Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια…Τσέπη

Δεν υπάρχει συνεπής δεξιός καπιταλιστής που να μην προβάλει αλλά και να μην κρύβεται πίσω από το γνωστό και χαρακτηριστικό πια τρίπτυχο, προκειμένου να εξαπατήσει τους αφελείς, να πολεμήσει πολιτικούς αντιπάλους και να γεμίσει την τσέπη του. Ο πατριωτισμός έγινε επικερδής, η πατρίδα πουλάει ή μάλλον ξεπουλιέται από τους κάθε λογής πατριδοκάπηλους. Σ’ αυτήν την κατηγορία ανήκει και ο κιβωτιόσχημος υπερπατριώτης Καρατζαφύρερ, τασσόμενος πάντα στα «Δεξιά του Κυρίου», ώστε να έχει και τη θεία κάλυψη ως τσιλιαδόρος της μίζας και ντελάλης της τρόικας. Μα τι έκανε το παιδί; Τίποτε διαφορετικό απ’ αυτό που κάνουν όλοι του συναφιού του. Άνοιξε τρεις εταιριούλες οφσόρ για να μπορέσει να αποκρύψει τα μιζαδόρικα από τα εξοπλιστικά προγράμματα λεφτά του, να διασώσει την αξιόλογη περιουσία του από τα άλλα αρπακτικά της καπιταλιστικής ζούγκλας και να αναστήσει το πτώμα – τηλεκόμμα ΛΑ.ΟΣ.  Έχοντας λοιπόν λερωμένη τη φωλιά του, αγωνίστηκε ως βουλευτής για την κατάργηση του «πόθεν έσχες» και εμμέσως για την διευκόλυνση της φοροδιαφυγής ζητώντας την αφορολόγητη επιστροφή χρήματος από το εξωτερικό. Βέβαια το πόθεν έσχες, σήμερα που υπάρχει το «εργαλείο» των οφσόρ, έχει πολύ μικρή αξία καθώς οι καπιταλιστές συγκροτούν μια οφσόρ για κάθε περιουσιακό στοιχείο που θέλουν να αποκρύψουν, ώστε  να μην είναι δυνατός ο εντοπισμός του.

ΩΣΤΌΣΟ, το απροσδόκητο «κάψιμο» του κάποτε «ρυθμιστή», συνδέεται με πολιτικές ζυμώσεις που είναι σε εξέλιξη στο χώρο της Δεξιάς ενόψει εκλογών. Ένα χώρο στον οποίο συγκατοικούν φιλοχουντικοί, φιλοναζί, βασιλόφρονες, θεομπαίχτες, μιζαδόροι, ξεπεσμένοι καραμανλικοί, οι μοραϊτες του Αντώνη, κι ένας απίθανος αχταρμάς αδίσταχτων επιχειρηματιών της αρπαχτής, όπως οι βαρώνοι των ΜΜΕ, που περιμένουν πως και πώς να του πάρουν την άδεια πανελλαδικής εμβέλειας του σταθμού του. Τον «πρόεδρο» πιστεύουν ότι τον «τελείωσαν». Του τα βρήκαν όλα υποτίθεται, σε αντίθεση με τις λίστες Λαγκάρντ, Λουξεμβούργου, Λιχτενστάϊν κλ.π που δεν είναι διατεθειμένοι να τις χρησιμοποιήσουν ούτε πρόκειται να προχωρήσουν, διότι αν το κάνουν θα πέσουν επάνω σε δικούς τους ή και στους εαυτούς τους. Ενόψει όμως της εκλογικής μάχης, τους ενδιαφέρει η ενίσχυση της συνοχής  του χώρου τους που εμφανίζεται κατακερματισμένος. Αν πείσουν τον «πρόεδρο» να το βουλώσει με αντάλλαγμα την ελευθερία του ή κάτι πιο υλικό, θα  μαντρώσουν  τα υπολείμματα του ΛΑ.ΟΣ μαζί  με πολλά θρασίμια από την ΧΑ που την συρρίκνωσαν ήδη, ώστε να ελαττώσουν τη διαφορά με τον ΣΥΡΙΖΑ και να μπορέσουν εύκολα μαζί με τη θολερό ΠΟΤΑΜΙ, τους εύκολους της ΡΗΜΑΔ και τους ομογάλακτους των ΑΝΕΛ, να σταθούν όρθιοι πάλι σε βάρος της χώρας. Γι αυτό, το πανικόβλητο σύστημα στέλνει μήνυμα προς όλους του συναφιού: ή στηρίζετε με όλη σας τη δύναμη την εκλογή ΠτΔ για να μην πάμε σε εκλογές το Μάρτη, ή έρχεται η σειρά του καθενός από  σας.  Και δεν το λένε αβάσιμα.  Ψευτοανεξάρτητοι και μη έχουν όλοι την τιμή τους που εξαρτάται από το βαθμό εμπλοκής τους σε διάφορες επιτροπές προμηθειών εξοπλιστικών και άλλων προγραμμάτων. Αμερικανικές και γερμανικές μυστικές υπηρεσίες, καθώς  και στελέχη αντίστοιχων εταιριών (π.χ Χριστοφοράκος) έχουν καταγράψει, φωνητικά και οπτικά, κάθε λέξη και κίνηση όλων των εμπλεκομένων. Τώρα ή θα ξεπληρώσουν τις μίζες με τη ψήφο τους ή θα «εξουδετερωθούν».  Κι επειδή η Ηθική θεωρείται μέγεθος παρωχημένο και ανύπαρκτο για τον κόσμο τους, ο συνδυασμός χρηματισμού και εκβιασμών σπάνια αποτυγχάνει.

ΠΑΝΤΩΣ ο Γ.Κ δεν θα είναι εύκολος αντίπαλος γι αυτό και τρέμουν όλοι όσοι έχουν «συνεργαστεί» μαζί του μήπως ανοίξει το στόμα του, καθώς από το ξεκίνημα της πολιτικής του καριέρας φρόντιζε να είναι πάντα μέσα σε όλα και να έχει απόλυτη ενημέρωση για πολλούς και για πολλά. Ιδιαίτερα για την περίοδο που το κόμμα του συμμετείχε στη μνημονιακή κυβέρνηση και στις μυστικές, αδιαφανείς συμφωνίες για την τοποθέτηση των τραπεζανθρώπων Παπαδήμου και Πικραμένου, για το ξεπούλημα της χώρας, την εξαθλίωση του λαού και  το μοίρασμα της πίττας ανάμεσα στα μνημονιακά κόμματα. Ο ίδιος, βλέποντας να τον θεωρούν αναλώσιμο, απειλεί το κυβερνητικό μπουλούκι:  «Γνωριζόμαστε καλά. Πρέπει να καταλάβουν ότι μπλέξανε για τα καλά μαζί μου». Όντως, τώρα ενδέχεται να καταλάβουν τι σημαίνει χέρι-χέρι με τη διαπλοκή και την απάτη του προέδρου της αρπαχτής και της κωλοτούμπας. Όμως δηλώνει  φιλορώσος, κι αυτό δεν το συγχωρούν οι αμερικανοί που του δρομολογούν πορεία ανάλογη με του άλλου φιλορώσου Άκη. Θυσίασε το τηλεκόμμα του προκειμένου να προλάβει να τακτοποιήσει «δουλειές» φίλων του και δικές του καθώς ήξερε ότι το σύστημα – η οικονομικοπολιτική συμμορία που κυβερνάει τον τόπο – γνώριζε για τις οφσόρ εταιρείες του και τις μίζες και τον κράταγε στο χέρι. Θα ήταν ευχής έργο να τον στριμώξουν  σε τέτοιο βαθμό, ώστε να αρχίσει να κελαηδάει για μοιρασιές, πρόσωπα, και πράγματα που γίνονται όλα αυτά τα χρόνια, πριν βρεθεί στον Κορυδαλλό. Στη περίπτωση αυτή θα γίνει σεισμός στο πανάθλιο κυβερνητικό μόρφωμα με καταστρεπτικές συνέπειες για όλον τον εξοντωτικό μηχανισμό που έστησαν τα τελευταία χρόνια. Το πιο πιθανό όμως είναι, αμερικανοί και γερμανοί, οι εταιρείες των οποίων εμπλέκονται στις μίζες, να μην επιτρέψουν να φτάσουν τα πράγματα μέχρι εκεί. Από την άλλη, αν ο πρόεδρος ενός μικρού κόμματος εμφανίζεται να έχει σε μια μόνο από τις οφσόρ 7.5 εκατομμύρια ευρώ και πολλαπλάσιας αξίας ακίνητα, καταλαβαίνουμε τι έχουν κλέψει κορυφαία στελέχη των συστημικών κομμάτων που κυβερνούν την χώρα από το 74 μέχρι σήμερα. Διότι είναι γνωστό ότι οι μεσάζοντες και προμηθευτές μοίραζαν και μοιράζουν τις μίζες ανάλογα με την εκλογική δύναμη των αστικών κομμάτων, κύρια των μεγάλων που ενέχονται στο μεγάλο φαγοπότι σε βάρος της χώρας μας.

 ΟΙ ΥΠΕΡΑΚΤΙΕΣ εταιρείες(Off Shore) είναι το εφεύρημα των καπιταλιστών για να κρύβεται ο ένας από τον άλλο κι όλοι μαζί από τους υποτιθέμενους εθνικούς και διεθνείς ελεγκτικούς μηχανισμούς και την εφορία.  Είναι απόλυτα νόμιμες, ωστόσο για να δικαιολογούν οι καπιταλιστές τα καταστροφικά αποτελέσματα των πολιτικών τους, τις χρησιμοποιούν πολλές φορές και σαν σάκους του μπόξ. Έχουν απλωθεί σ’ όλον τον πλανήτη, καθώς είναι τα απόλυτα εργαλεία για τις μίζες. Ξεπερνούν σε αριθμό τα 7 εκατομμύρια (στην Ελλάδα γύρω στις 20.000) και μέσα απ’ αυτές διακινείται πάνω από το 50% των παγκόσμιων κεφαλαίων. Θεωρητικά, μπορεί  οποιοσδήποτε να «χτίσει» μια οφσόρ σε μια μέρα, αρκεί να διαθέτει το πολύ 1000 ευρώ κι ένα δικηγόρο που ειδικεύεται σ’ αυτά. Τα  μόνα στοιχεία που χρειάζονται είναι: Τα ονόματα των μελών του ΔΣ της εταιρίας(από 1 έως τρία), ο επιθυμητός αριθμός μετοχών που εκτυπώνονται ταχύτατα οπουδήποτε, και τα περιουσιακά στοιχεία που επιθυμεί ο ιδιοκτήτης να εντάξει σ’ αυτήν. Τέτοια μπορεί να είναι κινητά και ακίνητα κάθε είδους, λογαριασμοί τραπεζών, οικοδομικές ή άλλες εταιρίες (π.χ άλλες οφσόρ) κλ.π  και τέλος το πρόσωπο στο οποίο θα ανήκουν οι μετοχές και η περιουσία της εταιρείας, δηλαδή ο ιδιοκτήτης της.  Συνεπώς οι διατυπώσεις είναι ελάχιστες, το  εταιρικό κεφάλαιο  ασήμαντο ενώ η ανωνυμία του ιδιοκτήτη φυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού. Οι πιο κερδοφόρες οφσόρ  βρίσκονται σε νησιά της Καραϊβικής και του Ειρηνικού όπου έχει καθιερωθεί  κατάλληλη νομοθεσία που ευνοεί αφάνταστα την «επιχειρηματική δραστηριότητα», δηλαδή την ουσιαστική φοροασυλία και το ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Οι ιδιοκτήτες δεν οφείλουν να δηλώσουν συγκεκριμένο σκοπό λειτουργίας, άρα έχουν πλήρη ασυδοσία δράσης. Έτσι οι τύποι αυτοί είναι φορολογικά αόρατοι στις χώρες τους, όπως και τα λεφτά τους, πράγμα που καθιστά αυτές τις εταιρείες εξαιρετικά ελκυστικές στα παντοειδή αρπακτικά που γεννάει ο καπιταλισμός. Η λειτουργία τους βασίζεται στο τρίπτυχο: εξοικονόμηση χρήματος-ταχύτητα συναλλαγών-εχεμύθεια. Οι ιδιοκτήτες τους 1) δεν έχουν συναλλαγματικούς περιορισμούς, 2) εξασφαλίζουν το τραπεζικό απόρρητο, 3) έχουν δυνατότητα μεταφοράς κερδών, 4) καμία υποχρέωση εφαρμογής εργατικής και ασφαλιστικής νομοθεσίας, 5) ασήμαντη ή καθόλου φορολόγηση, 6) προστασία από προσωπικές ευθύνες γιατί όλα γίνονται εξ ονόματος της εταιρείας, 7) τεράστια ευελιξία στις συναλλαγές τους, 8) εξασφαλίζουν ασυλία στην ατομική περιουσία που έχει μεταβιβαστεί στην εταιρεία και ανώνυμη μεταφορά όλων των περιουσιακών στοιχείων.  Αυτά τα τελευταία είναι που τις κάνουν ακαταμάχητες σε κάθε επίδοξο λαμόγιο, κλέφτη, εγκληματία και  μεγαλοεπιχειρηματία. Διότι τους δίνει το δικαίωμα να αποκτούν με οποιοδήποτε βρώμικο τρόπο τεράστια περιουσία και μετά να την κρύβουν ή να την γλυτώνουν από κατασχέσεις – που προορίζονται μόνο για τον λαουτζίκο-  μεταβιβάζοντάς την σε μια (δικιά τους) οφσόρ. Έτσι όλες οι πολυεθνικές έχουν οφσόρ εταιρίες σε φορολογικούς – παραδείσους για απόκρυψη και ασήμαντη φορολόγηση των αμύθητων κερδών τους, που  έχουν εξάγει από τις χώρες που δραστηριοποιούνται. Την ίδια στιγμή, από εκατομμύρια απλών  ανθρώπων που δεν μπορούν να κρύψουν τίποτα, περικόπτονται τα εισοδήματα και κατάσχονται οι περιουσίες τους τις οποίες ιδιοποιούνται οι ιδιοκτήτες αυτών των οφσόρ.  Αλλά αυτός είναι ο  καπιταλισμός και τα εκατομμύρια των οφσόρ αποτελούν τα εργαλεία εξάπλωσης της διαφθοράς άρα και της  κυριαρχίας του. Στο βωμό του κέρδους θυσιάζονται όλα. Ενώ ο  κόσμος που δεν κλέβει, δεν παίζει μετοχές, που δεν αρπάζει, δεν εκμεταλλεύεται υπεραξίες, που εργάζεται σκληρά για να ζήσει, που ότι λέει το πιστεύει κι αγωνίζεται γι αυτό, αυτός ο κόσμος που σήμερα είναι κατακερματισμένος, χρειάζεται σύντομα να οργανωθεί και συντεταγμένα να προχωρήσει στη συντριβή του συστήματος που τον έχει απανθρωπίσει και καθυποτάξει. Προς μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς χρηματιστήρια, χωρίς μεγαλοεπιχειρηματίες, έξω από τη ζούγκλα της ληστρικής ΕΕ και το ναζιστικό ΝΑΤΟ. Μια κοινωνία σοσιαλιστική.    

                                                      Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                            Δημοτικός σύμβουλος  Μεσσήνης

  Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια…Τσέπη

Δεν υπάρχει συνεπής δεξιός καπιταλιστής που να μην προβάλει αλλά και να μην κρύβεται πίσω από το γνωστό και χαρακτηριστικό πια τρίπτυχο, προκειμένου να εξαπατήσει τους αφελείς, να πολεμήσει πολιτικούς αντιπάλους και να γεμίσει την τσέπη του. Ο πατριωτισμός έγινε επικερδής, η πατρίδα πουλάει ή μάλλον ξεπουλιέται από τους κάθε λογής πατριδοκάπηλους. Σ’ αυτήν την κατηγορία ανήκει και ο κιβωτιόσχημος υπερπατριώτης Καρατζαφύρερ, τασσόμενος πάντα στα «Δεξιά του Κυρίου», ώστε να έχει και τη θεία κάλυψη ως τσιλιαδόρος της μίζας και ντελάλης της τρόικας. Μα τι έκανε το παιδί; Τίποτε διαφορετικό απ’ αυτό που κάνουν όλοι του συναφιού του. Άνοιξε τρεις εταιριούλες οφσόρ για να μπορέσει να αποκρύψει τα μιζαδόρικα από τα εξοπλιστικά προγράμματα λεφτά του, να διασώσει την αξιόλογη περιουσία του από τα άλλα αρπακτικά της καπιταλιστικής ζούγκλας και να αναστήσει το πτώμα – τηλεκόμμα ΛΑ.ΟΣ.  Έχοντας λοιπόν λερωμένη τη φωλιά του, αγωνίστηκε ως βουλευτής για την κατάργηση του «πόθεν έσχες» και εμμέσως για την διευκόλυνση της φοροδιαφυγής ζητώντας την αφορολόγητη επιστροφή χρήματος από το εξωτερικό. Βέβαια το πόθεν έσχες, σήμερα που υπάρχει το «εργαλείο» των οφσόρ, έχει πολύ μικρή αξία καθώς οι καπιταλιστές συγκροτούν μια οφσόρ για κάθε περιουσιακό στοιχείο που θέλουν να αποκρύψουν, ώστε  να μην είναι δυνατός ο εντοπισμός του.

ΩΣΤΌΣΟ, το απροσδόκητο «κάψιμο» του κάποτε «ρυθμιστή», συνδέεται με πολιτικές ζυμώσεις που είναι σε εξέλιξη στο χώρο της Δεξιάς ενόψει εκλογών. Ένα χώρο στον οποίο συγκατοικούν φιλοχουντικοί, φιλοναζί, βασιλόφρονες, θεομπαίχτες, μιζαδόροι, ξεπεσμένοι καραμανλικοί, οι μοραϊτες του Αντώνη, κι ένας απίθανος αχταρμάς αδίσταχτων επιχειρηματιών της αρπαχτής, όπως οι βαρώνοι των ΜΜΕ, που περιμένουν πως και πώς να του πάρουν την άδεια πανελλαδικής εμβέλειας του σταθμού του. Τον «πρόεδρο» πιστεύουν ότι τον «τελείωσαν». Του τα βρήκαν όλα υποτίθεται, σε αντίθεση με τις λίστες Λαγκάρντ, Λουξεμβούργου, Λιχτενστάϊν κλ.π που δεν είναι διατεθειμένοι να τις χρησιμοποιήσουν ούτε πρόκειται να προχωρήσουν, διότι αν το κάνουν θα πέσουν επάνω σε δικούς τους ή και στους εαυτούς τους. Ενόψει όμως της εκλογικής μάχης, τους ενδιαφέρει η ενίσχυση της συνοχής  του χώρου τους που εμφανίζεται κατακερματισμένος. Αν πείσουν τον «πρόεδρο» να το βουλώσει με αντάλλαγμα την ελευθερία του ή κάτι πιο υλικό, θα  μαντρώσουν  τα υπολείμματα του ΛΑ.ΟΣ μαζί  με πολλά θρασίμια από την ΧΑ που την συρρίκνωσαν ήδη, ώστε να ελαττώσουν τη διαφορά με τον ΣΥΡΙΖΑ και να μπορέσουν εύκολα μαζί με τη θολερό ΠΟΤΑΜΙ, τους εύκολους της ΡΗΜΑΔ και τους ομογάλακτους των ΑΝΕΛ, να σταθούν όρθιοι πάλι σε βάρος της χώρας. Γι αυτό, το πανικόβλητο σύστημα στέλνει μήνυμα προς όλους του συναφιού: ή στηρίζετε με όλη σας τη δύναμη την εκλογή ΠτΔ για να μην πάμε σε εκλογές το Μάρτη, ή έρχεται η σειρά του καθενός από  σας.  Και δεν το λένε αβάσιμα.  Ψευτοανεξάρτητοι και μη έχουν όλοι την τιμή τους που εξαρτάται από το βαθμό εμπλοκής τους σε διάφορες επιτροπές προμηθειών εξοπλιστικών και άλλων προγραμμάτων. Αμερικανικές και γερμανικές μυστικές υπηρεσίες, καθώς  και στελέχη αντίστοιχων εταιριών (π.χ Χριστοφοράκος) έχουν καταγράψει, φωνητικά και οπτικά, κάθε λέξη και κίνηση όλων των εμπλεκομένων. Τώρα ή θα ξεπληρώσουν τις μίζες με τη ψήφο τους ή θα «εξουδετερωθούν».  Κι επειδή η Ηθική θεωρείται μέγεθος παρωχημένο και ανύπαρκτο για τον κόσμο τους, ο συνδυασμός χρηματισμού και εκβιασμών σπάνια αποτυγχάνει.

ΠΑΝΤΩΣ ο Γ.Κ δεν θα είναι εύκολος αντίπαλος γι αυτό και τρέμουν όλοι όσοι έχουν «συνεργαστεί» μαζί του μήπως ανοίξει το στόμα του, καθώς από το ξεκίνημα της πολιτικής του καριέρας φρόντιζε να είναι πάντα μέσα σε όλα και να έχει απόλυτη ενημέρωση για πολλούς και για πολλά. Ιδιαίτερα για την περίοδο που το κόμμα του συμμετείχε στη μνημονιακή κυβέρνηση και στις μυστικές, αδιαφανείς συμφωνίες για την τοποθέτηση των τραπεζανθρώπων Παπαδήμου και Πικραμένου, για το ξεπούλημα της χώρας, την εξαθλίωση του λαού και  το μοίρασμα της πίττας ανάμεσα στα μνημονιακά κόμματα. Ο ίδιος, βλέποντας να τον θεωρούν αναλώσιμο, απειλεί το κυβερνητικό μπουλούκι:  «Γνωριζόμαστε καλά. Πρέπει να καταλάβουν ότι μπλέξανε για τα καλά μαζί μου». Όντως, τώρα ενδέχεται να καταλάβουν τι σημαίνει χέρι-χέρι με τη διαπλοκή και την απάτη του προέδρου της αρπαχτής και της κωλοτούμπας. Όμως δηλώνει  φιλορώσος, κι αυτό δεν το συγχωρούν οι αμερικανοί που του δρομολογούν πορεία ανάλογη με του άλλου φιλορώσου Άκη. Θυσίασε το τηλεκόμμα του προκειμένου να προλάβει να τακτοποιήσει «δουλειές» φίλων του και δικές του καθώς ήξερε ότι το σύστημα – η οικονομικοπολιτική συμμορία που κυβερνάει τον τόπο – γνώριζε για τις οφσόρ εταιρείες του και τις μίζες και τον κράταγε στο χέρι. Θα ήταν ευχής έργο να τον στριμώξουν  σε τέτοιο βαθμό, ώστε να αρχίσει να κελαηδάει για μοιρασιές, πρόσωπα, και πράγματα που γίνονται όλα αυτά τα χρόνια, πριν βρεθεί στον Κορυδαλλό. Στη περίπτωση αυτή θα γίνει σεισμός στο πανάθλιο κυβερνητικό μόρφωμα με καταστρεπτικές συνέπειες για όλον τον εξοντωτικό μηχανισμό που έστησαν τα τελευταία χρόνια. Το πιο πιθανό όμως είναι, αμερικανοί και γερμανοί, οι εταιρείες των οποίων εμπλέκονται στις μίζες, να μην επιτρέψουν να φτάσουν τα πράγματα μέχρι εκεί. Από την άλλη, αν ο πρόεδρος ενός μικρού κόμματος εμφανίζεται να έχει σε μια μόνο από τις οφσόρ 7.5 εκατομμύρια ευρώ και πολλαπλάσιας αξίας ακίνητα, καταλαβαίνουμε τι έχουν κλέψει κορυφαία στελέχη των συστημικών κομμάτων που κυβερνούν την χώρα από το 74 μέχρι σήμερα. Διότι είναι γνωστό ότι οι μεσάζοντες και προμηθευτές μοίραζαν και μοιράζουν τις μίζες ανάλογα με την εκλογική δύναμη των αστικών κομμάτων, κύρια των μεγάλων που ενέχονται στο μεγάλο φαγοπότι σε βάρος της χώρας μας.

 ΟΙ ΥΠΕΡΑΚΤΙΕΣ εταιρείες(Off Shore) είναι το εφεύρημα των καπιταλιστών για να κρύβεται ο ένας από τον άλλο κι όλοι μαζί από τους υποτιθέμενους εθνικούς και διεθνείς ελεγκτικούς μηχανισμούς και την εφορία.  Είναι απόλυτα νόμιμες, ωστόσο για να δικαιολογούν οι καπιταλιστές τα καταστροφικά αποτελέσματα των πολιτικών τους, τις χρησιμοποιούν πολλές φορές και σαν σάκους του μπόξ. Έχουν απλωθεί σ’ όλον τον πλανήτη, καθώς είναι τα απόλυτα εργαλεία για τις μίζες. Ξεπερνούν σε αριθμό τα 7 εκατομμύρια (στην Ελλάδα γύρω στις 20.000) και μέσα απ’ αυτές διακινείται πάνω από το 50% των παγκόσμιων κεφαλαίων. Θεωρητικά, μπορεί  οποιοσδήποτε να «χτίσει» μια οφσόρ σε μια μέρα, αρκεί να διαθέτει το πολύ 1000 ευρώ κι ένα δικηγόρο που ειδικεύεται σ’ αυτά. Τα  μόνα στοιχεία που χρειάζονται είναι: Τα ονόματα των μελών του ΔΣ της εταιρίας(από 1 έως τρία), ο επιθυμητός αριθμός μετοχών που εκτυπώνονται ταχύτατα οπουδήποτε, και τα περιουσιακά στοιχεία που επιθυμεί ο ιδιοκτήτης να εντάξει σ’ αυτήν. Τέτοια μπορεί να είναι κινητά και ακίνητα κάθε είδους, λογαριασμοί τραπεζών, οικοδομικές ή άλλες εταιρίες (π.χ άλλες οφσόρ) κλ.π  και τέλος το πρόσωπο στο οποίο θα ανήκουν οι μετοχές και η περιουσία της εταιρείας, δηλαδή ο ιδιοκτήτης της.  Συνεπώς οι διατυπώσεις είναι ελάχιστες, το  εταιρικό κεφάλαιο  ασήμαντο ενώ η ανωνυμία του ιδιοκτήτη φυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού. Οι πιο κερδοφόρες οφσόρ  βρίσκονται σε νησιά της Καραϊβικής και του Ειρηνικού όπου έχει καθιερωθεί  κατάλληλη νομοθεσία που ευνοεί αφάνταστα την «επιχειρηματική δραστηριότητα», δηλαδή την ουσιαστική φοροασυλία και το ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Οι ιδιοκτήτες δεν οφείλουν να δηλώσουν συγκεκριμένο σκοπό λειτουργίας, άρα έχουν πλήρη ασυδοσία δράσης. Έτσι οι τύποι αυτοί είναι φορολογικά αόρατοι στις χώρες τους, όπως και τα λεφτά τους, πράγμα που καθιστά αυτές τις εταιρείες εξαιρετικά ελκυστικές στα παντοειδή αρπακτικά που γεννάει ο καπιταλισμός. Η λειτουργία τους βασίζεται στο τρίπτυχο: εξοικονόμηση χρήματος-ταχύτητα συναλλαγών-εχεμύθεια. Οι ιδιοκτήτες τους 1) δεν έχουν συναλλαγματικούς περιορισμούς, 2) εξασφαλίζουν το τραπεζικό απόρρητο, 3) έχουν δυνατότητα μεταφοράς κερδών, 4) καμία υποχρέωση εφαρμογής εργατικής και ασφαλιστικής νομοθεσίας, 5) ασήμαντη ή καθόλου φορολόγηση, 6) προστασία από προσωπικές ευθύνες γιατί όλα γίνονται εξ ονόματος της εταιρείας, 7) τεράστια ευελιξία στις συναλλαγές τους, 8) εξασφαλίζουν ασυλία στην ατομική περιουσία που έχει μεταβιβαστεί στην εταιρεία και ανώνυμη μεταφορά όλων των περιουσιακών στοιχείων.  Αυτά τα τελευταία είναι που τις κάνουν ακαταμάχητες σε κάθε επίδοξο λαμόγιο, κλέφτη, εγκληματία και  μεγαλοεπιχειρηματία. Διότι τους δίνει το δικαίωμα να αποκτούν με οποιοδήποτε βρώμικο τρόπο τεράστια περιουσία και μετά να την κρύβουν ή να την γλυτώνουν από κατασχέσεις – που προορίζονται μόνο για τον λαουτζίκο-  μεταβιβάζοντάς την σε μια (δικιά τους) οφσόρ. Έτσι όλες οι πολυεθνικές έχουν οφσόρ εταιρίες σε φορολογικούς – παραδείσους για απόκρυψη και ασήμαντη φορολόγηση των αμύθητων κερδών τους, που  έχουν εξάγει από τις χώρες που δραστηριοποιούνται. Την ίδια στιγμή, από εκατομμύρια απλών  ανθρώπων που δεν μπορούν να κρύψουν τίποτα, περικόπτονται τα εισοδήματα και κατάσχονται οι περιουσίες τους τις οποίες ιδιοποιούνται οι ιδιοκτήτες αυτών των οφσόρ.  Αλλά αυτός είναι ο  καπιταλισμός και τα εκατομμύρια των οφσόρ αποτελούν τα εργαλεία εξάπλωσης της διαφθοράς άρα και της  κυριαρχίας του. Στο βωμό του κέρδους θυσιάζονται όλα. Ενώ ο  κόσμος που δεν κλέβει, δεν παίζει μετοχές, που δεν αρπάζει, δεν εκμεταλλεύεται υπεραξίες, που εργάζεται σκληρά για να ζήσει, που ότι λέει το πιστεύει κι αγωνίζεται γι αυτό, αυτός ο κόσμος που σήμερα είναι κατακερματισμένος, χρειάζεται σύντομα να οργανωθεί και συντεταγμένα να προχωρήσει στη συντριβή του συστήματος που τον έχει απανθρωπίσει και καθυποτάξει. Προς μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς χρηματιστήρια, χωρίς μεγαλοεπιχειρηματίες, έξω από τη ζούγκλα της ληστρικής ΕΕ και το ναζιστικό ΝΑΤΟ. Μια κοινωνία σοσιαλιστική.    

                                                      Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                            Δημοτικός σύμβουλος  Μεσσήνης

Πολυτεχνείο: τότε και σήμερα

                    

Είναι πραγματικά ανυπόφορο, ύστερα από 40 χρόνια, το σύνθημα-απαίτηση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου για ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ- ΕΞΩ ΟΙ ΗΠΑ - ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ να εξακολουθεί να παραμένει επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε τα τελευταία χρόνια. Σήμερα το ψωμί λείπει από πολλές χιλιάδες οικογένειες, η δημόσια παιδεία διαλύεται, ελευθερία και κάθε είδους δικαιώματα ενταφιάστηκαν στο λάκκο των αγορών και η εθνική ανεξαρτησία σκεπάστηκε κάτω από το χαλί των «συμβατικών μας υποχρεώσεων» στους διάφορους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς κι ενώσεις που εγκλώβισαν τη χώρα.  Η αστική τάξη της χώρας, σε συνεργασία με τον ξένο παράγοντα, κάνει μεγάλες προσπάθειες να πετύχει την ανώδυνη επετειοποίηση, την ταρίχευση και αυτού του σημαντικού γεγονότος προσδίδοντάς του έναν φολκλορικό μνημειακό πρόσημο κι αποσιωπώντας τον αντιφασιστικό, αντιιμπεριαλιστικό του  χαρακτήρα. Το αντιμετώπισαν σαν «επένδυση» που έπρεπε να αποδώσει στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονταν στην χώρα και στην περιοχή, κι έβαλαν σε ενέργεια μια επιχείρηση διαστροφής κι εκφυλισμού του πραγματικού νοήματος της εξέγερσης που, αν κρίνουμε εκ του αποτελέσματος, ως ένα βαθμό τους «βγήκε».

 ΣΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ του Πολυτεχνείου, όπως και σε κάθε ανάλογο γεγονός της ιστορίας μας, δεν υπήρξε ούτε ενότητα ούτε ομοφωνία μεταξύ των συμμετεχόντων. Οι φοιτητές της παράνομης ΚΝΕ, του διασπασμένου από τις ενέργειες της χούντας σε δύο κομμάτια ΚΚΕ (ΚΚΕ και οι ευρωκομμουνιστές ΚΚΕεσ) με όλα σχεδόν τα στελέχη και τα μέλη του  σε φυλακές, εξορίες και στο εξωτερικό,  οι πάμπολλες αριστερίστικες ομάδες, οι φοιτητές του ΠΑΚ (Ανδρέα Παπανδρέου), στοιχεία της Καραμανλικής δεξιάς και χιλιάδες ανένταχτοι φοιτητές  συγκροτούσαν ένα εκρηκτικό μίγμα που ήταν εξαιρετικά δύσκολο και πολλές φορές αδύνατο να καταλήξουν σε κοινές αποφάσεις  μέσω της περίφημης Συντονιστικής Επιτροπής (Σ.Ε) που είχε συγκροτηθεί για τις ανάγκες του αγώνα. Η καχυποψία κυριαρχούσε και ενισχυόταν  από πράκτορες της Ασφάλειας που είχαν παρεισφρήσει μέσα στις οργανώσεις. Παρ’ όλα αυτά στη διάρκεια του τριημέρου της εξέγερσης βγήκε μια διακήρυξη από την Σ.Ε στην οποία, μεταξύ άλλων, αναφερόταν: «Πρωταρχική προϋπόθεση για την επίλυση όλων των λαϊκών προβλημάτων, θεωρούμε την άμεση παύση του τυρανικού καθεστώτος της χούντας και την παράλληλη εγκαθίδρυση της λαϊκής κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας. Η εγκαθίδρυση της λαϊκής κυριαρχίας συνδέεται αναπόσπαστα με την εθνική ανεξαρτησία από τα ξένα συμφέροντα που χρόνια στηρίζουν την τυρανία στη χώρα μας». Στο μεταξύ δεκάδες χιλιάδες λαού είχαν κατέβει στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας και οι φοιτητές της ΚΝΕ έβαλαν στην Σ.Ε θέμα εξόδου  από το Πολυτεχνείο και συνένωσης με τους διαδηλωτές, το οποίο ύστερα από θυελλώδεις συνεδριάσεις δεν πέρασε και προκάλεσε μεγάλες τριβές με τις αριστερίστικες παρατάξεις και τους «Ρηγάδες» του ΚΚΕεσ. Επιδίωξη της ΚΝΕ και του ΚΚΕ ήταν η ανατροπή της δικτατορίας να μην προέλθει από συμβιβασμό της χούντας και αμερικανών από τη μια και των συντηρητικών πολιτικών δυνάμεων της χώρας από την άλλη ώστε η διάδοχη λύση να είναι πάλι κοινοβουλευτική δημοκρατία - υπηρέτης των τραπεζιτών και των μονοπωλίων . Αλλά η αλλαγή στη χώρα  μας να συνδυαστεί με μια λύση υπέρ των προοδευτικών δυνάμεων προς όφελος του λαού μας. Αυτά όχι μόνο δεν έγιναν αποδεκτά, αλλά ΚΝΕ και ΚΚΕ κατηγορήθηκαν ότι αντέδρασαν  στην κατάληψη του Πολυτεχνείου.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ,  οι χουντικοί τρομοκρατημένοι μήπως γενικευτεί και γίνει ανεξέλεγκτη η εξέγερση στην Αθήνα και σε άλλες μεγάλες πόλεις κατέβασαν στρατό και τάνκς με την γνωστή τραγική κατάληξη.   Τα γεγονότα, μετά την εισβολή των τάνκς στο Πολυτεχνείο, εξελίχθηκαν πολύ γρήγορα με χούντα μέσα στη χούντα ( Ιωαννίδης στη θέση Παπαδόπουλου) κι αποκορύφωμα -σε λίγους μήνες- την Τουρκική εισβολή και διαμελισμός της Κύπρου που αποτέλεσε και τον βασικό παράγοντα κατάρρευσης της χούντας. Στη συνέχεια, αυτό για το οποίο προειδοποιούσαν οι κομμουνιστές, έγινε.  Αμερικανοί κι ευρωπαίοι, μετά τις διαβεβαιώσεις των αστικών πολιτικών κομμάτων,  ότι αν αναλάβουν την εξουσία θα ενισχυθεί η σύσφιξη των δεσμών με τη Δύση, έδωσαν το ΟΚ για την επάνοδο του Καραμανλή, δηλαδή εκείνου που είχε δράσει όπως η χούντα δέκα χρόνια πριν. Από τότε μέχρι σήμερα όχι μόνο δεν έχει γίνει το παραμικρό βήμα προς την κατεύθυνση για την οποία αγωνίστηκαν τα παιδιά αυτά, αλλά αντίθετα έχουμε πλήρη  υποταγή στον ξένο παράγοντα κι ενσωμάτωση στις δομές του (ΝΑΤΟ- ΕΕ), με την κύρια ευθύνη να βαρύνει το ΠΑΣΟΚ. Μεθόδευσαν την αποϊδεολογικοποίηση των λαϊκών μαζών με αποτέλεσμα η πολιτική, στα χέρια των τεχνοκρατών της εξουσίας, να μετατραπεί σε εργαλείο αποσπασμένο από τις μάζες και στραμμένο εναντίον τους. Σ’ αυτό βοήθησαν και κάποιοι/ες που παρ’ όλον ότι υπήρξαν μέλη της Σ.Ε, εξαργύρωσαν την τότε συμμετοχή τους υπηρετώντας στη συνέχεια πιστά το σύστημα που κάποτε υποτίθεται πολέμησαν. Σ’ αυτά τα άθλια υποκείμενα αναφέρονται συχνά τα παπαγαλάκια του συστήματος σαν «γενιά του Πολυτεχνείου», επιδιώκοντας να ενισχύσουν την εικόνα ενός συστήματος που όλα τα ενσωματώνει, άρα είναι μάταιος ο αγώνας εναντίον του.  Ωστόσο, εκείνο που με ευλάβεια φροντίζουν οι αστοί είναι η διενέργεια εκλογών, κοροϊδεύοντας τον κόσμο ότι λαϊκή κυριαρχία σημαίνει να έχει ο λαός την δυνατότητα να εκλέγει κάθε 4 χρόνια το ποιος θα συνεχίσει να διαχειρίζεται το σύστημα που τον εκμεταλλεύεται. Έτσι άρχισαν να προβάλλονται νέες «αλήθειες» του «ανήκομεν εις την Δύσιν»  και του «κοινού ευρωπαϊκού σπιτιού» για να μην «απομονωθεί» δήθεν η χώρα μέχρι που την έφτασαν, μέσω διαδοχικών εκλογών βέβαια, σ’ αυτήν την κατάντια που βιώνουμε σήμερα.

ΖΟΥΜΕ σε μια εποχή ποικιλόμορφης και πολυεπίπεδης επίθεσης των αστικών δυνάμεων για καθολική επικράτηση του καπιταλισμού παγκοσμίως. Βασικός τους στόχος  είναι η εξάλειψη κάθε ίχνους από τις απόπειρες ανατροπής του καπιταλισμού διεθνώς για την οικοδόμηση μια διαφορετικής κοινωνίας όπως η σοσιαλιστική. Σ’ αυτή τους την προσπάθεια για τη διαιώνιση του καπιταλισμού, δεν διστάζουν να πραγματώνουν ένα  γιγάντιο ολοκαύτωμα όλων των λαών του πλανήτη, κάτι που βλέπουμε να εξελίσσεται στην ευρύτερη περιοχή μας. Οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις, της νεολαίας κυρίως, κάθε Νοέμβρη δείχνουν τη φωτιά, τη ζωντάνια, την ελπίδα ότι όσο υπάρχει τέτοια νεολαία «οι Μήδοι τελικά δεν θα διαβούνε». Άλλος δρόμος λοιπόν για τη σωτηρία των λαών δεν υπάρχει παρά η σοβαρή προετοιμασία   μιας γενικευμένης εξέγερσης για την οριστική ανατροπή της δικτατορίας των αγορών γιατί, ουδέποτε και πουθενά στην ιστορία, δεν έχει επιτευχθεί ριζική αλλαγή με κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Αλλιώς θα υποχρεωθούμε να ζούμε εσαεί κάτω από τις ανυπόφορες συνθήκες που επιβάλλει η εξασφάλιση της κερδοφορίας μιας χούφτας   ληστών της ΕΕ και των ΗΠΑ.

                                                                Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                                    Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης

Το ατελείωτο τάϊσμα των χρεοκοπημένων τραπεζών

       

Οι οικονομικοί αναλυτές διαπιστώνουν ότι από το 2009 – δηλαδή από την ουσιαστική έναρξη της κρίσης- μέχρι σήμερα οι χρηματιστηριακές αγορές υπερτριπλασιάστηκαν σε μέγεθος. Ο μεγάλος αστός οικονομολόγος Ξ. Ζολώτας σωστά έλεγε ότι  «ο πλούτος δεν εξανεμίζεται, απλά μετατοπίζεται». Να μη μας διαφεύγει όμως, ότι  το χρήμα στον καπιταλιστικό κόσμο δεν μετατοπίζεται νόμιμα κι ευγενικά, πάντα μετατοπίζεται με εξαπάτηση ή/και με ληστρικές μεθόδους. Ο καλύτερος τρόπος να το διαπιστώσει κανείς αυτό είναι να παρακολουθήσει τα χρηματιστήρια, όπου συχνά διαπιστώνει μια φρενίτιδα  συναλλαγών, βίαιες διεθνείς χρηματιστηριακές αναταράξεις, όπως αυτή που συνέβη πριν μερικές μέρες και στη χώρα μας. Αποτελούν πρώτης τάξεως ευκαιρία για κερδοσκοπικές κινήσεις εντελώς βραχυπρόθεσμες που λειτουργούν σαν μαγνήτες για «επενδυτικά» κεφάλαια της αρπαχτής τα οποία δεν διστάζουν να «βγουν» με την ίδια ταχύτητα που «μπήκαν», αφήνοντας πίσω τους ερείπια.  Oι εκτεταμένες ρευστοποιήσεις των τραπεζικών χαρτιών που συνέβησαν,  έδειξαν ότι παρά τα θετικά αποτελέσματα των στημένων,   και  με αδιαφανείς διαδικασίες και μυστικές συνεννοήσεις με την ΤτΕ τεστ αντοχής από την ΕΚΤ, ο τραπεζικός κλάδος δεν μπόρεσε να αποδείξει ότι είναι ισχυρός. Διότι οι κατεργάρηδες μεταξύ τους γνωρίζονται πολύ καλά. Ξέρουν δηλαδή ότι όλες οι τράπεζες της Ευρωζώνης είναι χρεοκοπημένες με πρώτες και καλύτερες τις ελληνικές. Ξέρουν επίσης ότι αυτή την τακτική επικοινωνιακής απάτης  (όλα πάνε καλά) ακολουθεί συστηματικά η ΕΚΤ εδώ και πολλά χρόνια πιστεύοντας ότι έτσι διατηρεί ένα κλίμα εμπιστοσύνης για το τραπεζικό σύστημα, ενώ ταυτόχρονα παίζει ένα αισχρό παιχνίδι με τους  γύπες των αγορών στους οποίους δίνει σήμα για κερδοσκοπικές επιθέσεις. Η καταστροφική τους επέλαση χρησιμοποιείται έπειτα σαν κινδυνολογία προς τους λαούς, ώστε να επιτευχθεί ακινησία, υποταγή και «σταθερότητα». Οι χρηματιστηριακοί δείκτες στο Χ.Α πήραν την καθοδική τους πορεία, όχι διότι οι ξένοι «επενδυτές» βλέπουν μπροστά τους δήθεν πολιτικά αδιέξοδα,  όπως διαδίδουν τα ξένα και ντόπια παπαγαλάκια, αλλά διότι θέλουν να συνεχίσουν απερίσπαστοι το «επενδυτικό» τους έργο, δηλαδή τη λεηλασία της χώρας και του εισοδήματος του λαού της. Στην ουσία εφαρμόζεται, σε κάθε περίπτωση, η απειλή-εκβιασμός του γεροσακάτη Σόϊμπλε: « η χώρα σας βρίσκεται σε μια προκαθορισμένη πορεία κι όποιος προσπαθεί να την εκτρέψει πρέπει να γνωρίζει ότι ρισκάρει τα πάντα».  Επαναλαμβάνεται δηλαδή η ίδια ιστορία με τις δεύτερες εκλογές του 2012. Εκβιασμός, μέσω τρομοκράτησης του κόσμου «να κάτσει φρόνιμα», και σήμα προς τον ΣΥΡΙΖΑ αν επιθυμεί κυβερνητική διαχείριση να γίνει τελείως ΠΑΣΟΚ, διότι διαφορετικά οι αγορές θα μας «κατασπαράξουν.  Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πήρε το μήνυμα, όπως φάνηκε από τις καθησυχαστικές δηλώσεις στελεχών του προς τις αγορές,  και στρογγύλεψε ακόμη περισσότερο τις «ακραίες» θέσεις της.  Διότι ξέρει ότι  μπορεί οι υποψήφιοι να είναι ΣΥΡΙΖΑ αλλά οι ψηφοφόροι τους είναι ΠΑΣΟΚ. Είναι δηλαδή, η μεγάλη μάζα ψηφοφόρων που γαλουχήθηκαν από εθελόδουλες   ηγεσίες, ξήλωσαν και τα υποτυπώδη σοσιαλιστικά γνωρίσματα του κόμματός τους, άλωσαν το συνδικαλιστικό κίνημα και τους κρατικούς μηχανισμούς, πολλοί διέπρεψαν στη διαπλοκή και στη διαφθορά, ενσωματώθηκαν κι έγιναν  τελικά οι καλύτεροι στυλοβάτες του συστήματος. Δεν έχουν καμία σχέση ούτε καν με το είδος της αριστεράς που ευαγγελίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ.  Όμως, αποτελούν την πλειοψηφία που θα καθορίσει το μέλλον αυτού του κόμματος και θα οδηγήσουν τη χώρα  σε ασφυκτικότερο εναγκαλισμό  με τους ευρωληστές, άρα σε διαιώνιση της εξαθλίωσης και του ξεπουλήματος της χώρας. Πάντως, όσοι θέλουν να δραπετεύσουν από  τον «ακραίο» ΣΥΡΙΖΑ δεν θα χαθούν, το θολό  ΠΟΤΑΜΙ της ευρωπαϊλας  τους περιμένει. Αυτήν την τάση-συνιστώσα ενισχύει με κάθε τρόπο η κλεπτοκρατική ηγεσία της Ευρωένωσης ξεκαθαρίζοντας ότι οποιαδήποτε συμφωνία υπογραφεί μέχρι το τέλος της χρονιάς για το χρέος, «προϋποθέτει τον σεβασμό της από τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις της χώρας», δείχνοντας βέβαια προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι ευρωγκάνγκστερ παίρνουν τα μέτρα τους. Απόλυτη εμπιστοσύνη δεν έχουν ούτε στον εαυτό τους.

  ΣΤΙΣ  ΜΕΡΕΣ μας, η γρήγορη υπερδιόγκωση των χρηματαγορών δεν  οφείλεται στην άνοδο της πραγματικής οικονομίας, δηλαδή της παραγωγής, αλλά στο ασύστολο τύπωμα χρήματος και στις χρηματοδοτήσεις των κεντρικών τραπεζών. Αντί να στηρίξουν την  πραγματική (παραγωγική) τους οικονομία, οι καπιταλιστές, ξόδεψαν και ξοδεύουν απίστευτα ποσά για να στηριχτούν οι χρηματαγορές και να διασωθούν οι μεγάλες συστημικές τράπεζες. Ούτε  επενδύσεις, ούτε  θέσεις εργασίας, ούτε αύξηση του εισοδήματος των εργαζομένων. Όλα μετατρέπονται σε τζόγο και σε κερδοσκοπική αγυρτεία με τίτλους και χρεόγραφα που μπορεί μεν να φέρουν ασύλληπτα κέρδη σε χρόνο ρεκόρ στους «παίκτες», αλλά βυθίζουν την καπιταλιστική οικονομία στην ύφεση. Δημιουργούν έτσι ψευδαισθήσεις για δήθεν οικονομική ανάπτυξη, ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Το μόνο που «αναπτύσσεται» με μεγάλους ρυθμούς είναι το παγκόσμιο χρέος.

ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ διασώζονται μέσω της αφαίμαξης-κλοπής  των εισοδημάτων κι όχι των θυσιών του  ελληνικού λαού, όπως  υποκριτικά ξεφωνίζουν τα κυβερνητικά ανδρείκελα. Οι μηχανισμοί και οι μεθοδεύσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμαρά-Βενιζέλου - με την καθοδήγηση των ευρωληστών  αφεντικών τους - κατάφεραν με αριστοτεχνικό τρόπο να εντάξουν στο δημόσιο χρέος της χώρας τις «μαύρες τρύπες» των ελληνικών τραπεζών από τη συμμετοχή των τελευταίων σε «παιχνίδια» με τα τοξικά ομόλογα. Μιλάμε για κολοσσιαία ποσά εκατοντάδων δις ευρώ που φυγαδεύτηκαν στο εξωτερικό και εξαφανίστηκαν μέσω οφσόρ. Δημιουργήθηκε τότε πρόβλημα  κεφαλαιακής επάρκειας των τραπεζών που αμέσως το έκρυψαν μέσα στο δημόσιο χρέος της χώρας. Στη συνέχεια, με κάλυψη το δημόσιο χρέος, οι τραπεζίτες πήραν τεράστια ποσά από ΔΝΤ και ΕΚΤ χωρίς εγγυήσεις. Ρίσκο μηδέν, γιατί εγγυητής για όλη αυτή την αγυρτεία των τραπεζιτών, ήταν το ελληνικό δημόσιο, δηλαδή ο ελληνικός λαός. Ακολούθησαν τα γνωστά.  Βίαια μείωση του βιοτικού μας επιπέδου, κατακόρυφη υποτίμηση  της αξίας της εργασίας, απασχόληση αντί μόνιμης εργασίας, σωρηδόν απολύσεις εργαζομένων, διάλυση όλων των δημόσιων υπηρεσιών, συρρίκνωση του ΑΕΠ και της παραγωγής.  Μ’ αυτές τις «ευγενικές» και «δημοκρατικές» μεθοδεύσεις σώθηκαν οι τράπεζες. Κι όλα τα δάνεια που δόθηκαν στη χώρα τα τελευταία τέσσερα χρόνια από τους διάφορους κοινοτικούς μηχανισμούς  και το ΔΝΤ, δόθηκαν με τον όρο να χρηματοδοτηθούν οι τράπεζες και η αποπληρωμή τόκων από παλαιότερα δάνεια. Ούτε ένα λεπτό δεν πήγε για ανάπτυξη ή παροχή κοινωνικών επιδομάτων. Αυτό  θα γίνεται για τα επόμενα πενήντα χρόνια αν συνεχίσουμε να τους ανεχόμαστε, να περιμένουμε «σωτηρία» από την ΕΕ και να αποδεχόμαστε το χρέος που μας επέβαλαν.

ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ Χρηματοοικονομικής Σταθερότητας που εδρεύει στη Βασιλεία της Ελβετίας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και για ένα άλλο είδος τραπεζών, τις λεγόμενες «σκιώδεις ή επενδυτικές τράπεζες», καθώς τα ποσά που διαχειρίζονται ανεξέλεγκτα ξεπερνούν τα 75 τρις δολάρια, πέντε φορές το ΑΕΠ των ΗΠΑ. Στην Ευρωζώνη οι κανονικές τράπεζες διαχειρίζονται ποσά που αντιστοιχούν στο … 303% του ΑΕΠ και οι «σκιώδεις» ποσά ισοδύναμα με το 184% του ΑΕΠ της Ευρωζώνης. Πρόκειται για  ποσά που ζαλίζουν και δείχνουν ότι η Ευρωένωση έχει μετατραπεί σε μια απερίγραπτη τραπεζική φούσκα που κολυμπάει σε ένα ωκεανό εικονικού χρήματος στον οποίο βυθίζονται κράτη και πνίγονται οι λαοί της. Και μη νομίζετε πως οι «τράπεζες» αυτές είναι παράνομες. Κάθε άλλο. Είναι πανίσχυροι καθ’ όλα νόμιμοι χρηματιστηριακοί κολοσσοί. Μια απ’ αυτές και πολύ γνωστή στη χώρα μας, από τα τέστ αντοχής που έκανε στις ελληνικές τράπεζες, είναι και η Blackrock που συνεργάζεται με την Oικονομική Διεύθυνση της CIA, απασχολεί πάνω από 10.000 υπαλλήλους και διαχειρίζεται περιουσίες πελατών της συνολικού ύψους 3,6 τρις δολαρίων, όσο δηλαδή το ΑΕΠ της Γερμανίας. Διαθέτει εξαιρετικά εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό με τεχνογνωσία αιχμής στα χρηματοοικονομικά, υποχρεώνοντας και τις μεγαλύτερες τράπεζες να προστρέχουν στις υπηρεσίες της έναντι αδρότατης αμοιβής, συνήθως για να αποκρύβει «επιστημονικά» τις βρωμιές τους. Συνεπώς γνωρίζει κυριολεκτικά τα πάντα για τα εσωτερικά των τραπεζών, τις μεγάλες οικονομίες και τις χρηματοροές μεταξύ τραπεζών στον πλανήτη. Κάτι που έχει τρομοκρατήσει τους κορυφαίους διεθνείς τραπεζίτες, και πολιτικούς, καθώς οι εκθέσεις της Blackrock δρομολογούν καθοριστικές οικονομικές και πολιτικές εξελίξεις.  Συνεπώς ο ρόλος της δεν είναι καθόλου σκιώδης αλλά  ουσιαστικός στην ελεγχόμενη αποσταθεροποίηση του υπάρχοντος στάτους προετοιμάζοντας την επόμενη χρηματοπιστωτική κρίση προς όφελος δικό της και των συνεργατών της. Είναι φανερό λοιπόν  ότι με αυτή την χαοτική οικονομική και πολιτική πραγματικότητα ζούγκλας να κυριαρχούν στην Ευρώπη δεν υπάρχει η παραμικρή ελπίδα για τους λαούς της, που παρακολουθούν την διαρπαγή του πλούτου των χωρών τους και την μετατροπή των ιδίων σε δουλοπάροικους χωρίς δυστυχώς (προς το παρόν)  ν’ αντιδρούν.  Η «λύση» των  ιδιωτικοποιήσεων των δημόσιων επιχειρήσεων και υπηρεσιών που πλασάρουν, ούτε ανάκαμψη έφερε πουθενά, ούτε κανενός είδους ανάπτυξη. Αντίθετα σωρεία απολύσεων, αφαίρεση πόρων από τον κρατικό προϋπολογισμό, μεγαλύτερη δαπάνη του λαϊκού εισοδήματος, φοροληστείες, καταστροφή του όποιου κοινωνικού κράτους και εκμετάλλευση έτοιμων υποδομών και μεριδίων αγοράς χωρίς κανένα ρίσκο από τον ιδιώτη – αγοραστή. Έτσι κατάφεραν αυτό που ήθελαν. Μετέτρεψαν τα απογυμνωμένα πλέον κράτη και τους εξαθλιωμένους λαούς σε έρμαια και ομήρους των αγορών.

 ΟΙ ΛΑΟΙ της Ευρώπης - και όχι μόνο- είναι τα θύματα της εξελισσόμενης καπιταλιστικής κρίσης για  διέξοδο από την  οποία, οι ΗΠΑ, οι νατοϊκοί της σύμμαχοι και ο ΟPΕC (Οργανισμός Χωρών Εξαγωγέων Πετρελαίου) υλοποιούν ήδη έναν νέο μεγάλο ενεργειακό πόλεμο  εναντίον της Ρωσίας που συνοδεύεται από μείωση τιμών πετρελαίου-αερίου, κυρώσεις, παρεμπόδιση ενεργειακών έργων και στρατιωτικές συρράξεις κυρίως σε Συρία, Ιράκ και Ουκρανία. Τα αμερικανικά ενεργειακά μονοπώλια δεν μπορούν να ανεχτούν την μαζική μετατόπιση της ενεργειακής γεωπολιτικής ισχύος προς την Ρωσία και το γεγονός ότι σημαντικό μέρος του διεθνούς ενεργειακού εμπορίου δεν ελέγχεται πια από την Αμερική. Το περιοδικό του αμερικανικού κατεστημένου Forbes, έγραψε τελευταία ότι «ο νέος Ψυχρός Πόλεμος, παίρνει μια νέα, σκληρή υπόσταση στην παγκόσμια αγορά ενέργειας, που είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει άνευ προηγουμένου επιπτώσεις στο αμερικανικό δολάριο και τον αμερικανικό τρόπο ζωής». Δεν γράφει βέβαια ότι για να μη συμβεί αυτό στους αμερικανούς, θα επιβάλλουν την φτώχεια, την εξαθλίωση και την ανέχεια σε όλους τους άλλους λαούς, ισοπεδώνοντας ολόκληρες χώρες και βυθίζοντας την ανθρωπότητα σε μια εκτεταμένη και βάρβαρη περίοδο γενικευμένου πολέμου. Πρέπει λοιπόν να ετοιμαζόμαστε οργανωμένα, προσεκτικά κι αποφασιστικά για έξοδο από την φυλακή της μνημονιακής Ευρώπης, με στόχο τη λαϊκή εξουσία. Τώρα,  να σταθούμε εμπόδιο στα σχέδια των αμερικανών και νατοϊκών πολεμοκάπηλων να σύρουν τη χώρα μας στο  νέο πόλεμο που ετοιμάζουν στη περιοχή για την αρπαγή του ενεργειακού της πλούτου, είτε με αφορμή τους τζιχαντιστές είτε για να υποστηρίξουν τους νεοναζιστές του Κιέβου. Η περίοδος του εφησυχασμού και της απραξίας τελείωσε οριστικά με τεράστιες απώλειες για τα λαϊκά στρώματα. Η ώρα της δράσης έφτασε.      

                                                      Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                             Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης

Τι ακριβώς γιορτάζουμε;

Όχι πια λόγια, όχι τα μάταια, τα τριμμένα λόγια

Φτάνουν πια τα λόγια αδερφοί μου, τα τριμμένα, τα μάταια λόγια όποιου έπους.

Άγγελος Σικελιανός

Η έλλειψη ενθουσιασμού, η απουσία συγκίνησης και παλμού, είναι πλέον περισσότερο από φανερά στους εορτασμούς των εθνικών επετείων. Όσο απομακρυνόμαστε από τα γεγονότα που γιορτάζουμε τόσο χλωμιάζει η μνήμη και τόσο απλώνεται η αδιαφορία. Και δεν θα μπορούσε να συμβαίνει διαφορετικά αφού το επίσημο κράτος φροντίζει μέσω της παρεχόμενης παιδείας, του κρατικού και του ενσωματωμένου επικοινωνιακού μηχανισμού των ιδιωτών, να αποσιωπά, να διαστρεβλώνει και να παρέχει την πολύ συγκεκριμένη άποψη του κατεστημένου για τα ιστορικά γεγονότα. Έτσι, η κυριαρχία των στερεότυπων γεννάει τη συνήθεια που με τη σειρά της παράγει την απαραίτητη κρίσιμη μάζα των «χρήσιμων ηλίθιων» οι οποίοι στηρίζουν το σύστημα. Καθιερώθηκε πια ένας πολύ συγκεκριμένος τρόπος εορτασμού των επετείων, όπου ο καθένας ξέρει εκ των προτέρων τι ακριβώς θα ειπωθεί και τι θα συμβεί. Mόνο παρελάσεις, αγήματα, επίσημοι, υπερήφανοι τοπικοί άρχοντες, οι πανταχού και πάντα παρόντες παπάδες, κυβερνητικοί πολιτικοί που μας εξηγούν το «μήνυμα της ημέρας» με μια αβαθή, κενή, ανούσια πατριδολογία με μπόλικη δόση πατριδοκαπηλίας που προκαλεί ανία και αδιαφορία σε μικρούς και μεγάλους. Αφήνουν την ιστορία εκτός ιστορίας. Το παρελθόν απομονώνεται –δαφνοστεφανωμένο- από το παρόν. Η αλυσίδα του χρόνου σπάει. Το «εκεί» και το «τότε», χάνουν οποιαδήποτε επαφή με το «εδώ» και το «τώρα». Μια ανιαρή επανάληψη πανομοιότυπων εκδηλώσεων από χρονιά σε χρονιά, όπου απλά υμνείται ο ηρωϊσμός των προγόνων μας και η ενότητα όλων των ελλήνων, χωρίς καμία αναφορά στα αίτια που οδήγησαν στον μεγαλύτερο ανθρωποκτόνο και πιο καταστροφικό πόλεμο στην ανθρώπινη ιστορία. Ενότητα βέβαια υπήρξε, αλλά μόνο μεταξύ του μεγαλύτερου μέρους του απλού και φτωχού λαού ενάντια στον κατακτητή. Γιατί υπήρξε και μια άλλη «ενότητα», αυτή της μεγαλοαστικής τάξης, των βιομηχάνων, των τραπεζιτών και των συγκροτημάτων τύπου (ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑ, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ κλπ) με τον κατακτητή κι εναντίον του λαού για να διατηρήσουν και να επαυξήσουν τα κεκτημένα τους. Η τότε κυβέρνηση και στελέχη των αστικών κομμάτων φρόντισαν έγκαιρα, μετά την εισβολή των χιτλερικών, να την «κάνουν» για το αγγλοκρατούμενο Κάϊρο. Όσοι απ’ αυτούς έμειναν εδώ, μαζί με τα λούμπεν αποβράσματα του λαού, συνεργάστηκαν πλήρως με τον κατακτητή οργανώνοντας και έμμισθες ένοπλες συμμορίες (χίτες, γερμανοτσολιάδες και ταγματασφαλίτες) που βασάνισαν, ματοκύλισαν και θανάτωσαν χιλιάδες αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης στην οποία πρωτοστατούσαν οι κομμουνιστές του ΕΑΜ και ΕΛΑΣ.

Για τη συνεισφορά τους στην υποδούλωση της Ελλάδας, πρώτα στους γερμανούς και μετά στους Αγγλοαμερικανούς, ανταμείφτηκαν με κυβερνητική και οικονομική εξουσία μετά τον πόλεμο, ενώ για τους μαχητές της Αντίστασης η ανταμοιβή ήταν φυλακές, βασανιστήρια, εξορίες κι εκτελέσεις. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και σήμερα. Οι φυσικοί και πολιτικοί απόγονοι εκείνων των καθαρμάτων συνεργάζονται με τον ίδιο -οικονομικό πλέον- κατακτητή με συνέπεια το απίστευτο πλιάτσικο που βιώνουμε καθημερινά σε βάρος της χώρας και του λαού μας.

Ο Β’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ Πόλεμος δεν σχετίζεται με τρελούς και ανισόρροπους δικτάτορες όπως πασχίζουν να μας πείσουν οι αστοί καπιταλιστές. Τα αίτια του πολέμου σχετίζονται άμεσα με τη φύση και το είδος της καπιταλιστικής οικονομίας που τότε αλλά και σήμερα εξακολουθεί να είναι η κυρίαρχη μορφή οικονομίας στον πλανήτη. Προσπαθούν να κρατήσουν το απάνθρωπο σύστημά τους στο απυρόβλητο, επιρρίπτοντας όλες τις ευθύνες στον Χίτλερ και στον Μουσολίνι. Αλλά ένα σύστημα, όπως το καπιταλιστικό, που βασίζεται στην απάτη, στον τζόγο, στην άγρια εκμετάλλευση και στην κλοπή της περιουσίας των ασθενέστερων από τους ισχυρότερους, δημιουργεί από μόνο του όλες τις προϋποθέσεις για σύγκρουση. Γιατί οι πόλεμοι που προκαλούν οι καπιταλιστές έχουν ένα και μοναδικό σκοπό: την κλοπή και αναδιανομή του πλούτου των λαών της υδρογείου προς όφελός των γιγάντιων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και μονοπωλίων. Οι νικητές τα παίρνουν όλα και οι χαμένοι τίποτα. Έτσι στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Γερμανία βρέθηκε ηττημένη και ταπεινωμένη. Αγγλογάλλοι και αμερικανοί της επέβαλαν τόσο εξοντωτικούς- για το λαό της βέβαια - όρους με την συνθήκη «ειρήνης» του 1919, ώστε ουσιαστικά παρεμποδιζόταν κάθε προσπάθεια για οποιασδήποτε μορφής ανάκαμψη, δημιουργώντας έτσι τις προϋποθέσεις για ένα νέο πόλεμο. Αλλά και οι αλλαγές που έφερε ο πόλεμος ήταν πολλές με σημαντικότερη την ενίσχυση του διεθνούς ρόλου των ΗΠΑ, που από κράτος –χρεώστης μέχρι το 1913, έγινε κράτος - πιστωτής παρέχοντας τεράστια δάνεια προς τις ευρωπαϊκές δυνάμεις που εξαρτήθηκαν πλέον ασφυκτικά από τις ΗΠΑ. Παράλληλα, με το τέλος του Α΄ Πολέμου είχαμε και την Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία, όπου διαλύεται η Τσαρική Αυτοκρατορία και στη θέση της μπαίνει η Σοβιετική Ένωση. Μια δύναμη που όχι απλώς αναστατώνει την υπάρχουσα παγκόσμια ιμπεριαλιστική τάξη αλλά αποτελεί απειλή για το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Στην περίοδο λοιπόν ανάμεσα στους δύο παγκόσμιους πολέμους έχουμε όχι μόνο όξυνση των αντιθέσεων μεταξύ των δυτικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για την διανομή της πίτας των αγορών και του πλούτου των αποικιών, αλλά και την εμφάνιση του αντικομμουνισμού, της σφοδρής αντίθεσης δηλαδή καπιταλισμού και σοσιαλισμού. Κι εδώ είναι η πιο σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο Παγκόσμιων Πολέμων, καθώς μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η βασική σκέψη αλλά και προτεραιότητα των καπιταλιστών, ανεξαρτήτως εθνικότητας, ήταν η καταστροφή του Σοβιετικού κράτους. Έτσι, αρχικά του προκάλεσαν εμφύλιο κι επενέβησαν στρατιωτικά (1919) στην Ουκρανία, ενώ στη συνέχεια πολιτική, διπλωματική και οικονομική απομόνωση, με απειλές πολέμου και συνεχή υπονόμευση. Ο άγγλος πρώην πρωθυπουργός, Λόϊντ Τζώρτζ, ήδη από το 1934 στη Βουλή των Κοινοτήτων είχε πει : «Η ανατροπή του σημερινού καθεστώτος (του Χίτλερ) στη Γερμανία, σημαίνει νίκη του κομμουνισμού. Κατά συνέπεια το καθεστώς αυτό πρέπει να παραμείνει στη θέση του». Έτσι αποφάσισαν, αφού δεν μπόρεσαν να το στραγγαλίσουν οι ίδιοι, να ενισχύσουν με κάθε τρόπο τους Χίτλερ και Μουσολίνι για να τους ρίξουν εναντίον του νεαρού κράτους, καθώς και οι δύο είχαν τον αντικομμουνισμό για σημαία τους. Με αυτή τη μεθόδευση, Αγγλοαμερικανοί και Γάλλοι, από τη μια θα γλίτωναν τεράστιο κόστος σε αίμα και χρήμα, κι από την άλλη ο πόλεμος, αφού θα κατέστρεφε στρατιωτικά και οικονομικά τις εμπλεκόμενες χώρες, θα τις καθιστούσε εύκολη λεία στις ορέξεις τους. Συνήθως όμως σε τόσο μεγαλεπήβολες επιδιώξεις, υπεισέρχονται πολλοί αστάθμητοι παράγοντες που ανατρέπουν τους αρχικούς σχεδιασμούς. Ο ελληνικός λαός ήταν ένας απ’ αυτούς. Συνέτριψε τον ιταλικό φασισμό στα βουνά της Ηπείρου και καθυστέρησε κατά έξι μήνες την εισβολή των γερμανών και των συμμάχων τους στην ΕΣΣΔ. Έτσι και κυρίως χάρις στον ηρωϊσμό του Σοβιετικού Στρατού, στα είκοσι εκατομμύρια των νεκρών σοβιετικών ανθρώπων και στην απαράμιλλη τότε πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του νεαρού κράτους, συνετρίβη η ναζιστική πολεμική μηχανή και απελευθερώθηκε η χώρα μας και όλη η Ευρώπη. Αναγνωρίζεται σήμερα από την «δημοκρατική» Ευρωπαϊκή Ένωση αυτή η πρωτοφανής ανθρωποθυσία και η καταστροφή του 50% των υποδομών του σοβιετικού κράτους από τους ναζί; Κάθε άλλο. Η φιλοναζιστική ηγεσία των λωποδυτών της ΕΕ, με απίστευτη θρασύτητα, ταυτίζει δια νόμου τον ναζισμό με τον κομμουνισμό κι έχει απαιτήσει αυτή η ανιστόρητη θέση να διδάσκεται σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης στην ΕΕ, ξαναγράφοντας (χαλκεύοντας) την ιστορία. Δηλαδή θεωρητικά βάζει στην ίδια θέση τον θύτη με το θύμα, ενώ στην πράξη ενισχύει παντοιοτρόπως τις νεοναζιστικές συμμορίες σε όλη την Ευρώπη και ιδιαίτερα στην Ανατολική, όπου όλα τα κομμουνιστικά κόμματα εκεί έχουν τεθεί εκτός νόμου. Στόχος τους είναι να δημιουργήσουν ανιστόρητους λαούς, λαούς – κοπάδια, που θα υποτάσσονται εύκολα στις επιθυμίες της Νέας Τάξης των καπιταλιστικών αγορών.

ΤΕΛΙΚΑ, όλες οι επέτειοι που γιορτάζουμε είχαν την ίδια τύχη: ενταφιάστηκαν βαθειά στο μαυσωλείο της παραχάραξης και της διαστρέβλωσης, μουμιοποιήθηκαν και θεσμοποιήθηκαν μέσα στα καλούπια του συστήματος, ώστε να αποβάλλουν τον επαναστατικό τους χαρακτήρα και να χάσουν τη σημασία και το δυναμισμό τους. Θα τρίζουν τα κόκκαλα των νεκρών αγωνιστών μπροστά στην απύθμενη υποκρισία των μνημονιακών λακέδων που, ενώ παρέδωσαν τη χώρα αμαχητί στον ίδιο εχθρό που εκείνοι με πείσμα πολέμησαν, καταθέτουν σήμερα σωρηδόν στεφάνια στα ιστορικά Μνημεία προσβάλλοντας τους νεκρούς. Κανείς λοιπόν δεν πρέπει να συμμετέχει σε τέτοιου είδους φιέστες. Τα συνδικάτα, οι σύλλογοι, οι οργανώσεις να τιμούν τους νεκρούς μαχητές χωρίς την παρουσία «επισήμων».

ΠΡΙΝ ΑΠΟ 70 χρόνια είχαμε αρνηθεί να γίνουμε προτεκτοράτο της Ιταλίας και Γερμανίας. Σήμερα μέσα στη φυλακή του ευρώ και με τη θηλιά του θηριώδους χρέους που μας επέβαλαν οι ευρωατλαντικοί ληστές, μετατραπήκαμε σε προτεκτοράτο της Γερμανίας και των ΗΠΑ, υπό την ηγεσία των εκλεγμένων από μια μειοψηφία ελλήνων, εκπροσώπων τους. Δυστυχώς, η Ελλάδα γεννήθηκε σαν προτεκτοράτο των μεγάλων δυνάμεων το 1829 και συνεχίζει να ζει έτσι. Ας ελπίσουμε να γίνει σύντομα αντιληπτό από τη μεγάλη μερίδα του λαού μας, ότι χωρίς την διαφυγή από τον καπιταλιστικό «παράδεισο» της ληστρικής ΕΕ και τους νατοϊκούς τζιχαντιστές, δεν έχουμε βιώσιμο μέλλον. Οι πόλεμοι, εμφύλιοι και μη είναι πάντα η τελική επιλογή των καπιταλιστών σαν διέξοδος από τις κρίσεις τους.

Κ. Α. Αποστολόπουλος

Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης

Βουλιάζουμε στα σκουπίδια

Φαίνεται ότι οι κυβερνητικές μαριονέτες των αγορών, δεν έχουν αίσθηση της οριακής κατάστασης που βρίσκεται ο τομέας Διαχείρισης των Αποβλήτων στην Πελοπόννησο και σ’ ολόκληρη την επικράτεια. Μαζί με τις δυνάμεις τους στην Τοπική και Περιφερειακή Διοίκηση και με τη στήριξη κι άλλων δυνάμεων του ευρωμονόδρομου οδήγησαν όλο το ζήτημα των σκουπιδιών σε ακραίο αδιέξοδο, ώστε με την διογκούμενη συσσώρευση σκουπιδιών και με την απειλή απανωτών προστίμων από την δήθεν ευαίσθητη ΕΕ, να εξαναγκάσουν τον κόσμο να δεχτεί την όποια λύση προσφέρουν τα ιδιωτικά συμφέροντα. Προσπαθούν με κάθε τρόπο να προχωρήσουν οι διαδικασίες ΣΔΙΤ, που προωθούνται από την Ευρωένωση, για την κατασκευή μονάδων μαμούθ διαχείρισης σύμμικτων απορριμμάτων, κι ας αποτελεί ο σχεδιασμός αυτός την πιο ακριβή, αντιοικονομική κι αντιπεριβαλλοντική επιλογή. Είναι γνωστό πως οι διαδικασίες ΣΔΙΤ, στις οποίες υποτίθεται συνεισφέρει και ο ιδιώτης ανάδοχος του έργου, αποτελούν ένα ακόμη σκάνδαλο σε βάρος του Δημοσίου, καθώς αυτό εγγυάται στις τράπεζες για τα δάνεια του αναδόχου που βέβαια δεν αποπληρώνει ποτέ. Με τις οδηγίες των ευρωπαίων γκαουλάϊτερ, οι Περιφέρειες κινούνται με τρόπο που δείχνει ότι η ανακύκλωση και κομποστοποίηση δεν είναι στους σχεδιασμούς των παρά μόνο συμπληρωματικά στη βασική επιλογή της καύσης που φέρνει μεγαλύτερα κέρδη στους σκουπιδοεργολάβους. Τι άλλο δείχνει άραγε η προτίμηση στην γενίκευση της προσωρινής λύσης της δεματοποίησης-αποθήκευσης των σκουπιδιών, που αναλαμβάνουν διάφοροι απατεώνες ιδιώτες, εκτός από την συσσώρευση έτοιμης πρώτης ύλης για τα αδηφάγα ιδιωτικά εργοστάσια που προορίζονται να διαχειριστούν αργότερα τα σκουπίδια; Αλλά όλοι γνωρίζουμε τους κινδύνους για το περιβάλλον και την υγεία μας που συνεπάγεται η μακρόχρονη δεματοποίηση, καθώς δεν είναι δυνατό να αποφευχθούν οι εκρήξεις των δεμάτων. Επιπλέον, στις Συμβάσεις που έχουν υπογραφεί υπάρχει και η ρήτρα περί «εγγυημένης ποσότητας παραγωγής αποβλήτων», που εξασφαλίζει ότι ο εργολάβος θα συνεχίζει να πληρώνεται ακόμη κι αν δεν υπάρχουν αρκετά σκουπίδια για επεξεργασία, μη αποκλείοντας και την εισαγωγή από το εξωτερικό. Βέβαια η συγκυβέρνηση με υπόδειξη της ΕΕ, δεν θέτει προτεραιότητες, δεν σχεδιάζει , δεν συμβάλλει στην υλοποίηση ενός Εθνικού Σχεδίου Διαχείρισης Απορριμμάτων και εσκεμμένα αφήνει τη διαχείρισή τους στις Περιφέρειες, όπου με στημένους «διεθνείς διαγωνισμούς», αυτό το τόσο σοβαρό ζήτημα αφήνεται στα χέρια μιας δράκας κερδοσκοπικών συμφερόντων. Σαν αποτέλεσμα, κανένας από τους δημάρχους, π.χ της Περιφέρειας Πελοποννήσου, δεν γνωρίζει πόσους τόνους σκουπιδιών οφείλει να παραδίδει, πόσο θα πληρώνει ανά τόνο για την διαχείριση των σκουπιδιών του κι αν στο κόστος αυτό θα περιλαμβάνεται και το κόστος μεταφοράς στους ΣΜΑ (Σταθμοί Μεταφόρτωσης). Από την άλλη, οι ευρώδουλοι περιφερειάρχες δέχτηκαν ασμένως την αρμοδιότητα διανομής της διαχείρισης απορριμμάτων, και κινούνται ταχύτατα προς την υλοποίησή της καθώς οσμίστηκαν μεγάλο φαγοπότι. Το κόστος δυστυχώς όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση θα πληρώσουν οι κατά τόπους δημότες αφού θα δουν τα δημοτικά τέλη να απογειώνονται.

ΠΡΕΠΕΙ συνεπώς να αντιδράσουμε σ’ αυτές τις μεθοδεύσεις και ν’ αγωνιστούμε για Ενιαίο Δημόσιο Φορέα Διαχείρισης Απορριμμάτων, χωρίς καμία ανάμιξη ιδιωτών και χωρίς επί πλέον επιβάρυνση των δημοτών. Αυτός ο φορέας, σε συνεργασία με τα Πολυτεχνεία της χώρας, θα επιλέξει την πιο κατάλληλη μέθοδο διαχείρισης που θα εφαρμοστεί πανελλαδικά και θα γλυτώσει τη χώρα από σπατάλες δισεκατομμυρίων που γεμίζουν τις τσέπες διάφορων εγχώριων και ξένων ιδιωτών μελετητών κι εργολάβων με τις δεκάδες μεμονωμένες, ασυντόνιστες και απρογραμμάτιστες κατά Περιφέρεια διαφορετικές μελέτες και προσωρινές «λύσεις». Μιλάμε για ένα φορέα που θα κινηθεί προς την κατεύθυνση της λύσης «Μηδενικών Αποβλήτων» (Zero Waste). Δηλαδή επίτευξη μείωσης παραγόμενων απορριμμάτων, επαναχρησιμοποίηση υλικών και προϊόντων, διαλογή στην πηγή, ανακύκλωση σε κάθε δήμο, και λιπασματοποίηση/κομποστοποίηση. Πρόκειται για ένα κλειστό σύστημα, που εφαρμόζεται εδώ και 20 χρόνια σε πολλές χώρες του κόσμου, και δίνει την δυνατότητα να ανακτηθούν οι πρώτες ύλες, να προστατευθεί μακροχρόνια το περιβάλλον, να εξοικονομηθούν ενέργεια και πολύτιμοι οικονομικοί πόροι καθώς και να εξευρεθούν πολλές θέσεις εργασίας. Εφαρμόζεται δε με επιτυχία, ανεξάρτητα από το μέγεθος και την γεωγραφική κατανομή των πόλεων. Είναι το πιο αποτελεσματικό πρόγραμμα από τη σκοπιά του κόστους-οφέλους καθώς οι λύσεις που προσφέρει είναι πιο οικονομικές και πιο φιλικές προς το περιβάλλον (επιτυγχάνεται μέχρι 80% ανάκτηση υλικών) σε σχέση με άλλες τεχνικές όπως π.χ η καύση. Αυτό βέβαια προϋποθέτει συστηματική, αδιάλειπτη, ενημέρωση ώστε να ευαισθητοποιηθεί ο κόσμος και να συμμετάσχει σε μια τόσο μεγάλη προσπάθεια που θα αλλάξει την ποιότητα της ζωής του ανακουφίζοντας παράλληλα σημαντικά το περιβάλλον. Αλλά τόσο σοβαρές αλλαγές δεν μπορούν να επιτευχθούν χωρίς ριζική αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό και στην κατεύθυνση της χώρας. Όσο όμως ανεχόμαστε τα πολιτικά σκουπίδια στη διακυβέρνηση της χώρας, επόμενο είναι να πνιγόμαστε καθημερινά στα πραγματικά μας σκουπίδια. Φιλολαϊκή λύση και στο θέμα αυτό είναι αδύνατο να υπάρξει χωρίς την ανατροπή των ευρωπαϊκών πολιτικών και των υποστηρικτών τους.

Κ. Α. Αποστολόπουλος

Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης 

Χρηματισμός και χρηματιστήρια

«Ο κόσμος το έχει τούμπανο κι αυτοί κρυφό καμάρι» λέει ο λαός μας για κάτι αλαφιασμένους σαν τους κυβερνητικούς ευρωυπαλλήλους, που έμπλεοι υποκρισίας, ξεσηκωθήκανε πριν λίγες μέρες με κραυγές και θεατρινισμούς γιατί εθίγη η «ηθική» τους. Ο λόγος: Ένας βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρθηκε σε πρωτοσέλιδο αθηναϊκής εφημερίδας για το στήσιμο ολόκληρου μηχανισμού («ταμείου») στήριξης- «ανεξάρτητων» και μη-βουλευτών που θα «πείθονταν» να ψηφίσουν Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον προσεχή Μάρτη, ώστε να αποφευχθούν οι πρόωρες εκλογές. Για να φανεί δε και η… άσπιλη αρετή τους ζήτησαν την παρέμβαση της δικαιοσύνης, που περιέργως ανταποκρίθηκε σε χρόνο ρεκόρ, και ζητούν επιτακτικά ονόματα και διευθύνσεις. Καμώνονται πως δεν ξέρουν ότι το καπιταλιστικό σύστημα που στηρίζουν και πιστά υπηρετούν επιβιώνει χάρις σε τέτοιου είδους διαδικασίες διαφθοράς και συναλλαγής. Κανένα αστικό πολιτικό κόμμα δεν μπορεί να μακροημερεύσει και πολύ περισσότερο να κυβερνήσει, αν πρώτα δεν ταχθεί με τη μεριά κάποιας ομάδας εγχώριων ή/και ξένων επιχειρηματικών ομίλων. Οι μεγαλοεπιχειρηματίες και μεγαλοτραπεζίτες κάθε καπιταλιστικής χώρας μοιράζονται την στήριξη δύο κυρίως κομμάτων ή συνασπισμών ώστε να παίζεται όμορφα το παιχνίδι της κυβερνητικής εναλλαγής, να ξεγελιέται ο λαός ότι έχει δυνατότητα επιλογής (μεταξύ ομοίων), και ταυτόχρονα να μην αμφισβητείται στο παραμικρό το βρώμικο σύστημά τους. «Στήριξη» βέβαια σημαίνει απλόχερη αλλά συγκεκαλυμμένη χρηματοδότηση κόμματος και παραγόντων του με παράλληλη προβολή τους από τα ενσωματωμένα ΜΜΕ. Στον καπιταλισμό όμως τίποτα δεν είναι τζάμπα. Τα πάντα είναι εμπορευματοποιημένα και ανταποδοτικά. Δεν χρειάζονται ούτε δικαστές, ούτε κοριοί για να εντοπιστεί αυτό που είναι πλέον καθεστώς. Αρκεί να κοιτάξει κανείς ποιοί υπογράφουν τις (αμαρτωλές) συμβάσεις για μεγάλα έργα και δράσεις στη χώρα για να καταλάβει ποιοί «επωφελούνται» στον εκάστοτε κυβερνητικό και επιχειρηματικό αχταρμά. Κατηγορώντας τον ΣΥΡΙΖΑ σαν «παράγοντα αποσταθεροποίησης και υποκινητή πολιτικής ανωμαλίας», ο νυν πρωθυπουργός, ξέχασε τι «πολιτική ανωμαλία» προκάλεσε ο ίδιος το 1993 προκαλώντας την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, καθώς ήταν και ο ίδιος δέσμιος οικονομικών συμφερόντων για τις προμήθειες του ΟΤΕ από την Siemmens. Και δεν είναι τυχαίο ότι «είδε το (μνημονιακό) φώς το αληθινό», μετά το τηλεφώνημα Μπαρόζο από τις Κάνες (2011) κι ύστερα από διαδοχικές επαφές με την η φράου Αγγέλα που κάτι θα του υπενθύμισε για τις αμαρτωλές προμήθειες, επαναφέροντάς τον στη μνημονιακή τάξη. Από την άλλη, οι πρόσφατες τουλάχιστον κινήσεις κι επισκέψεις (Τέξας, Βερολίνο, λίμνη Κόμο, Βατικανό) του προέδρου και άλλων ηγετικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ δεν αφήνουν περιθώρια για σοβαρές αμφιβολίες σχετικά με διαύλους επικοινωνίας και συνυποσχετικά με πολύ ισχυρά εγχώρια και ξένα επιχειρηματικά συμφέροντα που θέλουν διαβεβαιώσεις για συστημική διαχείριση κι όχι ανατροπές από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ.

ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ κοινοβουλευτική μας ιστορία βρίσκουμε πολλά παραδείγματα διαπλοκής: Συμπιλίδης, Κατσίκης, Τσουκάτος, Μαντέλης, Τσοχατζόπουλος, Παπαντωνίου έπαιξαν- κατά περίπτωση- τον πρόστυχο ρόλο τους για τη διάσωση του σάπιου συστήματος και το γέμισμα της τσέπης τους. Κάποιους βέβαια τους θυσίασαν για να συντηρούν τις αυταπάτες στους αφελείς ότι υπάρχει τιμωρία και αποδίδεται δικαιοσύνη όπου είναι δυνατόν. Δεν πείθουν όμως τους περισσότερους που τώρα φορτώνουν οργή για την ώρα της έκρηξης που πλησιάζει. Ωστόσο, αυτοί οι λίγοι υπήρξαν οι άτυχοι μικρομεσαίοι απατεώνες του συστήματος. Έπαιξαν και έχασαν. Οι μεγάλοι ζουν και βασιλεύουν έχοντας μετατρέψει τη ζωή των πολλών σε κόλαση και των ελάχιστων σε παράδεισο, καθώς ο σύγχρονος καπιταλισμός είναι ο παρασιτισμός στο ανώτατο στάδιό του, η πεμπτουσία της ανισότητας, ο ορισμός της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Όμως το παγκόσμιο σύστημα των καπιταλιστικών αγορών έχει μπουκώσει και δεν μπορεί να επανεκκινήσει την οικονομία. Προωθείται λοιπόν μια απίστευτης κλίμακας κερδοσκοπία, αγυρτεία, λεηλασία σε παγκόσμιο επίπεδο που διαλύει κυριολεκτικά την πραγματική οικονομία, επιδεινώνοντας συνεχώς την κατάσταση. Ο πολλαπλασιασμός και η γιγάντωση των μέσων κερδοσκοπίας με μετοχές, παράγωγα, ομόλογα και πιστωτικά προϊόντα πνίγουν όσο ποτέ άλλοτε την πραγματική οικονομία. Και τα μέσα εξαγοράς πολιτικής εύνοιας είναι στις μέρες μας τόσο άφθονα, πολυπλόκαμα και ισχυρά που έχουν μετατρέψει τα κράτη και κυρίως τους υπερεθνικούς οργανισμούς (π.χ την ΕΕ) σε απλά εξαρτήματα, σε αποφύσεις των κυκλωμάτων κερδοσκοπίας και χρηματοπιστωτικού τζόγου. Εκατομμύρια άνθρωποι–προϊόντα του σάπιου συστήματος κάθονται μπροστά στις οθόνες των υπολογιστών τους και κερδίζουν, παίζοντας στα χρηματιστήρια με αξιόγραφα και χρεόγραφα. Μερικοί απ’ αυτούς παίζουν δισεκατομμύρια, συσσωρεύοντας τεράστια εικονικά και πραγματικά κεφάλαια χωρίς να παράγουν τίποτα. Αυτοί ονομάζονται «επενδυτές», που δεν είναι όμως επιχειρηματίες, αλλά διαθέτουν τρομερή ισχύ λόγω της υψηλής χρηματιστικής αξίας των τίτλων που διαθέτουν. Η κακοποιός τους δράση σχετίζεται άμεσα με την διαπλοκή και συνεργασία που έχουν με τους τρείς γνωστούς μαφιόζικους αμερικανικούς οίκους «αξιολόγησης» που καταδυναστεύουν την παγκόσμια οικονομία και με μια τους κατασκευασμένη «πληροφορία», προκαλούν τριγμούς ή γκρεμίζουν ολόκληρες οικονομίες. Χάρις σ’ αυτήν την ισχύ αλωνίζουν τον πλανήτη σαν να είναι τσιφλίκι τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιου μεγαλοαπατεώνα ραντιέρη είναι ο αιωνόβιος Τζ. Σόρος, που πέρα από τις μεγάλες ΜΚΟ, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και τις σχολές που χρηματοδοτεί για την παραγωγή λοβοτομημένων, ασυνείδητων μισθοφόρων του πνεύματος, έχει και ιδιωτικό στρατό, ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις σε συνεργασία ή όχι με την CIA για να προωθήσει τα πιόνια του και να επεκτείνει τα κέρδη του και τις δραστηριότητές του στις χώρες-θύματα. Οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης και ιδιαίτερα η Ουκρανία έχουν υποστεί τα πάνδεινα από το «ενδιαφέρον» αυτού του εγκληματία, που έχει απλώσει τα πλοκάμια του σε όλον τον πλανήτη και στη χώρα μας βέβαια. Αυτοί οι τύποι διαμορφώνουν σήμερα το νέο αποκρουστικό πρόσωπο του καπιταλισμού προκαλώντας συνεχείς πολέμους, μαζικές σφαγές, εθνοκαθάρσεις, μεγάλης κλίμακας ληστείες-μνημόνια για να ταίσουν τις αχόρταγες αγορές τους. Την Ελλάδα, με την συνεργασία Σαμαροβενιζελικών και ψευτοαριστερών ανδρεικέλων, την έχουν διαλύσει πλήρως καθιστώντας την προνομιακό χώρο για επενδυτές της αρπαχτής και βατήρα για πολεμικές επιδρομές σε γειτονικές χώρες. Συνεπώς, όσο τους ανεχόμαστε δεν πρόκειται να απαλλαγούμε ποτέ από τη θηλιά του χρέους, της εξαχρείωσης και της μιζέριας που μας επέβαλαν. Είναι γεγονός βέβαια πως χρειάστηκαν αρκετές δεκαετίες για να εμποτίσουν το λαό με μια απέχθεια για τα «κοινά», τους ανθρώπους να νοιάζονται μόνο για τον εαυτό τους, τη δουλειά τους και τη βόλεψή τους. Κατάφεραν τελικά να κυριαρχούν οι εύκολες δικαιολογίες ότι «τίποτε δεν γίνεται», «όλοι ίδιοι είναι» και τα συναφή, καλλιεργώντας το κλίμα της ηττοπάθειας, της αποφυγής αγώνα, του φόβου που απλώνεται σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας. Έτσι τώρα αυτοί δρέπουν τους καρπούς της νίκης τους κι εμείς, αφού τους επιτρέψαμε να μας αφαιρέσουν τις δουλειές και να κλέβουν τα εισοδήματα και την περιουσία μας, την βαρύτατη ήττα και περιθωριοποίησή μας. Αλλά ενώ είναι οι προσωρινοί νικητές δεν ξέρουν να διαχειριστούν τη νίκη τους. Κοιτάξτε τους πως τρώγονται στα «πορνεία» τους, όπως αποκαλούσε ο Μάρξ τα χρηματιστήρια. Ο ένας εξοντώνει τον άλλον, χωρίς την παραμικρή αναστολή, για να γίνει αυτός ισχυρότερος. Δεν φοβούνται γιατί κατόρθωσαν να αποτρέψουν την οργάνωση των λαϊκών μαζών. Ακριβώς από κει αντλούν την δύναμή τους, από την ανοργανωσιά και τον αυθορμητισμό των λαϊκών μαζών. Αυτό πρέπει να σπάσει ο κόσμος και να αρχίσει να οργανώνεται μαζικά και γρήγορα για την τελική μάχη που προβλέπεται πολύ σκληρή και βίαιη, αλλιώς η ζωή μας θα εξαρτάται όλο και περισσότερο από τους «αξιολογητές» και το χρηματιστηριακό τζογάρισμα, με τους νεοναζί και τους ευρωτζιχαντιστές να απλώνουν τις μαυροκόκκινες σημαίες τους παντού.

Κ. Α. Αποστολόπουλος

Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης