Δυσοίωνες εξελίξεις σε Ευρώπη και ΗΠΑ

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ συνιστώσες της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας και θηριωδίας είναι η οικονομική και η στρατιωτική τρομοκρατία. Για τις ΗΠΑ, η κάθε είδους τρομοκρατία αποτελεί το κύριο μέσο εκβιασμών και άσκηση πολιτικής εξουσίας. Έχουν προκαλέσει απερίγραπτη αστάθεια στον κόσμο, βαθύ χάος, καταστροφή, πόνο και δυστυχία, και τώρα όλα αυτά έρχονται και στη σύμμαχό τους Ευρώπη που εξακολουθεί να τους παρέχει πλήρη υποστήριξη.  Οι ΗΠΑ για να στηρίξουν  τη δική τους πλανητική βία και τρομοκρατία σκηνοθετούν και πλασάρουν αδιάκοπα, μέσω των ενσωματωμένων ΜΜΕ, το θέαμα της τρομοκρατικής απειλής, που ωστόσο οι ίδιες, μέσω αντιπροσώπων, δημιουργούν. Οδήγησαν τον πλανήτη σε οριακές, οικονομικά, καταστάσεις με το χρέος να έχει εκτοξευθεί σε απίστευτα ύψη. Τα πρόσφατα στρές-τέστ των ευρωπαϊκών τραπεζών έκρυψαν το πρόβλημα «κάτω από το χαλί» με σκοπό να αγοράσουν χρόνο ώστε να μην πανικοβληθεί ο κόσμος μαθαίνοντας για τη γύμνια ιδιαίτερα των ιταλικών αλλά και της γερμανικής κεντρικής τράπεζας. Για την Ελλάδα τα πράγματα είναι ακόμα πιο σοβαρά καθώς σε μια χρεοκοπημένη χώρα, η συμμορία των  δανειστών σπεύδει να πάρει από την «υπό εκκαθάριση» χώρα ό, τι περιουσιακό στοιχείο αξίας έχει απομείνει. Τα δήθεν λάθη του ΔΝΤ που έκαναν στη περίπτωση της Ελλάδας, ουδέποτε έγιναν. Πρόκειται για συνειδητή διαδικασία στην οποία παραβιάστηκαν ακόμη και τα προβλεπόμενα από τον κανονισμό του ΔΝΤ, προκειμένου όχι μόνο να διασωθούν οι μεγάλες τράπεζες της Ευρωζώνης, αλλά και να φορτωθεί το κόστος αυτής της διάσωσης στις πλάτες του έλληνα εργαζόμενου και συνταξιούχου. Άλλωστε όλοι τους ομολογούν ότι είχε προτεραιότητα η διάσωση του ευρώ (των τραπεζών), στην οποία συμμετείχαν και οι κυβερνήσεις της Δεξιάς (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) και η κυβέρνηση της ψευτοαριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ).  Η εμμονή για παραμονή στην καπιταλιστική ΕΕ και στο ευρώ στοίχησε πανάκριβα στη χώρα, αφού έφερε τεράστια εξωτερικά ελλείμματα και συνεπώς θηριώδη εγχώριο και διεθνή δανεισμό. Κι όταν ένα κράτος δανείζεται σε νόμισμα που δεν ελέγχει, χωρίς να μπορεί παράλληλα να ελέγχει τα εμπορικά του ελλείμματα, τότε με μαθηματική ακρίβεια πάει σε κρίση. Στη σημερινή Ελλάδα, με την οικονομία της βυθισμένη σε μια ατέλειωτη ύφεση, η φτωχοποιημένη κοινωνία της σαρώνεται από τη μεγαλύτερη φοροεπιδρομή στα χρονικά της χώρας δίνοντας έτσι τη χαριστική βολή στα μικρά και μεσαία εισοδήματα. Ο πανικός που έχει καταλάβει τους τροϊκανούς από την διαφαινόμενη διάλυση της ΕΕ, τους έχει κάνει πιο βιαστικούς και αδίστακτους στη συνεχιζόμενη λεηλασία του πλούτου της χώρας μας και  των ανθρώπων της. Ήδη, για να πάρει η  εντολοδόχος «κυβέρνηση» των Συριζανέλ το ασήμαντο ποσό των 2.8 δις ευρώ και να της δώσουν το ΟΚ για τη δεύτερη αξιολόγηση, πρέπει να δρομολογήσει μέχρι τον Οκτώβρη δεκαπέντε «προαπαιτούμενα», ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνονται: η πώληση του 20% του ΑΔΜΗΕ(ΔΕΗ), η παραχώρηση για 35 χρόνια της Εγνατίας και τριών καθέτων αξόνων, η μεταφορά στο ΤΑΙΠΕΔ των μετοχών του ΟΤΕ, η μεταφορά στο Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων της δεύτερης ομάδας των ΔΕΚΟ και άλλες ληστρικές απαιτήσεις που θα γονατίσουν  πλήρως τη χώρα και την ανήμπορη πια κοινωνία της. 

ΜΕΓΑΛΟΙ αμερικανοί κι ευρωπαίοι οικονομολόγοι και επενδυτές προειδοποιούν ότι «δεν έρχεται απλά καταιγίδα αλλά χάος και το χειρότερο δεν υπάρχει ασφαλές καταφύγιο». Οι αγορές κεφαλαίου κάθονται πάνω σε μια οικονομική βόμβα ρευστότητας, που συντηρούν οι κεντρικές τράπεζες με στόχο να τροφοδοτήσουν την αγορά με ρευστότητα (άφθονο και φτηνό χρήμα) για να αντιμετωπίσουν τη διεθνή κρίση και να αποτρέψουν την κατάρρευση τυπώνοντας συνεχώς χρήμα. Οι κεντρικές τράπεζες, διοχέτευσαν 14 τρις δολάρια στη παγκόσμια αγορά (διάσωση τραπεζών) δημιουργώντας μια παγκόσμια φούσκα, η οποία κινδυνεύει να σκάσει παρασύροντας την παγκόσμια οικονομία σε ένα πρωτοφανή κύκλο ύφεσης, με ασύλληπτες συνέπειες, καθώς τα οικονομικά μεγέθη που διακινούνται παγκοσμίως σήμερα δεν έχουν ιστορικό προηγούμενο. Οι τράπεζες αυτές, όπως έχει αποδειχτεί, είναι εξαιρετικά δύσκολο να επαναφέρουν τα πράγματα σε μια ισορροπία, καθώς κάθε φορά που το αποτολμούν, οι κερδοσκόποι επενδυτές αντιδρούν απότομα κι εμφανίζεται ο κίνδυνος ενός κράχ. Άλλωστε, είναι κοινό μυστικό ότι ο τρόπος που λειτουργούν οι κεντρικές τράπεζες οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην πλήρη κατάρρευση, όχι μόνο των τραπεζών αλλά και της παγκόσμιας οικονομίας, ενώ η τραγική ειρωνεία είναι ότι αυτό ακριβώς ήθελαν να αποφύγουν πριν οχτώ χρόνια με το ξεκίνημα της κρίσης. Η κατάσταση πλέον δείχνει μη αναστρέψιμη, καθώς πιθανή αύξηση του κόστους του χρήματος ίσως οδηγήσει σε σημαντική πτώση στα διεθνή χρηματιστήρια προκαλώντας πανικό με όλα τα καταστρεπτικά επακόλουθα.  Τα πράγματα, οικονομικά και γεωπολιτικά διεθνώς, είναι πολύ επικίνδυνα και ρευστά. Οι παραπαίουσες τράπεζες, η εξαιρετικά επικίνδυνη επιθετική στάση   ΗΠΑ-ΕΕ εναντίον της Ρωσίας λόγω Ουκρανίας και Συρίας και οι αμερικανικές εκλογές μπορούν να δώσουν το έναυσμα  για κατακλυσμικές εξελίξεις σε βάρος των λαών του πλανήτη, προκειμένου να διασωθεί το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα.   Είτε με εκλογή του άξεστου μεγιστάνα των ακινήτων, Τράμπ, είτε με εκλογή της άρρωστης ψυχικά και σωματικά, επικίνδυνης κυρά κατίνας Χίλαρι, που προωθούν συντονισμένα όλα τα Δυτικά ΜΜΕ, προβλέπουν ότι αργά ή γρήγορα θα υπάρξει χάος στις χρηματοοικονομικές αγορές, λόγω της μεγάλης αναδιάταξης   ισχυρών οικονομικών συμφερόντων στο εσωτερικό κι εξωτερικό της Αμερικής που θα πραγματοποιηθεί μετά τις εκλογές. Δεν μπορεί λοιπόν ένας λαός όπως ο ελληνικός με τέτοια ιστορία και προσφορά στην ανθρωπότητα να συμπορεύεται και να μετέχει στους τυχοδιωκτισμούς και τα εγκλήματα που διαπράττουν οι αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους στον πλανήτη. Η έξοδος της χώρας μας  από ΝΑΤΟ και ΕΕ είναι επιβεβλημένη.

                                                   Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                         Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης

 Η εμπορευματοποίηση των Ολυμπιακών 

                             Αγώνων

ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ της κανονισμό που συνέταξε η νεοσύστατη ΔΟΕ (Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή) το 1894, είχε ψηφιστεί να επιτρέπεται η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες (Ο.Α) μόνο ερασιτεχνών αθλητών. Με το πέρασμα των χρόνων αυτό καταπατήθηκε πολλές φορές μέχρι που καταργήθηκε, το 1986, όταν οι «αθάνατοι» της ΔΟΕ αποφάσισαν να αρθεί ο κανονισμός του υποχρεωτικού ερασιτεχνισμού και να επιτραπεί και στους επαγγελματίες αθλητές να αγωνίζονται. Έκτοτε άρχισε και η αχαλίνωτη εμπορευματοποίηση του αθλητισμού, που άλλαξε τον πραγματικό του χαρακτήρα. Για την ακρίβεια, η εμπορευματοποίηση των σύγχρονων Ο.Α, που ουσιαστικά άνοιξε τον δρόμο για την συμμετοχή επαγγελματιών αθλητών, ξεκίνησε το 1928 στο Άμστερνταμ. Εκεί δόθηκαν τα αποκλειστικά δικαιώματα φωτογράφησης των Αγώνων στην Kodak, ενώ χορηγός της αμερικανικής αποστολής ήταν η Coca Cola, και σιγά-σιγά οι χορηγοί απέκτησαν το δικαίωμα να εμφανίζονται, μέσω των προϊόντων τους, στους Αγώνες. Σταδιακά, ο αθλητισμός εξελίχθηκε από ευχάριστη δραστηριότητα σε μεγάλη επιχείρηση. Μετατράπηκε σε εμπόρευμα που υπόκειται στο νόμο της «προσφοράς και της ζήτησης». Η αθλητική βιομηχανία είναι σήμερα από τις πλέον ισχυρές  επιχειρήσεις,  σε χέρια οικονομικών μεγιστάνων. Όταν λοιπόν οι αθλητικές ομάδες (ποδοσφαίρου, στίβου κλπ) θεωρούνται επιχειρήσεις, αυτές και οι χορηγοί-ιδιοκτήτες τους, θέτουν σαν στόχο τους την αύξηση των κερδών.  Επομένως, η με κάθε τρόπο και μέσο νίκη των αθλητών τους, αποτελεί   το σκοπό για την μεγιστοποίηση των κερδών τους. Από την άλλη, οι αθλητές αγωνίζονται για μια νίκη που θα τους αποφέρει κυρίως χρήματα και όχι τόσο τη  δόξα. Φτάνουν λοιπόν να εμπορεύονται ακόμα και τον εαυτό τους και να μετατρέπονται σε διαφημιστές και ντήλερ πολυεθνικών ή σε αντικείμενα χυδαίας αγοραπωλησίας. Η ανάγκη για κατάκτηση των χρυσών μεταλλίων πιέζει πολύ τους αθλητές να γίνουν πρωταθλητές. Η φράση «ο δεύτερος δεν είναι τίποτα, ο πρώτος είναι τα πάντα», περιγράφει τον σύγχρονο τρόπο σκέψης που έχουν επιβάλει οι μεγάλες πολυεθνικές του χώρου  χειραγωγώντας τον παγκόσμιο αθλητισμό.

ΣΥΝΕΠΕΙΑ όλων αυτών είναι και η συχνή χρήση από τους περισσότερους αθλητές αναβολικών ουσιών (στεροειδή, διεγερτικά, ανθρώπινες ορμόνες, προϊόντα γενετικής μηχανικής), που δημιουργούν αθλητές-ρομπότ με υπερανθρώπινες επιδόσεις, αλλά με τραγικές συνέπειες για την υγεία τους που μπορεί να τους οδηγήσουν  ακόμα και στο θάνατο. Η δίψα του κέρδους έχει μετατρέψει μεγάλο αριθμό πρωταθλητών σε «κινητά εργαστήρια» και πεδίο πειραματισμού για ανήθικους επιστήμονες που τροφοδοτούν συγκεκριμένους  πρωταθλητές, κυρίως των ΗΠΑ, με μη ανιχνεύσιμες ουσίες, ώστε οι ΗΠΑ μαζεύοντας τα περισσότερα «χρυσά», να εμφανίζονται ότι ηγούνται παγκοσμίως και στον αθλητισμό. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζ. Φόρντ, ήδη από το 1974 τόνιζε ότι:  «μια αθλητική επιτυχία μπορεί να  χρησιμεύσει όσο και μια στρατιωτική». Στα πλαίσια δε της λυσσαλέας πολιτικής και στρατιωτικής τους επιθετικότητα εναντίον της Ρωσίας, κατάφεραν, με τον ελεγχόμενο απ’ αυτές Παγκόσμιο Οργανισμό Αντιντόπιγκ (WADA),  να γίνει έρευνα μόνο για ρώσους αθλητές  με στόχο να αποκλειστεί από τους Ολυμπιακούς του Ρίο  μεγάλο μέρος της ρωσικής αποστολής, προκειμένου να περιέλθουν τα μετάλλια που θα έπαιρναν οι ρώσοι στα χέρια των στέλθ-ντοπαρισμένων αμερικανών αθλητών. Έτσι, το «εύ αγωνίζεσθαι» και η ολυμπιακή εκεχειρία (με τόσες συρράξεις μόνο στην ευρύτερη περιοχή μας) μεταξύ εμπολέμων κατά την διάρκεια των αγώνων πήγαν περίπατο. Στο ολυμπιακό τρίπτυχο Citius, Altius, Fortius (ταχύτερα, ψηλότερα, δυνατότερα), απλά προστέθηκε η λέξη Dopping που οδήγησε τους Ο.Α στο σημερινό εκτροχιασμό κι εκφυλισμό τους. Οι Ο.Α δεν είναι πια αγώνες μεταξύ αθλητών αλλά μεταξύ πολυεθνικών, αφού ταυτίστηκαν με τα συμφέροντα του κεφαλαίου και την κερδοφορία του. Η ΔΟΕ είναι σφιχταγκαλιασμένη με πολυεθνικούς κολοσσούς που την χρηματοδοτούν πλουσιοπάροχα για να προωθεί τα συμφέροντά τους σε τέτοιο βαθμό, ώστε σήμερα λόγω του τεραστίου κόστους μια Ολυμπιακής διοργάνωσης, είναι αδύνατο να πραγματοποιηθούν Ο.Α χωρίς σπόνσορες. Μαζί και τα διαπλεκόμενα με τις πολυεθνικές ΜΜΕ, κυρίως τα ηλεκτρονικά, που καθηλώνουν εκατομμύρια ανθρώπων πολλές ώρες την ημέρα μπροστά στις οθόνες τους, υπερπληροφορώντας, παραπληροφορώντας, αλλά και διαμορφώνοντας τον χαρακτήρα των θεατών τους. Κατασκευάζουν έτσι, αθλητές-είδωλα αμφίβολης ποιότητας, που γίνονται οι ζωντανοί ήρωες των νέων, μαθαίνοντάς τους να ταυτίζουν τον αθλητισμό με τον πρωταθλητισμό. Παράλληλα, η συνεχής διαφήμιση ενισχύει ακατάπαυστα το καταναλωτικό πνεύμα που εισέβαλε και στο χώρο του αθλητισμού, μετατρέποντάς τον σε πηγή πλουτισμού. Έτσι, μέσω της υπέρμετρης προβολής του αθλητισμού πετυχαίνουν να εκτραπεί η προσοχή της νεολαίας από τα ουσιαστικά πολιτικά προβλήματα και να διοχετευθεί ο δυναμισμός της στην κατεύθυνση ενός αλλοπρόσαλλου αθλητισμού κι όχι στους κοινωνικούς αγώνες.

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ διαθέτει δύο πανίσχυρα όπλα για τον εγκλωβισμό και αποπροσανατολισμό των νέων και όχι μόνο: τον αθλητισμό και τα γκάτζετς. Όπλα που προκαλούν εθισμό, πώρωση σε τέτοιο βαθμό που πολλοί νέοι ζουν και αναπνέουν μόνο για τα ινδάλματά τους, είτε είναι άνθρωποι, είτε ψηφιακά μαραφέτια. Οι νέοι ξοδεύουν μεγάλα ποσά γι αυτά προς τέρψιν βέβαια των μεγαλοεπιχειρηματιών  και των διαπλεκόμενων που κρύβονται πίσω τους, καθώς βλέπουν από τη μια τα κέρδη τους να απογειώνονται γεωμετρικά, κι από την άλλη (το κυριότερο) μεγάλες μάζες νέων να αποποιούνται τους κοινωνικούς αγώνες, παύοντας  να αποτελούν δυνάμει απειλή για το σύστημα. Το παιχνίδι κι ο αθλητισμός προσφέρουν ευχαρίστηση και χαρά, πράγματα πολύ πιο ελκυστικά  από τις θυσίες, τους κόπους, ενίοτε και το αίμα, που απαιτούν οι  κοινωνικοί αγώνες.

                                                          Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                             Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης

        

. 

                         

               Χιροσίμα, η μαύρη επέτειος

ΣΤΙΣ 6 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ του 1945, συντελέστηκε από τις ΗΠΑ ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας: ο βομβαρδισμός με ατομικό όπλο της Χιροσίμα, μιας μεγάλης ιαπωνικής πόλης 300.000 κατοίκων με συνέπεια ο μισός πληθυσμός της πόλης να εξοντωθεί ή να υποστεί σοβαρότατα εγκαύματα από την τρομακτική ραδιενέργεια που εξόντωσε κι άλλους 100.000 μέσα σε μια εικοσαετία. Ακολούθησε τρείς μέρες μετά και η ρίψη άλλης μιας βόμβας στο Ναγκασάκι με τα ίδια φρικτά αποτελέσματα. Οι αμερικανοί, ακόμα ισχυρίζονται, πως ήταν αναγκαία η ρίψη αυτών των βομβών για να μην έχουν αυτοί κι άλλες απώλειες, να καμφθεί η Ιαπωνία, και τελικά να συνθηκολογήσει άνευ όρων. Αυτό αμφισβητήθηκε από πολλούς, ενώ τα τελευταία χρόνια, εμπεριστατωμένες έρευνες τεσσάρων ιστορικών, δύο αμερικανών, του Μ. Σέργουιν και του Π. Κούζνικ, και δύο ιαπώνων, του Τ. Χασεγκάβα και του Α. Κιμούρα, όλων καθηγητών πανεπιστημίων, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι οι βόμβες αυτές ούτε απαραίτητες ήταν ούτε ανάγκασαν την Ιαπωνία στην παράδοση. Ο αυτοκράτορας Χιροχίτο στην ομιλία του προς το λαό αλλά και στο πολεμικό συμβούλιο της χώρας του στις 15 Αυγούστου του ’45, ανέφερε την πραγματική αιτία της συνθηκολόγησης: Ήταν η κήρυξη πολέμου  από την Σοβιετική Ένωση στις 8 Αυγούστου που συνοδεύτηκε από την εισβολή 1.000.000 στρατιωτών του Κόκκινου Στρατού στη Μαντζουρία, εναντίον 1.500.000 γιαπωνέζων στρατιωτών. Αλλά και οι περισσότεροι στρατηγοί και ναύαρχοι των ΗΠΑ, δήλωσαν μετά τον πόλεμο, ότι οι ατομικές βόμβες ήταν στρατιωτικά μη απαραίτητες και ηθικά απορριπτέες. Συναίνεσαν στη χρήση τους όταν ο πρόεδρος Τρούμαν τους διαβεβαίωσε ότι οι βόμβες θα χρησιμοποιούντο μόνο εναντίον στρατιωτικών στόχων. Η δε ομάδα επιστημόνων και τεχνικών που εργάστηκαν για την κατασκευή της βόμβας στο «Σχέδιο Μανχάταν», με επικεφαλής τον Ρ. Οπενχάϊμερ, έχοντας παρευρεθεί στη δοκιμή του όπλου τον Ιούλιο του ’45, ήταν τρομοκρατημένοι από την ασύλληπτη ισχύ του και δεν ήθελαν τη χρήση του πάνω σε ανθρώπους. Πρότειναν λοιπόν στον ανεγκέφαλο πρόεδρο Τρούμαν, να γίνει επίδειξη της τρομακτικής ισχύος του νέου όπλου σε μία έρημο παρουσία ιαπώνων ειδικών ώστε να αντιληφθούν περί τίνος επρόκειτο και να μη συνεχίσουν τον πόλεμο. Το αίτημά τους απορρίφθηκε με το γελοίο επιχείρημα ότι η «η Αμερική δεν έχει βόμβες για πέταμα».

 ΣΤΙΣ 9 ΙΟΥΛΙΟΥ του ’45, ο ιάπωνας πρεσβευτής στη Μόσχα έκφρασε την επιθυμία του Τόκιο για διαπραγματεύσεις ώστε να σταματήσει ο  πόλεμος, με την παράκληση η επιθυμία αυτή να μεταφερθεί στη Διάσκεψη του Πότσνταμ που θα γινόταν στις 17 Ιουλίου ως τις 2 Αυγούστου για την συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας και τον μεταπολεμικό κόσμο. Εκεί όμως ο Τρούμαν πήγε περιχαρής γιατί την προηγουμένη (16 Ιουλίου) ενημερώθηκε από τον στρατηγό Γκρόουβς για την επιτυχή δοκιμή της ατομικής βόμβας στην έρημο του Νέου Μεξικού. Έτσι, χωρίς καμία συνεννόηση με τον Στάλιν και σε συνεργασία μόνο με τον άγριο αντικομμουνιστή Τσόρτσιλ, συνέταξαν το τελεσίγραφο προς την ιαπωνική κυβέρνηση που το έστειλαν στις 26 Ιουλίου. Χωρίς όμως την υπογραφή του Στάλιν, η Ιαπωνία  το απέρριψε στις 28 Ιουλίου. Κι αυτό, (την απόρριψη) όπως γράφει ο Χασεγκάβα, το χρησιμοποίησαν «ώστε να υπάρχει άλλοθι για τη ρίψη των βομβών». Πράγματι, αν υπήρχε και η υπογραφή του Στάλιν στο τελεσίγραφο, η Ιαπωνία θα είχε παραδοθεί αμέσως ξέροντας ότι σε διαφορετική περίπτωση το σύμφωνο ουδετερότητας που είχε συνάψει με την ΕΣΣΔ θα έπαυε να ισχύει οπότε θα  δεχόταν επίθεση και από την πλευρά αυτή.  Πάντως από την μεριά της, η ΕΣΣΔ συνέχισε τις διπλωματικές προσπάθειες με συνέπεια την 6^η Αυγούστου- ημέρα ρίψης της πρώτης βόμβας – ο υπουργός εξωτερικών της Ιαπωνίας Τόγκο να ειδοποιήσει τον Στάλιν, μέσω της πρεσβείας στη Μόσχα, ότι η χώρα του δέχεται να συνθηκολογήσει με τους όρους που είχε προτείνει η ΕΣΣΔ. Αλλά οι αμερικανοί υπέκλεψαν το σήμα κι έχοντας σπάσει τον κώδικα επικοινωνιών των γιαπωνέζων έμαθαν το περιεχόμενό του κι επιτάχυναν τη ρίψη των βομβών ώστε να μην υπάρξει καμία συνεννόηση με τη συμμετοχή των σοβιετικών. Μετά απ’ αυτό οι σοβιετικοί υποχρεώθηκαν να επιτεθούν αμέσως στην Ιαπωνία προκειμένου να έχουν κάποιο λόγο στην τύχη της και κυρίως να μην επιτρέψουν στους αμερικανούς την κατάληψη όλων των νησιών για να τα χρησιμοποιήσουν σαν βάσεις εναντίον τους.  Ο Μ. Σέργουϊν σημειώνει ότι «το πραγματικό χτύπημα για την Ιαπωνία ήταν η έναρξη πολέμου με την Σοβιετική Ένωση στις 8 Αυγούστου. Αντί όμως οι ΗΠΑ να περιμένουν τον απόηχο αυτής της επίθεσης, έσπευσαν να ρίξουν και την δεύτερη  βόμβα στις 9 Αυγούστου». Αλλά και ο ίδιος ο πολεμοκάπηλος Τσόρτσιλ, ο ψευτοπατέρας της νίκης, στα απομνημονεύματά του γράφει: «θα ήταν λάθος να πιστέψουμε ότι η τύχη της Ιαπωνίας ρυθμίστηκε από τις ατομικές βόμβες. Η ήττα της ήταν βεβαία πριν ριφθεί η πρώτη βόμβα.» 

ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ διέπραξαν ένα τρομακτικό έγκλημα σε ένα πόλεμο που είχε ήδη τελειώσει.  Η  χρήση των ατομικών βομβών αποτελούσε την πιο εκκωφαντική επίδειξη ισχύος των ΗΠΑ και μέσο υπαγόρευσης της εγκληματικής τους πολιτικής στη διαμόρφωση της μεταπολεμικής παγκόσμιας τάξης. Ήταν  έκφραση ανοιχτής, χυδαίας πρόκλησης, απειλής κι εκβιασμού προς την ΕΣΣΔ, που δυστυχώς δεν είχε ακόμα κατασκευάσει τέτοια βόμβα, αλλά και προειδοποίηση προς τυχόν επίδοξους δυτικούς ανταγωνιστές  των ΗΠΑ για το ποιός είναι τώρα το αφεντικό. Οι ΗΠΑ, κραδαίνοντας τα ατομικά όπλα και ωφελημένες πολλαπλά από τον πόλεμο, σε αντίθεση με την ΕΣΣΔ που πλήρωσε πανάκριβα, σε ανθρώπους και υποδομές τη ναζιστική θηριωδία, μπόρεσε  και έδεσε οικονομικά και στρατιωτικά το μεγαλύτερο μέρος των χωρών του πλανήτη διαπράττοντας απανωτά εγκλήματα. Σήμερα, μαζί με τα νατοϊκά σκύβαλα, εξακολουθούν να έχουν στο στόχαστρο τη Ρωσία για τον αμύθητο πλούτο της. Όμως η τεράστια πυραυλική και πυρηνική της ισχύς  δεν εξασφαλίζει μόνο την προστασία της ή την αποτροπή του πολέμου, αποτελεί εγγύηση για την εξαέρωση οποιουδήποτε επιτιθέμενου.

                                                        Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                           Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης

                   

              Το πραξικόπημα στην Τουρκία

ΓΙΑ ΑΛΛΗ μια φορά οι αμερικανοί γκάνγκστερ χτύπησαν στην Τουρκία. Οι κινήσεις επαναπροσέγγισης που έκανε εξ ανάγκης, ο σουλτάνος – δουλέμπορας  Ερντογάν, με τη Ρωσία και τη Συρία, ανησύχησαν σφόδρα τα αμερικανικά και ευρωνατοϊκά επιτελεία διότι τους δυσκολεύουν ή και χαλάνε τους σχεδιασμούς τους στη Συρία – Ιράκ και την ευρύτερη περιοχή. Αποφάσισαν λοιπόν να δράσουν με τη βίαιη μέθοδο  που γνωρίζουν πολύ καλά: το στρατιωτικό πραξικόπημα. Υποτίμησαν όμως  τον μηχανισμό που έχει στήσει ο Ερντογάν και η κλίκα του τα δεκαπέντε χρόνια της εξουσίας τους, τοποθετώντας ανθρώπους τους στο στράτευμα και σε κάθε σημείο του κρατικού μηχανισμού. Επιπλέον,  δεν έλαβαν υπόψη τους το   πανίσχυρο ισλαμικό ιερατείο που ελέγχεται από το ΑΚΡ (το κόμμα του Ερντογάν) και διέταξε χοτζάδες και μουλάδες να ανεβούν στους μιναρέδες και να καταριόνται τους κινηματίες όλη τη νύχτα, εξαγριώνοντας τα θρησκόληπτα μουσουλμανικά πλήθη εναντίον τους. Αυτοί είναι υπεύθυνοι για το όργιο βίας που ακολούθησε λίγες ώρες μετά την έναρξη του πραξικοπήματος. Είναι γεγονός, ότι το ισλαμικό παπαδαριό πρόσφερε τα περισσότερα στην επικράτηση, με τον πιο άγριο τρόπο, της Ερντογανικής μαφίας.  Γι αυτό και οι εκατοντάδες νεκροί, οι βομβαρδισμοί από αεροσκάφη και άρματα, οι δεκάδες χιλιάδες συλλήψεις στρατιωτικών, αστυνομικών, δικαστικών και δημοσίων υπαλλήλων, οι κτηνώδεις βασανισμοί κι εξευτελισμοί, δεν αφήνουν περιθώρια για χαρακτηρισμό του πραξικοπήματος ως «οπερέτα», ή «μαϊμού», ή «στημένο», όπως έσπευσαν να διαδώσουν πολλοί ευρωατλαντικοί κονδυλοφόροι και ένοχοι δυτικοί πολιτικοί. 

 ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ του Ερντογάν αντιλήφθηκαν από καιρό το σχεδιαζόμενο από τους αμερικανούς πραξικόπημα, καθώς το είχαν προαναγγείλει από το Μάρτιο αμερικανικές και γερμανικές εφημερίδες. Το άφησαν όμως να εκδηλωθεί ώστε να εκτεθούν όλοι οι «συνωμότες - προδότες», προκειμένου στη συνέχεια να το καταπνίξει, να απαλλαγεί από όλα αυτά τα «εμπόδια» και να  συνεχίσει απερίσπαστος να κυβερνάει ακόμα πιο αυταρχικά. Ωστόσο, οι νατοϊκοί έχουν σημαντικές εφεδρείες στον τουρκικό στρατό που είναι μεγάλη μερίδα των ανώτατων αξιωματικών του, καθώς λίγοι αναμίχθηκαν στην «απόπειρα». Άλλωστε, είναι γνωστό ότι οι τούρκοι αξιωματικοί όπως και οι αξιωματικοί όλων ανεξαιρέτως των χωρών του ΝΑΤΟ, εκπαιδεύονται έτσι ώστε να θεωρούν  την υπηρέτηση της λυκοσυμμαχίας (δηλαδή των ΗΠΑ)  υψηλότερο καθήκον από την υπηρέτηση της πατρίδας τους. Γιατί μόνο έτσι μπορούν να ελπίζουν σε τοποθετήσεις κλειδιά και σε γρήγορη ανέλιξη ως τις πιο ψηλές βαθμίδες της ιεραρχίας. Μη λησμονούμε επίσης, ότι βασικός στόχος της παγκοσμιοποίησης είναι η διάλυση των συγκροτημένων εθνών – κρατών, ώστε να μην παρεμβάλλουν εμπόδια στη δραστηριότητα των πολυεθνικών. Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει εύκολα αν υπάρχουν εθνικοί στρατοί ταγμένοι στην υπηρεσία της πατρίδας τους. Οπότε  ο έλεγχος των στρατιωτικών και των υπηρεσιών ασφαλείας  μιας χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ και όχι μόνο, από τις νατοϊκές υπηρεσίες, αποτελεί  εγγύηση για αταλάντευτη πορεία της χώρας στη γραμμή πλεύσης που χαράζουν οι τυχοδιωκτικοί νατοϊκοί εγκέφαλοι προκειμένου να προωθήσουν τα συμφέροντα κυρίως του αμερικανικού αλλά και του ευρωπαϊκού κεφαλαίου σε συνεργασία βέβαια με τα εγχώρια επιχειρηματικά κεφάλαια ή μερίδα τους. Γι αυτό είναι πιθανό οι αμερικανοί να μην καταθέσουν εύκολα τα όπλα, αλλά να προχωρήσουν σε ένα πολύ καλύτερα οργανωμένο πραξικόπημα που δεν θα φέρει βέβαια στην εξουσία ανθρώπους διαφορετικής νοοτροπίας από  τον Ερντογάν, αλλά που θα είναι απόλυτα υπάκουοι στις επιθυμίες τους. Προκαλεί θυμηδία η στάση των ΗΠΑ και ΕΕ που στην αρχή του πραξικοπήματος μίλησαν για «ανάγκη συνέχισης του κράτους», ελπίζοντας βέβαια ότι θα πετύχει, ενώ στην πορεία κι όταν ήταν φανερή η αποτυχία του, τάχθηκαν με στόμφο «υπέρ της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης». Πάλι η υποκρισία των ευρωατλαντικών καθαρμάτων στο απόγειό της. Ως προς την Ελλάδα, η επίσημη πολιτική της Τουρκίας, είτε με πραξικοπήματα είτε «δημοκρατικά»,  εξακολουθεί να έχει τον ίδιο επιθετικό χαρακτήρα στο Αιγαίο και στην αμφισβήτηση κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Τα ίδια και στο κυπριακό. Η έκρυθμη κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή μας μυρίζει μπαρούτι. Η κυβέρνηση ΣυριζΑνέλ έχει τεράστιες ευθύνες γιατί συμμετέχει ενεργά στους εγκληματικούς σχεδιασμούς των Νατοϊκών ενάντια στη Ρωσία, ενώ ταυτόχρονα υποκρίνεται ότι ασκεί πολυδιάστατη πολιτική και αποτελεί «νησίδα σταθερότητας» σε μια ταραγμένη περιοχή. Ο λαός  πρέπει να είναι σε επαγρύπνιση για τα τεκταινόμενα στην περιοχή, ώστε να εμποδίσουμε κάθε πολεμική ενέργεια του ΝΑΤΟ που θα εμπλέξει και τη χώρα μας.  Στις επόμενες μέρες, και όταν κατακάτσει ο κουρνιαχτός στην Τουρκία, οι κινήσεις του τουρκικού κεφαλαίου  και του ανθρώπου που διακατέχεται από εξουσιαστική μανία, πρωτοφανή πολιτικό αμοραλισμό και ουδεμία σχέση με την δημοκρατία, θα είναι καθοριστικές των εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή.

                                                      Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                           Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης

 

 Σύνοδος του ΝΑΤΟ: προετοιμασία πολέμου

Φασισμός δεν είναι η λογική να σκοτώνεις, είναι κυρίως να σκοτώνεις τη λογική. ( Από σκίτσο του Στάθη) 

Η ΜΑΖΩΞΗ των νατοϊκών καθαρμάτων στη πιο φιλοναζιστική χώρα της Ευρώπης - την Πολωνία - και δίπλα στα σύνορα με την Ρωσία, σηματοδοτεί εξαιρετικά επικίνδυνες εξελίξεις για την Ευρωπαϊκή και παγκόσμια ασφάλεια και ειρήνη. Η αμερικανική εξωτερική πολιτική, ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες, ελέγχεται από το πιο επιθετικό κομμάτι των χρηματοπιστωτικών, πολεμικών και επιχειρηματικών μονοπωλίων της υπερδύναμης, με συνέπεια σωρεία εγκληματικών οικονομικών και στρατιωτικών επεμβάσεων ανά την υφήλιο. Η οξύτατη οικονομική κρίση  του διεθνούς καπιταλισμού, με τα κερδοσκοπικά παιγνίδια των άπληστων τραπεζών μέσω του υπέρμετρου δανεισμού και των παντοειδών παραγώγων, την εξάπλωση της φοροδιαφυγής (νόμιμης μέσω οφσόρ)  των πλουσίων, την κατάλυση κάθε εργασιακού δικαιώματος, την εκτίναξη της ανεργίας, την καταλήστευση της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, την συρρίκνωση ή και κατάργηση των κοινωνικών δικαιωμάτων, έχει πλέον παγιοποιηθεί  σε ΗΠΑ και Ευρώπη, φέρνοντας μεγάλα τμήματα των πολιτών τους σε απόγνωση. Ο φόβος για ανεξέλεγκτες λαϊκές εξεγέρσεις που θα σαρώσουν όλες αυτές τις βδέλλες και τα παράσιτα που λυμαίνονται  τον παγκόσμιο πλούτο, έχει θέσει σε συναγερμό τις πολυεθνικές ελίτ των ευρωατλαντικών παγκοσμιοποιητών για την εύρεση τρόπων αποτροπής ενός τέτοιου οδυνηρού ενδεχομένου. Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος εκτροπής του ενδιαφέροντος των λαϊκών μαζών από τα καυτά προβλήματα επιβίωσης που τους έχουν δημιουργήσει, είναι η καλλιέργεια φόβου, μέσω των ελεγχόμενων ΜΜΕ, για την παρουσία  εξωτερικού εχθρού που οι  ίδιες αυτές ελίτ φροντίζουν να κατασκευάζουν. Η τρομακτική δράση των δημιουργημάτων τους, των τζιχαντιστών, λειτούργησε αποτελεσματικά για την αποστολή στρατευμάτων που κατέστρεψαν χώρες από το Αφγανιστάν ως τη Λιβύη και την υποσαχάρια Αφρική, επεμβαίνοντας ως «ελευθερωτές» για να εξάγουν «δημοκρατία» και «ανθρώπινα δικαιώματα», στην ουσία όμως για να πλιατσικολογήσουν τις χώρες που διέλυσαν οι φονιάδες εκπρόσωποί τους. Τώρα όμως που  έχει πάρει χαμπάρι όλος ο κόσμος το βρώμικο παιχνίδι που κάνουν με τους «ένθεους» αποκεφαλιστές, κατασκεύασαν άλλον εχθρό, τη Ρωσία, που δήθεν είναι υπεύθυνη για τα φρικτά γεγονότα στην Ουκρανία που οι ίδιοι οι Νατοϊκοί προκάλεσαν. Έφτασαν μάλιστα στο σημείο, μέσω των φιλοναζιστών υπουργών Πολωνίας και Ουκρανίας, που ενεργούν ως ανδρείκελα και παπαγαλάκια των αμερικανών, να διατυμπανίζουν ότι «η Ρωσία είναι πιο επικίνδυνος εχθρός από τους τζιχαντιστές» και προς τα εκεί πρέπει να στραφεί η προσοχή της Νατοϊκής συμμορίας. Και τούτο, γιατί είναι πολύ βολικό να μιλούν για την «κακή» Ρωσία που φταίει για όλα, ώστε να δικαιολογούν εύκολα τις απάνθρωπες πολιτικές λιτότητας και απορρύθμισης των πάντων που εφαρμόζουν στους λαούς τους.

ΤΑ ΔΥΟ  τελευταία χρόνια και με πρόσχημα την ένωση (μέσω δημοψηφίσματος) της Κριμαίας με την Ρωσία, η  αμερικανική κυβερνητική μαφία  έχει κυριολεκτικά ξεσαλώσει σε ψεύδη και προβοκατόρικες ενέργειες κατά της Ρωσίας, ώστε να δημιουργηθεί το κατάλληλο εχθρικό κλίμα σε όλη την Ευρώπη, προκειμένου να κατασκευάσουν το γιγαντιαίο  πολιτικό και στρατιωτικό αντιρωσικό μέτωπο που τους χρειάζεται για την τελική επίθεση κατά της Ρωσίας, όπου θα πολεμήσουν βέβαια μέχρι του τελευταίου ευρωπαίου.  Η απώλεια της Κριμαίας για τους αμερικανούς είναι ασυγχώρητη πράξη του Πούτιν, που τους στέρησε όχι μόνο τον έλεγχο της Μαύρης Θάλασσας αλλά και τον ουσιαστικό αποκλεισμό της Ρωσίας από την Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και Αφρική. Σ’ αυτή τους την προσπάθεια οι αμερικανοί έχουν αρωγούς όλα τα κυβερνητικά πιόνια της ΕΕ, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, που όμως όταν έρθει η στιγμή λήψης αποφάσεων, στοιχίζονται όλοι πίσω από τους υπερατλαντικούς γκάνγκστερ, όπως έγινε και  στην πρόσφατη Σύνοδο που πραγματοποίησε το Νατοϊκό σκυλολόϊ στη Βαρσοβία. Εκεί, Γερμανοί, Γάλλοι και ο Τσίπρας, δήλωναν παρουσία δημοσιογράφων, ότι «η ευρωπαϊκή ασφάλεια δεν είναι νοητή χωρίς τη Ρωσία». Πίσω όμως από τις κλειστές πόρτες της Συνόδου «ήταν όλοι τους τελείως διαφορετικοί άνθρωποι», όπως δήλωσαν μετά νατοϊκοί αξιωματούχοι. Με άλλα λόγια υπέγραψαν ομόφωνα τα μέτρα κατά της Ρωσίας, εν ονόματι δήθεν της ενότητας, που εκτός από τις υπερβολικές στρατιωτικές συγκεντρώσεις κατά μήκος των συνόρων της, προβλέπουν και εγκατάσταση πυραυλικών και αντιπυραυλικών συστημάτων που παρέχουν στους νατοϊκούς εγκληματίες τη δυνατότητα «πρώτου πλήγματος» για να μην προλάβει να αντιδράσει η Ρωσία.  Άλλωστε στις Συνόδους αυτές που γίνονται κάθε δυο χρόνια και διαρκούν μόνο δυο μέρες, μαζεύονται όλοι οι υποτελείς όχι για να συζητήσουν το περιεχόμενο των χιλιάδων σελίδων που τους πλασάρουν το Πεντάγωνο και η CIA, αλλά για να συνυπογράψουν χωρίς καν να αναγνώσουν  ό, τι τους διατάξει το μεγάλο αφεντικό. Εγκλωβίζονται έτσι σε ένα φαύλο κύκλο κλιμακούμενης στρατιωτικοποίησης κι επιθετικής ρητορικής που τους φέρνει όλο και πιο κοντά σε αναπόφευκτη συγκρουσιακή τροχιά με τη Ρωσία.  Σήμερα από την Ουκρανία, ως τη Μέση Ανατολή και την Αφρική φυσάει γεωπολιτικός λίβας. Η Ρωσία - το μισό δυστυχώς της ΕΣΣΔ- είναι η μόνη δύναμη που αντιστέκεται στις δυνάμεις της παραφροσύνης και του ολέθρου.  Κάνει ό,τι χρειάζεται για να εξασφαλίσει την ύπαρξή της και να αποτρέψει επανάληψη της Χιτλερικής επιχείρησης «Μπαρμπαρόσα» του 1941.  Η πρόταση της σημερινής καπιταλιστικής Ρωσίας δεν διαφέρει από την πρόταση που έκανε η Σοβιετική Ένωση, ήδη από το 1954, προς τους Νατοϊκούς τυχοδιώκτες, για δημιουργία  ενός Διεθνούς Συστήματος Ασφαλείας με την ενεργό συμμετοχή όλων των χωρών του πλανήτη. Η πρόταση αυτή και τότε και τώρα απορρίφτηκε για προφανείς λόγους που σχετίζονται με τον προορισμό της νατοϊκής λυκοσυμμαχίας. Και οι λόγοι αρχικά ήταν η καταστροφή της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ σήμερα είναι η καταστροφή της Ρωσίας, ο κατακερματισμός της σε κρατίδια και η λεηλασία του μυθώδους πλούτου της. Σ’ αυτόν  τον υπέρ πάντων αγώνα, η σημερινή Ρωσία χρειάζεται τη συμπαράταξη  όλων των λαών της γης κι όχι  ουδετερότητα. Οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και οι επιχειρηματικοί ανταγωνισμοί ήταν και είναι πάντα υπαρκτοί. Εδώ όμως πρόκειται για αγώνα ζωής ή θανάτου για τους λαούς που την εξόντωσή τους, αν επικρατήσουν  οι νατοϊκές δυνάμεις του νεοναζιστικού σκότους, δεν θα έχει σημασία αν την αποδώσουν ή όχι, σε «ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις».  Μπαίνει λοιπόν το ερώτημα: Που θα  στραφούμε για βοήθεια όταν οι ναζιστικές συμμορίες που θα εξαπολύσει το ΝΑΤΟ για να επικρατήσει, θα βασανίζουν, θα  καταστρέφουν περιουσίες, θα πυρπολούν, θα βιάζουν και θα κόβουν κεφάλια, όπως στην Ουκρανία και στη Συρία;

                                              Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                   Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης          

   

                               

                                      Άντε και στα δικά μας

ΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ κατασκεύασμα που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση υπέστη ένα ισχυρό πλήγμα και μάλιστα από τον πιο πιστό  σύμμαχο των ΗΠΑ,  την Βρετανία, όπου  τα εξοργισμένα από την πολύχρονη, άγρια εκμετάλλευση από τους ευρωπαϊκούς «θεσμούς» λαϊκά στρώματα, απαίτησαν με το δημοψήφισμα της 23^ης Ιουνίου,  έξοδο από το ευρωενωσιακό Νταχάου. Ο πανικός που εξακολουθεί ακόμα να κυριαρχεί στις ληστρικές αγορές είναι έκδηλος. Εκατοντάδες δις λίρες, δολάρια και ευρώ άλλαξαν τσέπες σε μια μέρα, από την χειραγώγηση της αξίας των μετοχών στα χρηματιστήρια. Οι γύπες της κερδοσκοπίας, άλλοι κλαίνε κι άλλοι γελάνε (όπως ο αρχιαπατεώνας Σόρος). Ο τρόμος τους είναι δικαιολογημένος γιατί κανείς τους δεν περίμενε αυτό από την Βρετανία, την κοιτίδα του καπιταλισμού, την δεύτερη οικονομική δύναμη της Ευρώπης, καθώς τα κέρδη μεγάλης μερίδας του αγγλικού και διεθνούς κεφαλαίου από την ενσωμάτωση της Βρετανίας  στις κλεπτοκρατικές δομές της ΕΕ είναι μυθώδη. Περισσότερο όμως τους πείραξε το παράδειγμα, ο ψυχολογικός αντίκτυπος που θα έχει στους λαούς της Ευρώπης και παγκόσμια, η έξοδος από την ΕΕ ενός βασικού της πυλώνα, της Βρετανίας. Διότι δυστυχώς, πίσω από το τεράστιο κύμα αντί-ΕΕ που σαρώνει την Βρετανία, δεν υπάρχει καμία προοδευτική οργανωμένη δύναμη να διαφωτίσει τις λαϊκές μάζες για την πραγματική αιτία (τον καπιταλισμό) των δεινών του και να τον οδηγήσει σε παραπέρα αγώνες για την ανατροπή της. Τα δύο μεγάλα αγγλικά κόμματα (συντηρητικοί και εργατικοί) είναι υπέρ της ΕΕ, διαφέρουν μόνο ως προς την ονομασία τους κι εναλλάσσονται στην εξουσία εφαρμόζοντας την ίδια ακριβώς ευρωενωσιακή πολιτική, όπως συμβαίνει και σε κάθε καπιταλιστική χώρα της ΕΕ. Οι λαοί της Ευρώπης πάντως, αναθάρρησαν από το χαρμόσυνο γεγονός καθώς διαπίστωσαν ότι οι ευρωλιγούρηδες δεν είναι αήττητοι, ούτε αποτελούν πλειοψηφία.  Αηδιασμένοι από τα ψεύδη και τις υποσχέσεις δεκαετιών για τον ευρωπαϊκό παράδεισο, εξαγριωμένοι από την πρωτοφανή ανισότητα, τη διαρκή λιτότητα, την ανεργία, την μετατροπή της εργασίας σε ολιγόωρη απασχόληση, την εμπορευματοποίηση της υγείας, της παιδείας και της ασφάλισης, ετοιμάζονται να δώσουν ένα-ένας το χτύπημα στην ευρωσυμμορία των εκμεταλλευτών. Κι ενώ στα περισσότερα κράτη-μέλη δυναμώνουν τα κινήματα υπέρ της εξόδου από την ευρωφυλακή, ωστόσο την πρωτοβουλία τέτοιων κινήσεων την πήραν ακροδεξιά κόμματα (όπως στην Βρετανία), αφού η ευρωπαϊκή ψευτοαριστερά απογοήτευσε τα λαϊκά στρώματα, προτιμώντας την ενσωμάτωση στο βάρβαρο και σάπιο σύστημα κι όχι την πάλη για την ανατροπή του. Δυστυχώς, πρόθυμοι Τσίπρες υπάρχουν παντού. Σημαιοφόροι της υποταγής και του τίποτα, διαστρεβλωτές, ψεύτες, σφετεριστές εννοιών, πρυτάνεις του σαλτιμπαγκισμού που εξυμνούν με άνεση όλα όσα προδίδουν.   Δεν είναι λοιπόν απίθανο να υπάρξει κι εκεί η γνωστή κωλοτούμπα του «όχι» σε «ναι», γι αυτό ο αγγλικός λαός τώρα χρειάζεται υποστήριξη από όλους τους ευρωπαϊκούς λαούς που υφίστανται τα δεινά των ευρωενωσιακών πολιτικών. Το σύνθημα «έξω από την Ευρώπη τους» πρέπει να κυριαρχεί σε κάθε κινητοποίηση παντού στην Ευρώπη, ώστε να δεχτούν απανωτά χτυπήματα μέχρι τη διάλυσή τους, πριν προλάβουν πάλι να  αναδιοργανωθούν και να αντεπιτεθούν. Όχι τα επί μέρους συνθήματα  για «ανακούφιση» των δεινών μας. Αυτοί δεν σκοπεύουν να μας ανακουφίσουν αλλά να μας γονατίσουν, συνεπώς εμείς δεν  θα διεκδικούμε ψίχουλα αλλά την πλήρη ανατροπή τους. Άμα η έξοδος από την ΕΕ λάβει την μορφή χιονοστιβάδας, οι δυνατότητές τους για επέμβαση στα εσωτερικά κάθε χώρας θα μειωθούν δραστικά ή και θα εκμηδενιστούν. Τότε μπορεί να ακολουθήσει η δεύτερη φάση, το πραγματικό EXIT από τη θανατηφόρα μέγγενη της ΕΕ που δεν θα έρθει με κάλπες, αλλά με σκληρούς, συνεχείς, βίαιους λαϊκούς αγώνες προς την  κατεύθυνση ανατροπής του καπιταλισμού κι όχι του εξωραϊσμού του.

ΟΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ  μέσα από τις κάλπες, σχετικά εύκολα χειραγωγούνται από τον τερατώδη προπαγανδιστικό μηχανισμό του συστήματος και όταν το αποτέλεσμά τους δεν είναι αρεστό γίνεται προσπάθεια ανατροπής του. Αυτή τη φορά όμως στην Βρετανία  έσπασε αυτή η «παράδοση». Η πλειοψηφία των ταλαιπωρημένων από την ευρωενωσιακή «φροντίδα» ψηφοφόρων ούτε καν τους άκουσε και ψήφισε την φυγή από το πολιτικοοικονομικό τέρας της ΕΕ. Και τι  δεν μηχανεύτηκαν για να  πείσουν τους ψηφοφόρους ότι εκτός ΕΕ τους περιμένει η κόλαση, η απόλυτη καταστροφή, το τέλος. Η διαρκής κινδυνολογία, τα ασύστολα ψεύδη και οι απειλές έφθασαν σε βαθμό γελοιότητας. Κι όταν οι μυστικές δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι η τάση του Brexit όχι μόνο δεν αναστρέφεται αλλά φουντώνει, κατέφυγαν σ’ αυτό που οι ιμπεριαλιστές ξέρουν πολύ καλά: Την προβοκάτσια με ένα στυγερό έγκλημα. Δολοφόνησαν μια «δικιά» τους βουλευτίνα ώστε το θύμα να χρησιμοποιηθεί σαν «μάρτυρας» στον αγώνα για την παραμονή,  αποσπώντας ψήφους αφελών υπέρ της  ΕΕ. Και παραλίγο να τα καταφέρουν αφού η διαφορά υπέρ της εξόδου, από 20 μονάδες πριν τη δολοφονία κατέβηκε τελικά στις τέσσερες. Το γεγονός όμως ήταν καταλυτικό. Από παντού ακούγονται φωνές απόγνωσης και προειδοποιήσεις. «Το Brexit είναι η κορυφή του παγόβουνου για την ΕΕ, αφού  η Ευρωζώνη καταρρέει και η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση», δήλωσε ο Άλαν Γκρίνσπαν πρώην αφεντικό της κεντρικής τράπεζας των ΗΠΑ, Fed. Οι πιο σοβαροί αστοί οικονομολόγοι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τη επερχόμενη καταστροφή, αλλά το ακόρεστο πάθος των καπιταλιστών για γρήγορα και πολλά κέρδη υπερνικά κάθε φόβο. Η Ευρώπη έχει ήδη μετατραπεί σε ένα αντιδημοκρατικό, νεοναζιστικό μόρφωμα που  κατευθύνεται από μη εκλεγμένους θεσμούς μέσα από τους οποίους εγκληματικές καρικατούρες αποφασίζουν διατάζουν και διαχειρίζονται την ΕΕ.  Η ευρωμαφία επιδιώκει και έχει σε μεγάλο βαθμό επιτύχει, μία κεντρική διακυβέρνηση, μία κεντρική νομισματική πολιτική, μία κεντρική δημοσιονομική πολιτική, μια κεντρική τράπεζα και ενιαία εξωτερική και αμυντική πολιτική, που καταργούν την εθνική κυριαρχία και λειτουργούν όλα σε βάρος των λαϊκών μαζών. Κι αυτός ο σχεδιασμός ξεκίνησε ήδη από το 1949 με εντολή και χρηματοδότηση από τις ΗΠΑ που στόχευαν στον πλήρη έλεγχο κι εκμετάλλευση, τότε, της Δ. Ευρώπης από τα αμερικανικά μονοπώλια και την χρησιμοποίησή της σαν προγεφύρωμα εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα που εφαρμόζεται σταθερά και αθόρυβα για πολλές δεκαετίες με στόχο την μετατροπή της Ευρώπης σε μια ερμητικά κλειστή αμερικανική φυλακή, με γερμανούς δεσμοφύλακες. Σήμερα, για να μην απειληθεί το αμερικανικό κατασκεύασμα της ΕΕ, λόγω κυρίως της βαθύτατης οικονομικής κρίσης στις ΗΠΑ, προωθείται με γρήγορους ρυθμούς κι εκβιαστικά η υπογραφή της καταστροφικής για τους ευρωπαϊκούς λαούς, συμφωνίας ΤΤΙΡ (οικονομικό ΝΑΤΟ την αποκαλούν), όπου οι αμερικανικές πολυεθνικές θα γίνουν τα πραγματικά αφεντικά στην Ευρωπαϊκή ήπειρο. Παράλληλα, δαιμονοποιώντας ακατάπαυστα την Ρωσία, ενισχύουν υπέρμετρα το ΝΑΤΟ ώστε να το χρησιμοποιήσουν και για καταστολή των εξοργισμένων ευρωπαϊκών λαών, αλλά και στον πόλεμο που μεθοδευμένα ετοιμάζουν εναντίον της Ρωσίας, καθώς στέκεται εμπόδιο στα εγκληματικά τους σχέδια. Σ’ αυτά τα σχέδια, ο ελληνικός λαός μαζί με τους ευρωπαϊκούς, έχει καθήκον με κάθε τρόπο και μέσο, να σταθεί εμπόδιο.

                                                 Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                      Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης    

  

  Τοπικά Σχέδια Διαχείρισης Αποβλήτων 

ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 14 Ιουνίου, συνεδρίασε το δημοτικό συμβούλιο του δήμου Μεσσήνης  με κύριο θέμα την «Έγκριση του τοπικού σχεδίου διαχείρισης απορριμμάτων». Όπως ήταν αναμενόμενο, όλες οι «μένουμε Ευρώπη» παρατάξεις του συμβουλίου ψήφισαν, χωρίς δεύτερες σκέψεις, το τεχνικά άρτιο σχέδιο που υπέβαλλε στο δήμο η εταιρία Ι. Φραντζής ΕΠΕ. Το  σχέδιο αυτό προωθείται για την προσωρινή αντιμετώπιση (για διάστημα τριών χρόνων) του εκρηκτικού, πανελλαδικά, προβλήματος της διαχείρισης των αποβλήτων, μέχρι την έναρξη της λειτουργίας του μεγάλου εργοστασίου της ΤΕΡΝΑ και σύμφωνα με τον νέο Εθνικό Σχεδιασμό Διαχείρισης Αποβλήτων (ΕΣΔΑ). Όλοι αυτοί λοιπόν, που με τόση ευκολία ψήφισαν υπέρ του σχεδίου, δεν έλαβαν υπόψη τους: α) ότι ο δήμος πέραν του ρόλου του χαμάλη (αποκομιδή και μεταφορά των σκουπιδιών με δικά του έξοδα, μέσα και εργαζόμενους) των ιδιωτικών εταιριών επεξεργασίας, δεν θα έχει κανένα όφελος. β) τι θα γίνει όλος αυτός ο εξοπλισμός εκατομμυρίων της προσωρινής διαχείρισης  μετά την έναρξη λειτουργίας της ΤΕΡΝΑ; Μήπως θα μεταφερθεί στην εταιρία; γ) Αν υποθέσουμε ότι ο εξοπλισμός θα χρησιμοποιείται και μετά την έναρξη λειτουργίας της, το υπόλειμμα που θα προωθείται προς την ΤΕΡΝΑ θα είναι λιγότερο από 30% της αρχικής ποσότητας σκουπιδιών, οπότε  ο δήμος θα αναγκαστεί να πληρώνει τη ρήτρα που έχει επιβάλει η εταιρία για την ελλείπουσα ποσότητα σκουπιδιών από κάθε δήμο, δ) Τελικά, επειδή οι εταιρίες αυτές λειτουργούν μόνο με γνώμονα το μέγιστο κέρδος, απαιτούν και τεράστιες ποσότητες σκουπιδιών, άρα σε σύμμεικτη μορφή, ώστε να καρπώνονται και τις τεράστιες επιδοτήσεις. ε) ότι όλη η καμπάνια και τα έξοδα για την διαμόρφωση οικολογικής συνείδησης των δημοτών θα πάει περίπατο, καθώς θα επιστρέψουμε πολύ κοντά στο σημερινό  άθλιο καθεστώς.

  ΑΥΤΗ είναι όμως η γενική κατεύθυνση που δίνεται από την ΕΕ και υπηρετεί την ιδιωτικοποίηση-εμπορευματοποίηση και αυτού του τομέα (με ή χωρίς ΣΔΙΤ), επιμένοντας παράλληλα στην απαγόρευση των προσλήψεων μόνιμου εργατοτεχνικού προσωπικού από τους δήμους. Η για δεκαετίες συστηματική παραμέληση της διαχείρισης των αποβλήτων στη χώρα και η ανεξέλεγκτη απόρριψη σκουπιδιών έχει λάβει ανησυχητικές διαστάσεις. Ρεματιές, χαράδρες, ερημιές, εγκαταλειμμένα  λατομεία έχουν γεμίσει με σκουπίδια που πετούν ασυνείδητοι «επιχειρηματίες» του κλάδου, ώστε να αποκομίσουν μεγαλύτερα κέρδη. Γέμισε η Ελλάδα από νόμιμες (47) και κυρίως παράνομες  (πάνω από 300) μάντρες (σκραπατζίδικα) ανακυκλώσιμων υλικών. Αλλά η «ευαίσθητη» ΕΕ προωθεί την δημιουργία συστήματος μεγάλων μονάδων διαχείρισης αποβλήτων, όπου τα μεγάλα λαμόγια της «υγιούς επιχειρηματικότητας» (Μπόμπολας, Κόκκαλης, Λάτσης, Μυτιληναίος και Κοπελούζος) θα επιδοτούνται με εκατομμύρια από το κράτος  και τους δήμους για να διαχειρίζονται τα σκουπίδια. Ας σημειωθεί ότι για τις επενδύσεις αυτές δεν βάζουν δεκάρα, αφού γίνονται μέσω ΣΔΙΤ με ασύστολο δανεισμό υπό την εγγύηση όμως του κράτους. Εκμεταλλευόμενοι την οργή του κόσμου για την τραγική κατάσταση που έχει διαμορφωθεί, αλλά και την ευαισθησία του προς το περιβάλλον, πολλοί απατεώνες «επενδυτές», με τις ευλογίες και την χρηματοδότηση της ΕΕ και του ΣΥΡΙΖΟΠΑΣΟΚΟΝΟΥΔΟΥ κράτους δημιούργησαν τα ΚΔΑΥ (Κέντρα Διαλογής  Ανακυκλώσιμων Υλικών), όπου  μεταφέρονται από τους δήμους το περιεχόμενο των μπλε κάδων και όχι μόνο. Στη συνέχεια ζυγίζονται και παραδίδονται για διαλογή, δεματοποίηση και πώληση σε αντίστοιχες βιομηχανίες, ενώ το υπόλειμμα της υποτιθέμενης ανακύκλωσης πάει προς τις κεντρικές χωματερές όπου εναποτίθεται δωρεάν. Στα περισσότερα ΚΔΑΥ όμως, έχει δημιουργηθεί - σύμφωνα  με δημοσιογραφικές έρευνες και καταγγελίες - ένας κύκλος «ξεπλύματος» σκουπιδιών που αποφέρει πολλά εκατομμύρια στους επιτήδειους ιδιοκτήτες τους. Ο κύκλος αυτός περιλαμβάνει : α) το παραπανίσιο βάρος στη ζύγιση του περιεχομένου των κάδων που τους πάνε οι δήμοι, έως και 50% πάνω από το πραγματικό. Δυστυχώς πολλοί δήμοι για να αποφύγουν την απόθεση συμμείκτων στα ΧΥΤΑ που στοιχίζει  45 ευρώ ανά τόνο (Φυλή), τα δίνουν στα ΚΔΑΥ πληρώνοντας μόνο 30 ευρώ τον τόνο. Τα ΚΔΑΥ,  πολλές φορές χωρίς καμιά  επεξεργασία, τα πάνε κατ’ ευθείαν στους ΧΥΤΑ, βαφτίζοντάς τα «υπόλειμμα ανακύκλωσης» χωρίς να πληρώνουν δεκάρα, μιας κι έχουν νομίμως απαλλαγεί από τέτοιες επιβαρύνσεις.  Και δεν είναι ότι κερδίζουν έτσι άκοπα και ανέξοδα 30 + 15 = 45 ευρώ από πραγματικό και πλασματικό βάρος, δημιουργούν τεράστια προβλήματα υγείας και μόλυνσης περιβάλλοντος από την απόθεση κάθε είδους ανεπεξέργαστου και τοξικού αποβλήτου στις χωματερές. β) Στη συνέχεια αγοράζουν σε εξευτελιστικές τιμές ανακυκλώσιμα υλικά από μάντρες, στις οποίες έχουν πουλήσει ανακυκλώσιμα υλικά οργανωμένες συμμορίες  αθιγγάνων και αλλοδαπών που αρπάζουν ανακυκλώσιμα από τους μπλε κάδους. γ) Μετά, καταμετρούν δυο και τρείς φορές τα ίδια υλικά για να προκύψουν μεγάλες ποσότητες και την καθαρή αυτή ποσότητα ανακυκλώσιμων όχι μόνο την εμπορεύονται αλλά κι επιδοτούνται με 25 ευρώ ανά τόνο από την ΕΕΑΑ (Ελληνική Εταιρία Ανακύκλωσης Αξιοποίησης) κι από διάφορα προγράμματα στήριξης της ανακύκλωσης. Η ΕΕΑΑ πιστοποιεί τις καθαρές ποσότητες και μ’ αυτές πληρώνονται οι ιδιοκτήτες των ΚΔΑΥ, καθώς δεν υπάρχει κανένας έλεγχος ούτε από την Ειδική Υπηρεσία Επιθεωρητών Περιβάλλοντος, ούτε από τον Ελληνικό Οργανισμό Ανακύκλωσης λόγω έλλειψης προσωπικού. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν τι σημαίνει παράδοση της διαχείρισης των απορριμμάτων σε ιδιώτες, αφού ούτε διαχείριση κάνουν και τα τεράστια ποσά που κερδίζουν από την ασύστολη ρεμούλα, επιβαρύνουν τελικά την υγεία και την τσέπη των δημοτών. Έτσι η ανακύκλωση, αντί να αποσκοπεί στη βελτίωση της ποιότητας της ζωής μας και στη σημαντική ελάττωση του όγκου των σκουπιδιών έγινε το πιο προσοδοφόρο κομμάτι της διαχείρισης αποβλήτων από τα κάθε λογής λαμόγια.

 Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ των αποβλήτων είναι  σοβαρό κοινωνικό ζήτημα, και η «λύση» που προωθούν οι ευρωληστές και το υπάκουο μνημονιακό μπουλούκι της χώρας, προστίθεται στα μεγάλα προβλήματα της ανεργίας, της φτώχειας, της υγείας και του περιβάλλοντος, επιδρώντας αρνητικά και στο λεηλατημένο εισόδημα των λαϊκών στρωμάτων.  Τα απορρίμματα αποτελούν, εδώ και χρόνια, νέο τομέα επένδυσης των μεγάλων και μικρότερων επιχειρηματικών συμφερόντων καθώς το ευρωενωσιακό και το εθνικό νομοθετικό πλαίσιο τα αντιμετωπίζουν ως εμπόρευμα και την διαχείρισή τους πεδίο κερδοφορίας. Γι αυτό η «Λαϊκή Συσπείρωση» είναι κατά σχεδιασμών που ευνοούν μόνο την κερδοφορία ιδιωτών. Αντίθετα μιλάμε για Ενιαίο Δημόσιο Φορέα Διαχείρισης Απορριμμάτων,  που θα  εξοικονομούσε τεράστια ποσά αποφεύγοντας τους εκατοντάδες τοπικούς σχεδιασμούς. Αυτό όμως μπορεί να ενταχθεί μόνο στην προοπτική ρήξης με τις μνημονιακές πολιτικές και σαν αναπόσπαστο κομμάτι στην πορεία ανατροπής του καπιταλισμού.    

                                                      Κ. Α. Αποστολόπουλος

                      Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης με την «Λ. Σ»