνη και κυρίως τα 5 χρόνια της «διάσωσης»- από τους ντόπιους και ξένους τραπεζίτες, τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους και τη γαλαζοπράσινη πολιτική σαβούρα, το οποίο τελικά φόρτωσαν,  μέσω των μνημονίων, στις πλάτες του ελληνικού λαού. Με την δέσμευση των προηγούμενων αλλά και της τωρινής κυβέρνησης για «πλήρη και έγκαιρη» αποπληρωμή του, ο λαός εξαθλιώνεται και η χώρα σταδιακά ξεπουλιέται καθώς δεν περισσεύει τίποτα για την πολυσυζητημένη ανάπτυξη, αφού φρόντισαν να καταστρέψουν, δια της ανταγωνιστικότητας, και την παραγωγική βάση της χώρας. Η Ελλάδα περνάει πολύ δύσκολες ώρες σε συνθήκες πρωτόγνωρου οικονομικού αποκλεισμού, απανωτών εκβιαστικών διλημμάτων και συνεχών απειλών για ολική καταστροφή. Η θυσία της Ελλάδας συνεχίζεται για να αποφύγει την διάλυσή της  η ευρωζώνη (EZ), κι ας κάνουν δήθεν τους αδιάφορους οι ευρωληστές των Βρυξελλών ότι δεν θα θιγεί η ΕΖ από ενδεχόμενο Grexit. Και δυστυχώς ούτε αυτό θέλει να εκμεταλλευτεί η μπλοκαρισμένη, φοβισμένη, πολυσυλλεκτική Συριζαϊκή κυβέρνηση όπου το «αριστερά» έχει χαθεί,  υπό την πίεση των δανειστών και των ντόπιων ναιναίκων, σε  μια  ομίχλη έντεχνης σύγχυσης και ασάφειας. Συμμετέχει κι αυτή στην ήδη πεντάχρονη «εκπαίδευση» του λαού μας να αισθάνεται ένοχος γι αυτό που έγινε και συνεπώς να δεχτεί αδιαμαρτύρητα να πληρώνει για τις απάτες των ανθρώπων του χρήματος, εδώ και στην Ευρώπη. Γι αυτό και μετέρχεται τις  ίδιες δικαιολογίες περί «σωτηρίας της πατρίδας» όπως και οι προηγούμενοι καπηλευτές του πατριωτισμού, του συναισθηματισμού, της αφέλειας και του απολιτίκ των περισσότερων ελλήνων.

ΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ «διάσωσης» (μνημόνια), ποτέ δεν σχετίζονταν με τη διάσωση της χώρας αλλά με τη διάσωση των τζογαδόρικων τραπεζών, την επαναφορά των εργασιακών σε συνθήκες 19^ου  αιώνα, την συντριβή μισθών και συντάξεων και την ιδιωτικοποίηση της χώρας. Ήταν ένας εκτενής και προσποιητός φαύλος κύκλος, μια παγίδα χρέους και αποπληθωρισμού που συνεχίζει ανεμπόδιστα την καταστροφική του δράση. Αντί λοιπόν να καταγγείλουν αυτά τα πασιφανή,  πάνε και εγκλωβίζονται σε ατέρμονες διαπραγματεύσεις με τα στελέχη της ευρωαλητείας  για να εκταμιεύουν  δανεικά και να ξεπληρώνουν το χρέος, που προεκλογικά υπόσχονταν ότι θα διαγράψουν. Ούτε που διανοούνται βέβαια να  διαγράψουν μονομερώς το κυριολεκτικά επονείδιστο χρέος, που το έχουμε ξεπληρώσει πάνω από τρείς φορές μέχρι τώρα, μέσω των γνωστών εγκληματικών δανειακών συμβάσεων. Να οδηγηθούμε έπειτα εκτός ευρώ και ΕΕ ώστε να ανασάνει η χώρα και να αρχίσει την παραγωγική της ανασυγκρότηση, με το τραπεζικό σύστημα και  τις μεγάλες παραγωγικές μονάδες στα χέρια του λαού, τυπώνοντας παράλληλα και εθνικό νόμισμα. Συγκρότησαν, με μεγάλη καθυστέρηση βέβαια, την Επιτροπή Αλήθειας για το  Χρέος για να αποδείξει υποτίθεται  πόσο τμήμα του χρέους είναι πραγματικό(νόμιμο) και πόσο είναι επαχθές κι επονείδιστο(παράνομο) ώστε να μην πληρωθεί.  Αλλά επειδή η επιτροπή λειτουργεί με ρυθμό χελώνας χωρίς να καταλήγει έγκαιρα (αμφίβολο αν θα καταλήξει) σε καταδικαστικό για δανειστές και δανειολήπτες πόρισμα, ξεπληρώνουν «εγκαίρως και προς όλους» τα παράνομα δάνεια των μνημονίων σε βάρος της λαϊκής τσέπης.  Ο «έντιμος συμβιβασμός» με τους δανειστές, στον οποίο αναφέρεται συνεχώς η κυβέρνηση, έχει ένα και μόνο κερδισμένο:        Τους δανειστές. Διότι αυτοί όντας σε θέση ισχύος, επιβάλλουν την άμεση ικανοποίηση των απαιτήσεών τους, στερώντας έτσι την απαραίτητη χρηματοδότηση για την ανάπτυξη της οικονομίας της χώρας και την  ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων.

ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ τελευταία βήματα υποταγής της κυβέρνησης προς τους εκπροσώπους των δανειστών, είναι και η υποχρεωτική (για να αποφύγουν την ευθύνη οι διοικήσεις των οργανισμών) δέσμευση, με ΠΝΠ, των αποθεματικών των Δήμων και Περιφερειών καθώς και, «εθελοντικά», των ασφαλιστικών ταμείων. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα ξεπληρώσουν ομόλογα που λήγουν τον Μάϊο στο δολοφονικό ΔΝΤ, καταθέτοντας τα χρήματα στο υποκατάστημα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) στην Ελλάδα, που είναι η Τράπεζα της Ελλάδας (ΤτΕ). Αλλά ως γνωστόν η ΤτΕ δεν είναι της Ελλάδας, αλλά μιας κλίκας ξένων και ντόπιων ιδιωτών που δεν ελέγχονται  από καμία κυβέρνηση έχοντας επί πλέον και πλήρη νομική ασυλία για όποια απάτη διαπράττουν. Άλλωστε και η ΕΚΤ είναι υπεράνω ελέγχου. Τα μέλη του ΔΣ της χαίρουν ισοβίου ασυλίας και δεν ελέγχονται από κανένα ευρωπαϊκό όργανο παρά μόνον από την εξίσου εγκληματική γερμανική Deutsche Bank, γι αυτό και η ΕΚΤ ορθώνεται δίπλα της στην κεντρική λεωφόρο της Φραγκφούρτης. Ουσιαστικά λοιπόν θα καταθέσουν τα λεφτά, μέσω της ΤτΕ, στην ΕΚΤ που, εκτός των άλλων, «πνίγει» τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις της χώρας μας, απορρίπτοντας κατά 98% τα αιτήματά τους για χορήγηση δανείων, οδηγώντας τις έτσι στο λουκέτο. Και όπως καταγγέλλουν υπάλληλοι της ΤτΕ, «η Τράπεζα της Ελλάδας δεν αποφασίζει πλέον. Λειτουργεί απλώς σαν κανάλι  επικοινωνίας του συστήματος με την ΕΚΤ, η οποία εγκρίνει ή απορρίπτει σε καθημερινή βάση (κυρίως απορρίπτει) αιτήματα ακόμη και για μικροποσά της τάξης των 10.000 ευρώ. Το μόνο που εγκρίνει σε χρόνο μηδέν, είναι η χρηματοδότηση των τραπεζών μέσω του ΕLΑ (Έκτακτου Μηχανισμού Ρευστότητας της ΤτΕ, αλλά με επιτόκιο 30 φορές μεγαλύτερο απ’ αυτό που δίνει η ίδια), ώστε να αντικαθιστούν μόνο την συνεχή διαρροή καταθέσεων». Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες λοιπόν, καμία χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας δεν πρόκειται να υπάρξει, που σημαίνει συνέχιση της λιτότητας, αύξηση της ανεργίας, άπλωμα της εξαθλίωσης και σε καμιά περίπτωση «διάσωση». Αξίζει όμως να σταθεί κανείς στις όψιμες αντιδράσεις της ΚΕΔΕ (Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας) και της ΕΝΠΕ ( Ένωση Περιφερειών). Εκτός των ελάχιστων δημάρχων του ΚΚΕ,  οι 320 Καλλικρατικοί δήμαρχοι του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, της ΔΗΜΑΡ και σε μεγάλο βαθμό και του ΣΥΡΙΖΑ, όταν τα τελευταία πέντε χρόνια πετσοκόφτηκαν, με ΠΝΠ, κατά 60% οι πόροι των ΟΤΑ όχι μόνο δεν αντέδρασαν αλλά στήριξαν με πάθος τις ευρωενωσιακές πολιτικές των μνημονίων, που χωρίς την συνδρομή τους δεν θα μπορούσαν ποτέ εφαρμοστούν. Δεν αντέδρασαν στις απολύσεις του 50% των δημοτικών υπαλλήλων, ούτε στην διαδικασία ιδιωτικοποίησης των δήμων, ούτε στο Παρατηρητήριο των ΟΤΑ, ούτε στην απαγόρευση της διαχείρισης των απορριμμάτων, ούτε και στον αισχρό δουλεμπορικό θεσμό των διμηνητών, πενταμηνητών και οκταμηνητών για κάλυψη πάγιων αναγκών. Σε όλα έλεγαν «ναι». Όλα ήταν και είναι πράξεις «εξυγίανσης» και γίνονται για την «σωτηρία της πατρίδας» έλεγαν και το πίστευαν βαθειά. Τώρα όμως που ήρθε η ώρα να παραδώσουν  και τους «κουμπαράδες» τους,  αναγκάστηκαν να προβούν σε κάποιες θεατρινίστικες, υποκριτικές  αντιδράσεις για το θεαθήναι, που σύντομα σταμάτησαν όταν απέσπασαν την διαβεβαίωση του πρωθυπουργού ότι τα λεφτά τους θα επιστραφούν ( ίσως μέσω της ρύθμισης των 100 δόσεων ή του ΦΠΑ ή του γνωστού κόλπου της μεταφοράς χρημάτων από οργανισμό σε οργανισμό). Όμως η διαβεβαίωση του έλληνα πρωθυπουργού δεν μετράει, γιατί τα λεφτά προωθούνται στην ΕΚΤ δηλαδή στην κατοχή του αρχινονού Ντράγκι και σ’ εκείνον  πρέπει να αποτανθούν. Θα τολμήσουν; Όχι βέβαια, γιατί η ανεξέλεγκτη ΕΚΤ είναι η μόνη που κατέχει την πραγματική εξουσία, κυβερνάει αυταρχικά την ΕΕ και δια της οικονομικής ασφυξίας θα εξαναγκάσει σύντομα την «αριστερή» μας κυβέρνηση σε «συμφωνία». 

   

 ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ την νομισματική αλλά και τη δημοσιονομική πολιτική των ευρωπαϊκών κρατών, μέσω του Συμφώνου Σταθερότητας που έχει θεσμοθετήσει την αιώνια λιτότητα για τους ευρωπαϊκούς λαούς, ιδιαίτερα του Νότου. Από δε το 2013 η ηγεμονία της ΕΚΤ έγινε απόλυτη με τη θέσπιση του Δημοσιονομικού Συμφώνου για πιο ασφυκτική λιτότητα, και του Συμφώνου για το Ευρώ. Τα δύο κείμενα καθιστούν την ΕΚΤ κέντρο της οικονομικής διακυβέρνησης της Ευρωζώνης, επιβάλλοντας πλεονασματικούς προϋπολογισμούς, αυτόματους μηχανισμούς λιτότητας σε περίπτωση απόκλισης, ρήτρα ετήσιας μείωσης χρέους, κυρώσεις και επιτήρηση του συνόλου των πολιτικών κάθε κράτους-μέλους, από τους μισθούς μέχρι το ασφαλιστικό και από την απασχόληση μέχρι την υγεία. Και το επιστέγασμα της ηγεμονίας της ΕΚΤ στην ΕΕ, είναι η θεσμοθέτηση της πλήρους εποπτείας και ελέγχου του συνόλου των 6000 πιστωτικών ιδρυμάτων της Ευρωζώνης. Η Κομισιόν, το Γιούρογκρουπ, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, λειτουργούν απλά ως δορυφόροι και εκτελεστικά της όργανα. Τα 1100 δις ευρώ που ισχυρίζεται ότι δίνει, σε μηνιαίες δόσεις των 60 δις, στα κράτη της Ευρωζώνης στα πλαίσια της λεγόμενης «ποσοτικής χαλάρωσης» δήθεν για ενίσχυση της ρευστότητας, μεταβιβάζονται κυρίως στις γερμανικές τράπεζες και σε 5 ακόμη χώρες του Βορρά που κυριολεκτικά θα πλημμυρίσουν με κέρδη από χρηματιστική κερδοσκοπία σε βάρος των τσακισμένων από την ύφεση χωρών του Νότου που δεν θα δουν ούτε ένα ευρώ να πηγαίνει για ανάπτυξη. Αυτή είναι η ΕΚΤ και οι δορυφόροι της, τα θεσμικά όργανα της Ευρώπης, εκφραστές της πιο βάρβαρης και πιο χυδαίας μορφής καπιταλισμού, που άπλωσαν την χρηματοπιστωτική δικτατορία τους πάνω σε όλη την Ευρώπη και με τους οποίους νομίζει η κυβέρνηση ότι μπορεί να διαπραγματευτεί.

ΤΟ ΣΟΟΥ ΤΗΣ πολύμηνης διαπραγμάτευσης στήθηκε για να φοβηθεί, να κουραστεί, ν’ απογοητευτεί και τελικά να ενδώσει ο ελληνικός λαός στη συνέχιση των μέτρων εξαθλίωσης που εφάρμοζαν και οι καταραμένοι μνημονιακοί γαλαζοπράσινοι κουραμπιέδες, τώρα όμως από μια «αριστερή» κυβέρνηση. Οι «θεσμοί» ζητάνε εκείνο που είχαν πετύχει με τους προηγούμενους:  Την πλήρη υποταγή και παράδοση. Δεν συμβιβάζονται με τίποτα λιγότερο. Τότε και μόνον τότε, το εγχείρημα των ευρωατλαντιστών στην Ελλάδα θα έχει πετύχει. Το νέο υποκατάστατο του Πασόκ θα έχει εδραιωθεί στη χώρα και η εναλλαγή στη διακυβέρνησή της με τους υστερικούς βιβλιοπώλες, θα έχει εξασφαλιστεί ανώδυνα για το σύστημα των αγορών.  Κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ, η χώρα μας δεν αντέχει άλλο στο φαύλο κύκλο του δανεισμού και της εποπτείας των αγορών. Είναι αδύνατο να  εξυπηρετούνται ταυτόχρονα και οι δανειστές και οι λαϊκές ανάγκες. Ο κύκλος των ψευδαισθήσεων περί «άλλης Ευρώπης» με κατανόηση, πρέπει να κλείσει οριστικά. Αν δεν πάτε σε ρήξη με τα ευρωκαθάρματα τώρα, πάτε υποχρεωτικά και σύντομα (πιθανά την άλλη βδομάδα)  σε τρίτο μνημόνιο. Μην συνεχίζετε λοιπόν να εξαπατάτε τον ταλαιπωρημένο λαό μας προσποιούμενοι ότι διαπραγματεύεστε. Η Ελλάδα μας έχει μεγάλους, ποικίλους και σπάνιους φυσικούς πόρους και το κατάλληλο ανθρώπινο δυναμικό να αντιμετωπίσει κάθε ενδεχόμενο,  επιλέγοντας άλλο δρόμο ανάπτυξης προς όφελος του κόσμου της δουλειάς και του μόχθου κι όχι των ληστρικών αγορών.

                                                 Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                           Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης

                                

                                Πρόσφυγες και μετανάστες

Πρόσφυγας είναι αυτός που είτε τον διώχνουν από την πατρίδα του για πολιτικούς ή θρησκευτικούς λόγους, είτε αναγκάζεται να φύγει απ’ αυτήν λόγω εμπόλεμης κατάστασης και κινδύνου για τη ζωή του. Μετανάστης είναι αυτός που δεν τον «χωράει» η πατρίδα του, συνήθως για οικονομικούς λόγους, και αναγκάζεται να την εγκαταλείψει και να αναζητήσει την τύχη του αλλού. Τα τεράστια πλήθη  εξαθλιωμένων και ταλαιπωρημένων ανθρώπων, που κατακλύζουν τα τελευταία χρόνια κυρίως τη χώρα μας και τη γειτονική Ιταλία αποτελούνται κύρια από πρόσφυγες που αναζητούν την σωτηρία στην  Ευρώπη (τι τραγική ειρωνεία), δηλαδή στις χώρες που υπό την ηγεσία των ΗΠΑ,  κατέστρεψαν και καταστρέφουν συστηματικά τις δικές τους χώρες για να  κλέψουν τον φυσικό τους πλούτο και κυρίως το πετρέλαιο αλλά και για γεωπολιτικούς και γεωστρατηγικούς λόγους. Ενώ οι μετανάστες παράγονται στις χώρες που εφαρμόζονται οι πιο ακραίες εκμεταλλευτικές πολιτικές από ηγεσίες διορισμένες πραξικοπηματικά από ΗΠΑ και ΕΕ. Τα άμεσα θύματα της ιμπεριαλιστικής απληστίας αλλά και του φόβου για την απώλεια της πρωτοκαθεδρίας και της σταθερότητας του αμερικανικού δολαρίου  είναι όλες οι χώρες και λαοί  από το Αφγανιστάν, την περιοχή της Κασπίας, την Ουκρανία, την Μέση Ανατολή, την Βόρεια και Κεντρική Αφρική. Ενώ στην αμερικανική ήπειρο τα θύματα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού είναι όλες ανεξαιρέτως οι χώρες της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής. Έμμεσα βέβαια πλήττεται όλος ο πλανήτης από τη μανία των ιμπεριαλιστών να λεηλατήσουν τον πλούτο του και να καταλάβουν έγκαιρα γεωστρατηγικές θέσεις για την προώθηση και εξασφάλιση των συμφερόντων τους, έναντι των ανερχόμενων νεοκαπιταλιστικών δυνάμεων Ρωσίας και Κίνας.

                             Ο κανόνας του πετρελαίου

Λίγο πριν το τέλος του Β’ Π.Π, τον Ιούλιο του 1944, αμερικανοί και άγγλοι οικονομολόγοι και τραπεζίτες οργάνωσαν μια μεγάλη σύναξη ομοίων τους από όλο τον καπιταλιστικό κόσμο, στο Μπρέτον Γούντς (ΗΠΑ),  με στόχο την χάραξη μιας νέας οικονομικής τάξης πραγμάτων μετά τον πόλεμο, ώστε να αποφεύγονται υποτίθεται κρίσεις σαν το μεγάλο κράχ του 1929. Τότε δημιουργήθηκαν και τα ιδρύματα-τέρατα ΔΝΤ και Παγκόσμια Τράπεζα για να δρομολογήσουν σταθερές νομισματικές ισοτιμίες βασισμένες στον κανόνα χρυσού-συναλλάγματος, στην πραγματικότητα όμως χρυσού – δολαρίου, καθιερώνοντας τη σχέση: 1 ουγγιά χρυσού = 35 δολάρια. Έτσι το χάρτινο δολάριο ισοδυναμούσε με πολύτιμο χρυσό κι επιβαλλόταν ως παγκόσμιο χρήμα, με συνέπεια η οικονομική εξουσία στον πλανήτη να συγκεντρωθεί τάχιστα στα χέρια των ΗΠΑ, δηλαδή στη μαφία των παγκόσμιων ληστών (Ρότσιλντ, Ροκφέλλερ κλπ) που κατέχουν την Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ (Fed). Η κατάσταση αυτή κράτησε μέχρι το 1971, οπότε ο πρόεδρος Νίξον, υπό την πίεση του οικονομικού εκτροχιασμού της χώρας λόγω του πολέμου και της  ήττας στο Βιετνάμ, δήλωσε ότι οι ΗΠΑ καταργούν την μετατρεψιμότητα του δολαρίου σε χρυσό δίνοντας έτσι τέλος και στις διεθνείς σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες. Από τη μια μέρα στην άλλη συνεπώς, το δολάριο έχασε το υλικό του αντίκρισμα  και μετατράπηκε σε χαρτί χωρίς αντίκρισμα, πράγμα που προκάλεσε σοβαρές αναταράξεις στη διεθνή οικονομία αλλά και αμφισβητήσεις σχετικά με την παγκόσμια οικονομική ηγεμονία. Η τεράστια στρατιωτική ισχύς των ΗΠΑ απέτρεψε την κατάρρευσή τους ενώ ταυτόχρονα η Fed άρχισε να τυπώνει βουνά δολαρίων αφού δεν δεσμευόταν πια από την αντιστοιχία τους με τα περιορισμένα αποθέματα χρυσού που κατείχε. Αυτό όμως δεν μπορούσε να συνεχιστεί για πολύ, καθώς δημιουργήθηκαν επικίνδυνες πληθωριστικές τάσεις στις ΗΠΑ και έπρεπε να βρεθεί επειγόντως υλικό αντίκρισμα πάνω στο οποίο να στηρίζεται το παγκόσμιο νόμισμα ώστε να πάψει και η αμφισβήτηση για το ποιός έχει το πάνω χέρι στον πλανήτη. Έτσι επιλέχθηκε σαν αντίκρισμα το πετρέλαιο, «ο μαύρος χρυσός», γιατί έκρυβε μέσα του τις κολοσσιαίες  ποσότητες ενέργειας που χρειαζόταν να κινηθεί η συνεχώς αναπτυσσόμενη παγκόσμια οικονομία-βιομηχανία και πολύ περισσότερο η αμερικανική και το στήριγμά της, ο στρατός και οι μυστικές υπηρεσίες. Τη δεκαετία του ’70 οι κύριες περιοχές εξόρυξης πετρελαίου, στον καπιταλιστικό κόσμο, ήταν η αραβική χερσόνησος και τα κράτη της Μ. Ανατολής. Τους σεϊχηδες αυτών των περιοχών προσέγγισαν οι αμερικανοί και τους πρότειναν και δέχτηκαν να πουλάνε το πετρέλαιο που εξάγουν αποκλειστικά σε δολάρια με αντάλλαγμα την δια βίου στρατιωτική προστασία τους. Στη συνέχεια δημιούργησαν τον OPEC με τη βοήθεια του οποίου καθιερώθηκε πλέον το δολάριο (πετροδολάριο) σαν αποκλειστικό μέσο αγοραπωλησίας πετρελαίου. Έτσι οι τραπεζίτες και οι επιχειρηματικοί όμιλοι των ΗΠΑ προστάτεψαν κι ενίσχυσαν το δολάριο συνδέοντάς το πλέον με τον «κανόνα του πετρελαίου». Τα κράτη υποχρεώνονταν  να πουλάνε τα προϊόντα τους στις ΗΠΑ ώστε να εξοικονομούν τα  δολάρια που χρειάζονταν για την αγορά πετρελαίου, στηρίζοντας έτσι το δολάριο και τη συνέχιση της αμερικανικής ηγεμονίας στον πλανήτη. Μ’ αυτόν τον τρόπο, οι αμερικανοί αγύρτες της Fed εξασφάλιζαν  αγαθά, υπηρεσίες και ενέργεια (πετρέλαιο) ξοδεύοντας μόνο χαρτί και μελάνι για να τυπώνουν δολάρια ή κάνοντας απλώς ηλεκτρονικές λογιστικές εγγραφές.  Αντιλαμβάνεσθε λοιπόν τα μυθώδη κέρδη που αποκόμισαν και αποκομίζουν και τα οποία δεν είναι διατεθειμένοι να μοιραστούν με ανταγωνιστές τους. Το πετροδολάριο είναι η μεγαλύτερη απάτη στην παγκόσμια ιστορία και πάνω του, σε συνδυασμό και με τους χρηματοπιστωτικούς «νεωτερισμούς» (τιτλοποιήσεις) που εισήγαγαν από το 2002 οι γύπες της Γουόλ Στρήτ,  στηρίζεται ο τεράστιος μηχανισμός καταλήστευσης του παγκόσμιου πλούτου, που δομεί την αμερικανική ισχύ.  Είναι το εργαλείο υποδούλωσης των λαών του πλανήτη στα αμερικανικά αρπακτικά, γι αυτό υπήρξαν και υπάρχουν σοβαρές αντιδράσεις στην μονοκρατορία του, από όλους εκείνους που βλέποντας την απάτη, την εξάρτηση και την υποταγή στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό που συνεπάγεται  η χρήση του δολαρίου, αποφάσισαν να απεμπλακούν και να συναλλαχθούν με τα δικά τους νομίσματα. Αντιδράσεις και κινήσεις στις οποίες η αμερικανική ολιγαρχία διέκρινε την προσπάθεια για αμφισβήτηση της παντοκρατορίας της. Εξ ου και η σφοδρότητα με την οποία απαντά -μέσω διαρκών πολέμων, πραξικοπημάτων και εγκλημάτων- για να εξασφαλίσει την κατοχή όσο το δυνατόν μεγαλύτερων ποσοτήτων από τα παγκόσμια αποθέματα πετρελαίου και αερίου, φοβούμενη ότι χωρίς αυτά θα επέλθει οριστικό τέλος της παγκόσμιας  ηγεμονίας της. Στα πλαίσια αυτής της πολεμικής υστερίας εντάσσονται-με πρόσχημα τώρα την Ουκρανία- οι οικονομικές κυρώσεις (κλοπή δισεκατομμυρίων από ρωσικές επιχειρήσεις) εναντίον της Ρωσίας, που οι ενεργειακές συναλλαγές της με την Κίνα και άλλες χώρες γίνονται στα εθνικά τους νομίσματα κι όχι σε δολάρια. Παράλληλα προωθείται και η  δημιουργία ενός καλαθιού νομισμάτων και η ίδρυση τεράστιας Αναπτυξιακής Τράπεζας των BRICS, για πλήρη απεξάρτηση από το αμερικανικό νόμισμα. Αυτό για τα αμερικανικά γεράκια είναι casus belli τον οποίο προετοιμάζουν μεθοδικότατα, αρνούμενοι να μοιραστούν την πίττα και με άλλες δυνάμεις του πλανήτη.

                              Τα καραβάνια της δυστυχίας

 Στο βωμό λοιπόν της σταθερότητας και κυριαρχίας του δολαρίου, δηλαδή στο βωμό της επέκτασης και ενίσχυσης των χρηματοπιστωτικών αγορών,  οι ΗΠΑ μαζί με την πολιτική και χρηματιστική ευρωσυμμορία, καταστρέφουν  και  λεηλατούν δεκάδες χώρες με συνέπεια την πρόκληση τεραστίου αριθμού περιπλανώμενων ανθρώπινων ερειπίων. Μόνο από την συνεχιζόμενη επέμβαση στη Συρία δημιουργήθηκαν, μέχρι στιγμής, 2.500.000 πρόσφυγες που, αφού παραμείνουν για λίγο στην Τουρκία, προωθούνται σταδιακά μαζί και με ομοειδείς άλλων εθνικοτήτων, στα ελληνικά παράλια  προκαλώντας τεράστια πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και υγειονομικά προβλήματα στην ήδη επιβαρυμένη  χώρα μας.  Η όλη διαδικασία βέβαια αποφέρει μεγάλα κέρδη στην τουρκική κυβέρνηση από κατάχρηση  κονδυλίων ευρωπαϊκών και διεθνών οργανισμών, καθώς και πολλά   εκατομμύρια σε τούρκους και έλληνες δουλέμπορους που συνεργάζονται μεταξύ τους αλλά -υπογείως- και με την τουρκική κυβέρνηση που την ενδιαφέρει να δημιουργεί επιπλέον προβλήματα στη χώρα μας.   Έτσι, παρά τις καθημερινές εκατόμβες νεκρών στη Μεσόγειο, η επιχείρηση της διακίνησης των δυστυχισμένων ανθρώπων σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης, έχει καταστεί τόσο κερδοφόρα  ( 5000 ως 6000 ευρώ το άτομο) ώστε το μεγαλύτερο μέρος του ευρωπαϊκού υποκόσμου και πολιτικών υποστηρικτών του, ασχολείται πλέον αποκλειστικά με αυτό το απεχθές εμπόριο σκλάβων που ενισχύεται και με την εγκληματική μεταναστευτική πολιτική της Ευρωένωσης (Συνθήκη Δουβλίνο ΙΙ). Και δεν είναι μόνο η εγκληματική διακίνηση, η άγρια εκμετάλλευση αυτών των ανθρώπων συνεχίζεται και με την διοχέτευσή τους στο χώρο της μαύρης κι απλήρωτης εργασίας, με ότι αυτό συνεπάγεται για τη χώρα. Η Συνθήκη Δουβλίνο ΙΙ μετατρέπει τη χώρα μας σε ένα τεράστιο στρατόπεδο συγκέντρωσης και συσσώρευσης προσφύγων και μεταναστών αφού δεν τους επιτρέπει να μετακινηθούν στη  χώρα που πραγματικά επιθυμούν. Δεν τους φτάνει λοιπόν που μας πνίγουν με το χρέος, προσθέτουν και τους πρόσφυγες για να μας πάνε μια ώρα αρχύτερα στα τάρταρα. Συνεπώς, δεν υπάρχει άλλη λύση παρά να  μεταφέρουμε το πρόβλημα σ’ αυτούς που το δημιούργησαν  και το συντηρούν, δηλαδή τις ΗΠΑ και ΕΕ,  αλλά και στις υποδομές τους  στην Ελλάδα. Συγκεκριμένα. α) Καταγγελία της Δουβλίνο ΙΙ, και παροχή ταξιδιωτικών εγγράφων ώστε να κατακλυστούν αυτές κι όχι εμείς από πρόσφυγες και μετανάστες, β) Μεταφορά και εγκατάσταση  μεταναστών έξω από την πύλη της κύριας εστίας του κακού, τη βάση της Σούδας, απ’ όπου ξεκινούν όλες οι νατοϊκές επιθέσεις, γ) Μόνιμη κατασκήνωση μεταναστών έξω από τις πρεσβείες ΗΠΑ, Ισραήλ, νατοϊκών χωρών και τα γραφεία της ΕΕ. Δυστυχώς η «για πρώτη φορά  αριστερά», φοβισμένη κι ενσωματωμένη,  όχι μόνο δεν κάνει τίποτα απ’ αυτά, αλλά αντί για ταξιδιωτικά έγγραφα σκέπτεται να χορηγήσει «απαραίτητα έγγραφα», όπως της υπέδειξαν τα ντόπια πολιτικά σκύβαλα της ΝΔΣΟΚ και του λασποΠοταμιού συνεπικουρούμενα και από τις απειλές των δολοφόνων ΗΠΑ και  ΕΕ. Ο χρόνος τελειώνει κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ, η ώρα των καθοριστικών αποφάσεων ήρθε. Αν δεν πραγματωθεί τώρα η ρήξη με τους δημιουργούς της τραγωδίας, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ, έχουμε τελειώσει σαν χώρα και έθνος. Το ενδιάμεσο που ψάχνετε να βρείτε, απλά δεν υπάρχει.

                                                                  Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                                           Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης   

   

 Το απύθμενο θράσος ΗΠΑ και ευρωμαφίας

Κυριολεκτικά λύσσαξαν οι αλληλοδιορισμένοι εκπρόσωποι του ευρωπαϊκού κεφαλαίου στα  θεσμικά όργανα της Ευρωένωσης και τα αφεντικά τους από την Ουάσιγκτον, μετά την πρόθεση του έλληνα πρωθυπουργού Αλ. Τσίπρα να πάει στη Μόσχα για μια «επίσκεψη εργασίας» 8 και 9 Απριλίου. Ακόμα δε περισσότερο τους πείραξε η θετική απόκριση μερικών ευρωπαίων προέδρων και πρωθυπουργών να μεταβούν στη Μόσχα για την 70^η επέτειο της συντριβής του ναζισμού από τον Κόκκινο Στρατό στις 9 του Μάη 1945.  Και τι δεν ακούσαμε τις προηγούμενες μέρες από τις απεχθείς αυτές φάτσες (Σούλτς, Γιουνκέρ, Μοσκοβισί, Τούσκ και άλλα άθλια υποκείμενα του ευρωενωσιακού υποκόσμου) καθώς και από τον κατευθυνόμενο ευρωπαϊκό τύπο. Ότι  αν μιλήσουμε ή αγγίξουμε το χέρι του Πούτιν, θα επέλθει το τέλος της   ΕΕ, θα ρηγματωθεί το ΝΑΤΟ, θα δοθεί εσφαλμένο σήμα στους ρώσους για την ενότητα της ΕΕ και άλλα παρόμοια εμετικά και κυρίως εκφοβιστικά για λαούς και κυβερνήσεις φληναφήματα. Κι όλα αυτά, γιατί η στοιχισμένη πίσω από την συμμορία της Ουάσιγκτον ευρωπαϊκή ηγεσία, φοβάται μήπως χαλαρώσει κάποιος κρίκος στην αλυσίδα της  αποικιοκρατικής της εξουσίας, στη συνέχεια βρεθούν μιμητές εντός ΕΕ και επιταχυνθεί η αποδόμηση του αντιλαϊκού μορφώματος της Ευρωζώνης και ΕΕ.  Βέβαια η κενότητα του περιεχομένου των απειλών «περί στροφής προς τη Μόσχα» είναι προφανής καθώς η Συριζαϊκή ηγεσία και από τα λεγόμενα και από τις πράξεις της δείχνει ότι δεν διανοείται καν να διαρρήξει τα δεσμά της   με τους δεσμώτες της χώρας, ΕΕ, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ. Το αντίθετο μάλιστα.  Όμως,  θα περίμενε κανείς από μια αριστερή κυβέρνηση, κάποια μορφής αντίδραση ανάλογη  με εκείνη των προέδρων της Τσεχίας και της Σερβίας που αποστόμωσαν, με σκληρές δηλώσεις, αμερικανούς αξιωματούχους και ευρωπαίους επιτρόπους μετά τις θρασύτατες παρεμβάσεις τους κατά του ταξιδιού  τους στη Μόσχα  στις 9 του Μάη.  Τίποτα παρόμοιο, πέραν μιας χλιαρής ευγενικής αντίδρασης από την πλευρά της ελληνικής κυβέρνησης. Αντί να συνωστίζονται για το ποιος θα πρωτοπάει στη Μόσχα για να τιμήσει την μνήμη 25 εκατ. σοβιετικών νεκρών, χάρη στη θυσία των οποίων όλο αυτό το ευρωπαϊκό σκυλολόϊ δεν βρίσκεται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Διαγκωνίζονται για το ποιός θα προσφέρει περισσότερη βοήθεια στους νεοναζιστές του Κιέβου, της Πολωνίας και των Βαλτικών προτεκτοράτων. Η αριστερή μας κυβέρνηση έκανε σχεδόν γαργάρα όλες τις προσβλητικές ευρωαμερικανικές απειλές,  υπενθυμίζοντάς μας διαρκώς το πόσο  πιστή και υπάκουη είναι  προς τους εταίρους-δυνάστες μας.

 ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ Βαρουφάκη-Λαγκάρντ στην Ουάσιγκτον πριν λίγες μέρες, φαίνεται βρέθηκε μια φόρμουλα μεταξύ ΔΝΤ και ΕΕ, για τη διαχείριση του χρέους που μας φόρτωσαν. Δηλαδή άνοιξε ο δρόμος για μια «συμφωνία» (τρίτο μνημόνιο) την οποία η κυβέρνηση πρέπει να παρουσιάσει στον ελληνικό λαό και να την νομιμοποιήσει από το ελληνικό κοινοβούλιο χωρίς να υπάρξουν μεγάλες αντιδράσεις. Οι προσδοκίες αποκαλύψεων, που ενδεχομένως οδηγήσουν σε ανακρίσεις, από την εξεταστική επιτροπή για το χρέος κι από την άλλη τα (έστω και λίγα) οφέλη από  την επίσκεψη στη Μόσχα,  είναι τα απαραίτητα μαξιλαράκια για την απορρόφηση των κραδασμών που θα προκαλέσει  εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ η «νέα συμφωνία». Συνεπώς και οι δύο αυτές κινήσεις γίνονται κυρίως για επικοινωνιακούς λόγους που θα δώσουν τον απαραίτητο χρόνο να υπάρξει η απαραίτητη ζύμωση και η αποδοχή από τον  κόσμο, του τρόπου που θα  υλοποιείται, από δω και πέρα, η κλοπή των εισοδημάτων μας από την αλητεία των δανειστών. Δάνειο από τη Ρωσία, την Κίνα ή οποιαδήποτε άλλη χώρα απαγορεύεται ρητά στο πρώτο κιόλας άρθρο της δανειακής σύμβασης (μνημόνιο) που υποχρεώνει την όποια ελληνική κυβέρνηση να προσφεύγει αποκλειστικά σε ευρωπαϊκούς μηχανισμούς «στήριξης» και στο ΔΝΤ. Υπογράφοντας λοιπόν η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ  την επέκταση της υπάρχουσας δανειακής σύμβασης,  στερεί τη χώρα από την δυνατότητα προσφυγής σε άλλες πηγές δανεισμού, αν και πρακτικά έχουν βρεθεί τρόποι παράκαμψης αυτής της απαγόρευσης. Στη Μόσχα ο Αλέξης σίγουρα θα πετύχει μείωση της τιμής του φυσικού αερίου που αγοράζει η χώρα μας και παραγραφή σχετικών προστίμων, άρση του ρωσικού εμπάργκο για τα αγροτικά-κτηνοτροφικά μας προϊόντα και ανάκαμψη του τουριστικού ρεύματος. Τα ανταλλάγματα που θα του ζητηθούν βέβαια είναι: α) η ουσιαστική διαφοροποίηση (για βέτο δεν υπάρχουν κότσια) από τις κυρώσεις που επέβαλαν οι συμμορίες Ουάσιγκτον-Βρυξελλών στη Ρωσία, β) η στήριξη της χώρας μας στα ρωσικά σχέδια για το πέρασμα του αγωγού που θα διασχίζει την Τουρκία και από στην Ελλάδα και γ) η σθεναρή αντίδραση της Ελλάδας στα εγκληματικά σχέδια των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, της προετοιμασίας  πολεμικής  σύγκρουσης με τη Ρωσία με πρόσχημα την Ουκρανία. Κι αυτό το τελευταίο πρέπει να το πάρει πολύ σοβαρά υπόψη η κυβέρνηση, γιατί το νατοϊκό πραξικόπημα στην Ουκρανία έχει άμεση σχέση με τις εξελίξεις στη Ελλάδα. Για παράδειγμα, η υστερική απαίτηση για έγκαιρη αποπληρωμή των δανείων στο ΔΝΤ,  έχει σχέση με την έγκαιρη  μισθοδοσία των ουκρανών ναζιστών δολοφόνων που έχει υποχρεωθεί να κάνει η… Ελλάδα. Ναι καλά διαβάσατε. Η καθημαγμένη Ελλάδα εξοφλεί ανελλιπώς τις δόσεις στο ΔΝΤ, που με τη σειρά του χρηματοδοτεί (σύμφωνα με δηλώσεις στελέχους του Ταμείου) με τα λεφτά αυτά τους ουκρανούς εγκληματίες και τη διεφθαρμένη «κυβέρνηση» αμερικανικών ανδρεικέλων και ολιγαρχών του Κιέβου για να ρημάζουν τη χώρα και να δολοφονούν τους ανθρώπους της. Έτσι με το ξεζούμισμα ενός λαού, οι καπιταλιστές, δολοφονούν έναν άλλο λαό κερδίζοντας κι από τους δύο. Παράλληλα η χώρα μας, συμμετέχει σε όλους τους Νατοϊκούς σχεδιασμούς, αποστολές και γυμνάσια, ξοδεύοντας δισεκατομμύρια από το υστέρημά της για τους τυχοδιωκτισμούς και τα κέρδη των ευρωατλαντικών τραπεζιτών - γκάνγκστερ και  επιχειρηματικών ομίλων.

ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑ δήθεν την προστασία της Αν. Ευρώπης από την «ρωσική επιθετικότητα»,  αμερικανοί και νατοϊκοί συγκεντρώνουν μεγάλες δυνάμεις αρμάτων, οχημάτων, αεροσκαφών, στρατιωτών και πολεμικών πλοίων κοντά στα σύνορα της Ρωσίας διεξάγοντας, για μήνες τώρα, ασταμάτητα «γυμνάσια» χωρίς ημερομηνία λήξεως. Και δεν πρόκειται περί απλών γυμνασίων, αλλά για καθαρά στρατιωτικές μετακινήσεις εν καιρώ πολέμου σε μια άνευ προηγουμένου στρατιωτική δραστηριότητα υπό την επωνυμία «Ατλαντική    Αποφασιστικότητα» που έχει εκπληκτικές ομοιότητες, όπως λένε οι στρατιωτικοί, με το Χιτλερικό σχέδιο «Μπαρμπαρόσα», το σχέδιο εισβολής δηλαδή στη Σοβιετική Ένωση το 1941 από τη ναζιστική Γερμανία. Όμως η απρόσμενη για πολλούς αντιφασιστική αντίσταση του λαού της Αν. Ουκρανίας (Ντονμπάς) και η άρνηση στράτευσης των υπολοίπων ουκρανών εναντίον των αδερφών τους, δημιούργησε νέα δεδομένα.  Η ηρωϊκή αντίσταση των πολιτοφυλάκων του Ντονμπάς όπου το ταξικό, το εθνικό και το διεθνικό διαπλέκονται δυναμικά, έκανε πολλές ευρωπαϊκές ηγεσίες να μιλούν για το «αδύνατο στρατιωτικής λύσης», άρα και επιβολής του ευρωπαϊκού και ναζιστικού «παραδείσου». Κι από την άλλη ανάγκασε το Κρεμλίνο να αναθεωρήσει σειρά λανθασμένων επιλογών ολόκληρης περιόδου βοηθώντας αποτελεσματικά αυτούς τους πεισματάρηδες γίγαντες,  προσβλέποντας βέβαια και σε ζητήματα ασφάλειας της Ρωσίας και στην προώθηση των συμφερόντων μεγάλων ρωσικών εταιριών ενέργειας και μηχανοκατασκευών. Ωστόσο, η  αμερικανόδουλη ηγεσία της Ευρώπης έχει ήδη εμπλακεί στην προετοιμασία ενός μεγάλου πολέμου που οι ΗΠΑ ξεκίνησαν, εδώ και καιρό, «δι αντιπροσώπων» (proxy war). Στις  Λιβύη, Συρία, Ιράκ, Σουδάν, Υεμένη με τζιχαντιστές διαφόρων αποχρώσεων, ενώ στην Ουκρανία κυρίως με νεοναζιστικά αποβράσματα, ιδιωτικούς στρατούς αμερικανικών εταιριών και ουκρανών ολιγαρχών, καθώς και ομάδες νατοϊκών και ισραηλινών πρακτόρων . Στόχος των ΗΠΑ (αμερικανικών μονοπωλίων) είναι να έχουν τις μικρότερες δυνατές απώλειες με τα μεγαλύτερα δυνατά κέρδη στην προσπάθειά τους να μετατρέψουν την Ευρώπη σε ένα κερδοφόρο πεδίο  αποκλειστικής τους δράσης, ειδικά στον τομέα της ενέργειας. Γι αυτό και πιέζουν ασφυκτικά για την υπογραφή της Συμφωνίας Ελευθέρου Εμπορίου (TTIP), μεταξύ ΗΠΑ-ΕΕ, ώστε οι γιγάντιοι ενεργειακοί όμιλοι των ΗΠΑ,  να πάρουν ουσιαστικά στα χέρια τους την διακυβέρνηση της Ευρώπης επιβάλλοντας στις ευρωπαϊκές χώρες την αποκλειστική κατανάλωση του αμερικανικού σχιστολιθικού αερίου και εκδιώκοντας ταυτόχρονα τους ρώσους. Μέσα στο πλαίσιο της ΤΤΙΡ, οι αμερικανικές εταιρίες μπορούν να επιβάλουν κυρώσεις ύψους πολλών δις δολαρίων σε όσες χώρες αρνούνται να εφαρμόσουν την συμφωνία,  αντιδρώντας στην καταστροφική για το περιβάλλον μέθοδο Fracking των αμερικανών. Διότι η συμφωνία απαγορεύει την καθ’ οιονδήποτε τρόπο παρεμπόδιση των συμφερόντων των επενδυτών, ακόμα κι αν πρόκειται να βλαφτεί το περιβάλλον, μετατρέποντας έτσι τους ανθρώπους σε υποτακτικούς των πολυεθνικών.

 ΕΧΟΥΝ  ΗΔΗ δρομολογήσει μια τεχνητή, κλιμακούμενη αντιρωσική υστερία στην Ευρώπη, με πρόσχημα την Ουκρανία, ώστε στην κολοσσιαία ενεργειακή μάχη με τη Ρωσία που εξελίσσεται επικίνδυνα, να έχουν σίγουρη την ευρωπαϊκή σύμπραξη. Προσπαθούν να καταβάλουν τη Ρωσία με ένα συνδυασμό οικονομικών κυρώσεων και συνεχούς μείωσης των τιμών του πετρελαίου, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις πάνω και σε δικές τους εταιρίες. Αλλά τα αποτελέσματα ήταν αντίθετα απ’ αυτά που επιδίωκαν,  διότι η ρωσική οικονομία  στηρίζεται κατά βάση  στη παραγωγή κι όχι στο τζόγο με εικονικό και χρήμα-αέρα όπως οι πλασματικές δυτικές οικονομίες-φούσκες. Αντί λοιπόν να καταρρεύσει σημείωσε και μικρή   ανάπτυξη μέσα στο 2014, πράγμα που εξέπληξε τους διεθνείς οικονομικούς αναλυτές. Βέβαια, ο ρωσικός λαός πληρώνει με τη φτώχεια του τις επιλογές των μετασοβιετικών κυβερνήσεων να σφιχταγκαλιαστούν με το μεγάλο δυτικό κεφάλαιο που την πρώτη δεκαετία, μετά την κοσμοϊστορική καταστροφή του 1990,  λεηλάτησε με πρωτόγνωρο τρόπο, μαζί με μια δράκα εγχώριων κλεφτών, την περιουσία του σοβιετικού λαού και των συμμάχων του. Τώρα που υπέστησαν, παρ’ ολίγον, συντριπτικά χτυπήματα από τους δυτικούς «εταίρους» κατάλαβαν, από τον Πούτιν μέχρι τον τελευταίο ρώσο πολίτη, τι σημαίνει να ανοίγεσαι και να συναγελάζεσαι με την καπιταλιστική αλητεία της Δύσης, προωθώντας και την ιδιωτικοποίηση των πάντων. Ευτυχώς γι αυτούς και τους λαούς της ανθρωπότητας, ο αμύθητος πλούτος της ρωσικής γης και η τεράστια βιομηχανική υποδομή, δεν επιτρέπουν την κατάρρευση της οικονομίας τους, ενώ η κολοσσιαία σοβιετική πυρηνική κληρονομιά που κατέχουν, μάλλον θα αποτρέψει ένα παγκόσμιο ολοκαύτωμα που ονειρεύονται οι διεστραμμένοι εγκέφαλοι της Ουάσιγκτον και του γερμανικού Ράϊχ. Ο ρωσικός λαός, που σε ποσοστό πάνω από 50%, αναπολεί τα πλεονεκτήματα του σοσιαλιστικού καθεστώτος πρέπει να κινηθεί προς την κατεύθυνση που του δείχνει η ένδοξη ιστορία των σοβιέτ αποφεύγοντας παράλληλα τα λάθη του παρελθόντος. Όσον αφορά τον ελληνικό και τους ευρωπαϊκούς λαούς και κινήματα, να κάνουν ξεκάθαρο στις ηγεσίες τους ότι νέα πολεμική αναμέτρηση με τη Ρωσία όχι μόνο δεν θα γίνει ανεκτή αλλά θα σημάνει και το τέλος της κυριαρχίας του κεφαλαίου στην Ευρώπη και όχι μόνο.  

                                                           Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                                  Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης