Μνημονιακό  ολοκαύτωμα

Μέσω της έξυπνης προπαγάνδας αλλά και της σταθερής εφαρμογής της, οι άνθρωποι μπορούν να οδηγηθούν να βλέπουν τον παράδεισο ως κόλαση, αλλά και το αντίστροφο, να θεωρήσουν τον πιο άθλιο τρόπο ζωής ως παράδεισο.  ( Α. Χίτλερ, «Ο Αγών μου»)

ΤΙΣ ΔΙΔΑΧΕΣ του Χίτλερ και του Γκαίμπελς («όταν λες και ξαναλές ένα ψέμα στο τέλος γίνεσαι πιστευτός») εφαρμόζουν στον ελληνικό  αλλά και στους ευρωπαϊκούς λαούς τα νεοναζιστικά καθάρματα που ελέγχουν όλους τους ευρωπαϊκούς θεσμούς στο τερατώδες κολαστήριο της Ευρωένωσης. Έτσι,  όποτε η άθλια ομάδα του γιέσμεν Τσακαλώτου πάει στο Γιούρογκρουπ γυρνάει και με ένα μίνι μνημόνιο διότι αυτό προϋποθέτει η λήψη κάθε υποδόσης. Εδώ όμως το πλασάρουν σαν μια νίκη της περιβόητης «διαπραγμάτευσης», που σύντομα θα μας οδηγήσει τάχα στο δρόμο της ανάπτυξης. Μιλάμε για μνημονιακό ολοκαύτωμα, στο οποίο οι ψευτοαριστεροί απατεώνες καταδίκασαν τη χώρα και το λαό της, με  ψεύδη αχαλίνωτα, ασύστολα, διαρκή, προς κάθε κατεύθυνση με στόχο να φέρουν σε πέρας την αποστολή που τους έχει ανατεθεί από τη συμμορία Σόϊμπλε και Σία: την υποδούλωση του ελληνικού λαού στις πολυεθνικές και την διάλυση του ελληνικού κράτους. 

ΤΟ ΓΙΟΥΡΟΓΚΡΟΥΠ, ένα άτυπο εφεύρημα της Ευρωζωνικής μαφίας, είναι ένα πολιτικό όργανο, που λειτουργεί χωρίς κανένα κανονισμό, εκτός εκείνου για την εκλογή του αρχηγού του. Δεν υπάρχει συγκεκριμένη λίστα μελών. Ο εκάστοτε πρόεδρος (τώρα ο τζιτζιφιόγκος Ντάϊσελμπλουμ) μπορεί να καλέσει τους εκπροσώπους όποιων χωρών θέλει σε οποιαδήποτε συνάντηση όπου, ας σημειωθεί, δεν κρατούνται ποτέ πρακτικά. Έτσι ο καθένας μπορεί να λέει ότι θέλει χωρίς καμία ευθύνη και χωρίς να μπορεί κάποιος να του αποδώσει την πατρότητα των απόψεών του. Ο πυρήνας λοιπόν της εκτελεστικής εξουσίας της ευρωζώνης, είναι ένα αυταρχικό όργανο, με απόλυτη πολιτική και οικονομική εξουσία στη ζώνη του ευρώ, ελεγχόμενο απόλυτα από την Γερμανία. Τα περί ισοτιμίας και δημοκρατίας στην ευρωζώνη πάνε περίπατο. Ύψιστος στόχος των δανειστών είναι η χειραγώγηση πολιτικών εξελίξεων έτσι ώστε το «πρόγραμμά τους να συνεχίζεται κανονικά κι αδιατάρακτα, ανεξάρτητα από το ποιες πολιτικές δυνάμεις θα το υλοποιούν. Οι διαφωνίες μεταξύ των δανειστών (ΔΝΤ-ΕΚΤ-Γερμανία), δεν έχουν να κάνουν με τον τρόπο «διάσωσης», αλλά με το πώς θα γίνει η μοιρασιά της ελληνικής λείας. Ποιος, πότε και τι, θα εισπράττει σε ρευστό και κυρίως σε είδος (λιμάνια, αεροδρόμια, υποδομές, νερά, ΔΕΗ, φυσικός πλούτος, ιδιωτική περιουσία). Δεν υπάρχει καμία περίπτωση δήθεν «ανακούφισης» του ελληνικού χρέους, που αποτελεί άλλωστε τον βασικό μηχανισμό ελέγχου της χώρας. Οι συνεχείς αξιολογήσεις της ελληνικής οικονομίας (δηλαδή πόσα χρήματα η χώρα δεσμεύεται να καταβάλλει το προσεχές διάστημα), ολοκληρώνονται κάθε φορά με επιβολή πρόσθετων μέτρων. Κι αυτό διότι τα εξοντωτικά τους «προγράμματα» είναι έτσι φτιαγμένα ώστε να μη «βγαίνουν» και να υπάρχει μονίμως ανάγκη ανακύκλωσης του χρέους.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ μόνο το κόστος εξυπηρέτησης του (μακροχρόνιου) δημόσιου χρέους, είναι και το τεράστιο κόστος εξυπηρέτησης του βραχυχρόνιου δανεισμού  που αναγκάζονται να κάνουν οι μνημονιακές κυβερνήσεις, εκδίδοντας συχνά έντοκα γραμμάτια ελληνικού δημοσίου (ΕΓΕΔ), για να καλύπτουν τα ελλείμματα του προϋπολογισμού.  Τα δημοσιονομικά της χώρας επιβαρύνονται και από την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους και από την διαρκή στήριξη των τραπεζών μέσω του δανεισμού διάσωσής τους, που προκαλεί ένα μεγάλο ταμειακό έλλειμμα άνω των 20 δις ετησίως. Αυτό το έλλειμμα, η εντολοδόχος κλίκα των Τσιπροκαμένων, όπως και οι προηγούμενοι, υποχρεώνεται να το αναχρηματοδοτεί με  βραχυχρόνιο δανεισμό (ΕΓΕΔ), αλλά και με την λεηλασία των ταμειακών διαθεσίμων των φορέων του ευρύτερου δημόσιου τομέα (ΟΤΑ, Ασφαλιστικά Ταμεία, νοσοκομεία ,πανεπιστήμια, ΔΕΚΟ). Τα διαθέσιμα αυτά βρίσκονται στον κοινό λογαριασμό διαχείρισης της ΤτΕ και είναι ανά πάσα στιγμή στη διάθεση της κυβέρνησης. Για πόσο καιρό όμως μπορεί να συνεχιστεί αυτή η αφαίμαξη από τη στιγμή που όλοι  οι παραπάνω φορείς είναι χρεοκοπημένοι ή στα όρια της χρεοκοπίας;  Πως θα καλυφθεί το ταμειακό έλλειμμα με το βραχυχρόνιο δανεισμό των υψηλών επιτοκίων; Άρα κάθε τρείς ή έξη μήνες (τόση είναι περίπου η διάρκεια των έντοκων), νέα μέτρα οριζόντιων περικοπών θα απαιτούνται από τη συμμορία των δανειστών, που θα μεταφράζονται σε νέους φόρους, περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις, μαζικές απολύσεις, περικοπές, πλήρη διάλυση των εργασιακών κ.ά μέχρις ότου η χώρα πάθει ολοκληρωτικό μπλάκ άουτ, αυτό δηλαδή που επιδιώκουν οι «σωτήρες» μας. Κι αυτό, γιατί στην πραγματικότητα, δεν τους ενδιαφέρει η αποπληρωμή του χρέους, αλλά η ανακύκλωσή του. Που σημαίνει συνεχής δανεισμός για την πληρωμή παλαιών δανείων και των τόκων τους, με συνέπεια το χρέος όχι μόνο να μην μειώνεται, αλλά να αυξάνεται. Με το κόλπο δε της ανακύκλωσης βαφτίζουν το χρέος βιώσιμο, για να πιστεύουν οι αφελείς ότι κάποτε το χρέος θα εξοφληθεί, ενώ αυτό  που πετυχαίνουν είναι να μας έχουν εσαεί στο χέρι. Με λίγα λόγια, το χρέος δεν το πληρώνουμε με λεφτά που έχουμε, αλλά με λεφτά που δανειζόμαστε, διότι έτσι κερδίζουν οι δανειστές, που ταυτόχρονα όμως καθίστανται αναγκαίοι για την ανακύκλωσή του. Κυριολεκτικά ένας φαύλος κύκλος ψεύδους, απάτης και βίας, καθώς  αν δεν υπάρχει ανακύκλωση του χρέους η χώρα χρεοκοπεί. Γι αυτό οι δανειστές δεν θα μας αφήσουν ποτέ να απαλλαγούμε από το χρέος.

 ΣΥΝΕΠΩΣ, μια φιλολαϊκή κυβέρνηση κι ένας λαός αποφασισμένος να υπερασπιστεί την πατρίδα του και τη ζωή του, πρέπει να προχωρήσουν σε μονομερή διαγραφή του χρέους, για το οποίο δεν ευθύνεται ο ίδιος. Με το λαό λοιπόν στην εξουσία, φεύγουμε από την ΕΕ και το ευρώ ώστε να μην μπορούν οι δανειστές να μας εκβιάζουν με στέρηση ρευστότητας και ξαφνικό θάνατο.  Παράλληλα, πρώτο μέτρο, θα είναι η οργανωμένη και καλά μελετημένη  έκδοση και κυκλοφορία εθνικού νομίσματος (δραχμής) με εκδίωξη όλων των ιδιωτών από την Κεντρική Τράπεζα και εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος ώστε να ελέγχεται η ροή κεφαλαίων και να απαγορευτεί η έξοδός τους προς το εξωτερικό. 

                                                    Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                            Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης

        

          

         Ο Πούτιν στο ΝΑΤΟϊκό προτεκτοράτο

ΠΑΡΟΛΟΝ ότι ο ρώσος ηγέτης έχει πάψει πια να  τρέφει αυταπάτες για το άθλιο, γλοιώδες, αμερικανοκίνητο αστικό πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας, τους έκανε τη χάρη να τους επισκεφτεί για λίγες ώρες, δίνοντάς τους δυστυχώς κι επικοινωνιακούς πόντους που τόσο έχουν ανάγκη τώρα τελευταία. Κι επειδή από το ασυνάρτητο, αμερικανόδουλο και γερμανόδουλο πολιτικό συνονθύλευμα που «κυβερνάει» τη χώρα δεν περίμενε τίποτε, προσέδωσε κυρίως θρησκευτικό χαρακτήρα στην κάθοδό του, επισκεπτόμενος και παραμένοντας για πολύ στο Άγιον Όρος. Η ανατροπή του σοσιαλισμού στην Σοβιετική Ένωση, άφησε ένα δυσαναπλήρωτο ιδεολογικό κενό στους σοβιετικούς πολίτες, καταστρέφοντας τον συγκολλητικό ιστό που ένωνε τη σοβιετική κοινωνία. Η ομάδα Πούτιν, διαβλέποντας τον κίνδυνο πλήρους διάλυσης της μεγάλης τους χώρας, που προωθούσαν οι Δυτικοί ιμπεριαλιστές παρέα με τους ντόπιους συνεργάτες τους, έσπευσε ν’ αντικαταστήσει την σοσιαλιστική ιδεολογία με ισχυρή δόση θρησκευτισμού και πατριωτισμού. Πέτυχε έτσι, όχι μόνο να συγκρατήσει αλλά και να αναστρέψει την δρομολογημένη αποσύνθεση της ρωσικής κοινωνίας από τους ολετήρες  Γκορμπατσόφ και Γιέλτσιν. Έχοντας λοιπόν εξασφαλίσει την δεδηλωμένη του προστάτη της χριστιανικής ορθοδοξίας, έκανε «εισπήδηση» στα άδυτα του ορθοδόξου Όρους (με την ευκαιρία και των 1000 χρόνων της εκεί ρωσικής μοναστικής παρουσίας) προκαλώντας μεγάλο εκνευρισμό στον τουρκολάγνο, αμερικανόδουλο Πατριάρχη Βαρθολομαίο, καθώς και στις κυρίαρχες δυνάμεις του ευρωατλαντισμού που τον στηρίζουν. Ο παραδομένος στη Δύση πατριάρχης, δεν χαίρει καμίας εκτίμησης ούτε στον ελληνικό ούτε στο ρώσικο λαό και συνεπώς είναι πιο εύκολο για τον Πούτιν και τον πατριάρχη  Κύριλλο  της Μόσχας, να διεκδικήσουν τα πρωτεία της Ορθοδοξίας και να αναδείξουν το Άγιον Όρος σαν παγκόσμιο φάρο της, που να μην εξυπηρετεί όμως τα δυτικά –πολιτικά και θρησκευτικά- συμφέροντα. 

 ΤΑ ΠΙΟΝΙΑ των Συριζέλ υπερψηφίζουν και εγκρίνουν όλες τις αντιρωσικές  αποφάσεις που παίρνονται στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ προωθώντας έτσι έναν ασφυκτικό οικονομικό και στρατιωτικό κλοιό γύρω από τη Ρωσία. Η  μνημονιακή Ελλάδα αποτελεί ευρωατλαντικό οικόπεδο, μια οικονομική και στρατιωτική πλατφόρμα που χρησιμοποιείται από τους Νατοϊκούς γκάνγκστερ για να βλάπτουν τη Ρωσία. Υποδέχτηκαν λοιπόν τον Πούτιν με  φανερά σημάδια αμηχανίας, υποκρισίας και φόβου, καθώς έπρεπε να κινηθούν μέσα στα πλαίσια που τους είχαν προκαθορίσει οι αμερικανοί επικυρίαρχοι. Αρκέστηκαν λοιπόν σε γενικόλογα ευχολόγια και ωραιολογίες, εντελώς κενές περιεχομένου. Βέβαια η Ουάσιγκτον, επειδή δεν έχει εμπιστοσύνη ούτε στα πιο πιστά της ανδρείκελα, είχε στείλει για ενίσχυση του εκφοβισμού, την υφυπουργό εξωτερικών Β. Νούλαντ από το Μάρτιο, και είκοσι μέρες πριν έρθει ο Πούτιν, άλλαξαν τον πρέσβη τους στην Αθήνα με τον Τζέφρυ Πιάτ, αυτόν που είχαν στην Ουκρανία. Και τα  δυο αυτά υποκείμενα, ενεργούν σαν αδίστακτοι γκάνγκστερ στην προώθηση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Οι «επιδόσεις» τους στην αποτελεσματική άσκηση πιέσεων και στην ανατροπή κυβερνήσεων, φάνηκαν στο ναζιστικό   πραξικόπημα που οργάνωσαν μαζί στο Κίεβο το 2014 αλλά και σε άλλες χώρες της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής. Έτσι καμία ουσιαστική συμφωνία που θα έδινε πραγματική ώθηση στις ελληνορωσικές  σχέσεις δεν υπογράφηκε, εκτός ίσως για τον τουρισμό και μεταξύ ΕΛΠΕ και Rosneft  για την προμήθεια και διύλιση προϊόντων πετρελαίου. Και δεν υπογράφηκε γιατί η Δύση, υπό την ηγεσία και προτροπή των ΗΠΑ, βρίσκεται σε οικονομικό και στρατιωτικό (μέσω αντιπροσώπων, προς το παρόν) πόλεμο με τη Ρωσία. Η τρομακτική προσπάθεια (οικονομική και στρατιωτική) που καταβάλουν οι εγκληματικές ηγεσίες των ΗΠΑ και ΕΕ  με τις κυρώσεις, την διαδικασία αποκλεισμού της εξόδου της Ρωσίας στη Μεσόγειο, τον περιορισμό της στη Μαύρη Θάλασσα και την Βαλτική, την εγκατάσταση αντιπυραυλικών ασπίδων στην Αν. Ευρώπη και για την ελαχιστοποίηση τροφοδοσίας της ΕΕ με ρωσικό αέριο, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Μπορεί δε να οδηγήσει ακόμη και σε μεγάλη σύρραξη αν η Ρωσία αντιληφθεί ότι διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξή της. Όσο λοιπόν η χώρα μας είναι ενταγμένη σε μορφώματα κλεπτών, απατεώνων και τυχοδιωκτών όπως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ, ο κίνδυνος να εμπλακούμε σε πόλεμο κατά της Ρωσίας είναι μεγάλος διότι η καπιταλιστική κρίση στην ΕΕ και στις ΗΠΑ είναι σε αδιέξοδο. Η οργανωμένη συνεπώς έξοδος της χώρας μας από τις δύο αυτές ενώσεις των ιμπεριαλιστών είναι προϋπόθεση να απαλλαγούμε από το βραχνά του αιώνιου χρέους και των άνευ λήξης μνημονίων. Να ακολουθήσουμε μια πορεία δικής μας αυτόνομης ανάπτυξης, με τραπεζικό σύστημα στα χέρια του λαού και εθνικό νόμισμα που να μην είναι κλειδωμένο με κανένα διεθνές νόμισμα, ώστε να προστατεύεται από τις επιθέσεις των κερδοσκόπων.  Ταυτόχρονα, η εκδίωξη των ιδιωτών από τις δημόσιες επιχειρήσεις, η απαγόρευση των ιδιωτικοποιήσεων, η άμεση ενίσχυση του πρωτογενούς τομέα, η χρηματοδότηση μικρομεσαίων επιχειρήσεων  είναι οι απαραίτητες πρώτες ενέργειες για το ξεκίνημα της ανάκαμψης με μεγάλες δημόσιες επενδύσεις, μακριά από τις οδηγίες της καταστροφικής  «σωτηρίας» που μας πλασάρουν ΕΕ και ΔΝΤ. Έτσι θα ακολουθήσουμε μια πορεία ισότιμης οικονομικής και πολιτικής συνεργασίας κυρίως με κράτη που δεν συνέβαλαν στην σημερινή  κατάντια της χώρας και του λαού της, όπως είναι  η Ρωσία.   Κι επειδή οι ρώσοι έχουν απόλυτη ανάγκη την Ελλάδα που θα τους δώσει την απαραίτητη έξοδο στη Μεσόγειο, είναι διατεθειμένοι να  προσφέρουν πολλά προκειμένου να την αποκτήσουν. Άλλωστε η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, παρά τον ορυμαγδό παλαιότερα του αντικομμουνισμού και τώρα του αντιρωσιασμού, τρέφει τα πιο ισχυρά αισθήματα φιλίας και σεβασμού για τον ρωσικό λαό, τιμώντας τους αγώνες και τις θυσίες του εναντίον του ναζισμού και της επέλασης της Νέας Τάξης των παγκοσμιοποιητών.

                                                      Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                        Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης 

                                  

                                      Ακόμα  99  χρόνια  Άλωση;

ΣΤΙΣ 29 ΤΟΥ ΜΑΗ έχουμε την τραγική επέτειο της άλωσης της Πόλης από τους Οθωμανούς. Βέβαια η άλωση της Πόλης είχε πραγματοποιηθεί πολύ νωρίτερα, από το 1204, όταν οι ευρωπαίοι (Φράγκοι και Λατίνοι παπικοί) σταυροφόροι, «εν ονόματι του Χριστού»,  και με το πρόσχημα  της διέλευσης για την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων, κατέλαβαν και λεηλάτησαν την σπαρασσόμενη από ενδοβασιλικές έριδες Πόλη. Την κράτησαν σχεδόν 60 χρόνια σκλαβωμένη, μέχρι την απελευθέρωσή της (1261) από τον βασιλιά της Νίκαιας, Μιχαήλ Παλαιολόγο. Ήταν η μεγαλύτερη ληστρική επιδρομή της ιστορίας από υποτιθέμενους ομόθρησκους που, πέρα από αμέτρητες σφαγές και φρικαλεότητες κατά του πληθυσμού της Πόλης, προέβησαν στη μεγαλύτερη διαρπαγή πλούτου και καταστροφή μνημείων αιώνων. Το μέγεθος της καταστροφής ήταν τόσο μεγάλο ώστε η Πόλη ουδέποτε ανέκαμψε. Τα ανείπωτα μαρτύρια που υπέστη ο πληθυσμός της Πόλης από τους «στρατιώτες του Χριστού», πέρασαν στη συλλογική μνήμη  κι οδήγησαν, δύο αιώνες αργότερα, στη γνωστή φιλοτουρκική στάση  απέναντι στον Μωάμεθ, που ενισχυόταν  συστηματικά κι από το Βυζαντινό ιερατείο με πρόσχημα τη θεολογική διαμάχη του με τους Παπικούς: «κρείττον φακιόλιον τούρκων ή καλύπτρα λατινική» έλεγαν στα θρησκόληπτα πλήθη οι χιλιάδες φανατισμένοι, αμαθείς καλόγεροι, αντί να αρπάξουν  τα όπλα και ν’ ανέβουν στα τείχη δίνοντας πρώτοι το παράδειγμα της αντίστασης.  Κανείς τους βέβαια δεν το έκανε, όλοι κρύφτηκαν στα μοναστήρια αφήνοντας την Πόλη ανυπεράσπιστη. Αλλά τότε, πριν 563 χρόνια, σύμφωνα με τις περιγραφές των χρονικογράφων της άλωσης αλλά και του παπύρου του «Βαρβερινού Κώδικα», η άγρια εκμετάλλευση των λαϊκών στρωμάτων της αυτοκρατορίας από τους ολιγάρχες και την εκκλησία, οι ληστρικοί φόροι,  η απέραντη διαφθορά, η προδοτική στάση της αριστοκρατίας, είχαν οδηγήσει τον κόσμο στην απόγνωση και στη μοιρολατρία. Όλο αυτό το ετερόκλητο πλήθος αριστοκρατών, ρασοφόρων, γραφειοκρατών, φρόντισε πριν αλλά και κατά την διάρκεια των 50 ημερών της πολιορκίας, είτε να μεταφέρουν τα πλούτη τους στο εξωτερικό (Ιταλία) είτε να εξαγοράσουν την ασυλία από τους επελαύνοντες Τούρκους. Και αρκετοί το πέτυχαν, όπως αποδεικνύει το πλήθος των Φαναριωτών και σύσσωμο το ιερατείο, που πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στον Σουλτάνο τότε αλλά και στους αιώνες που ακολούθησαν μέχρι την εξέγερση του ‘21. Από την άλλη, ο εξαθλιωμένος πληθυσμός της Πόλης, έρμαιο των ψευτοπροφητειών και δεισιδαιμονιών των χιλιάδων ρασοφόρων, πίστευε τυφλά σε όσα του έλεγαν. Κι αυτοί επειδή μισούσαν τους Παπικούς (και δικαίως), τον προέτρεπαν να χωθεί στις εκκλησιές, να σταυροκοπιέται και να ζητάει συγχώρεση των αμαρτιών του. Τον προέτρεπαν να επιλέξει δυνάστη κι όχι να πολεμήσει, λέγοντας πως τάχα «είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει». Έτσι, με το λαό στο περιθώριο, εκκλησία και αριστοκρατία πρόσφεραν τη νίκη στον Μωάμεθ, πλασάροντάς την μάλιστα σαν λύτρωση από τα δεινά και θεϊκή τιμωρία για τις αμαρτίες του. Στέρησαν  από το λαό όχι μόνο την αξιοπρέπεια της αντίστασης, αλλά και την δυνατότητα σωτηρίας από τον εξανδραποδισμό, κρατώντας τον στη συνέχεια για τέσσερες αιώνες  σε βαθιά καταστολή.

 ΥΠΑΡΧΟΥΝ εφιαλτικές αναλογίες με όσα ζούμε στις μέρες μας. Τα 60 χρόνια ένταξης της Ελλάδας στις ΝΑΤΟϊκές  και Ευρωπαϊκές δομές επέφεραν το ίδιο καταστρεπτικό αποτέλεσμα που είχε για την Πόλη η εξηντάχρονη (στρατιωτική) κατάληψή της από τους τότε ευρωπαίους κλέφτες κι εγκληματίες. Έστρωσαν το δρόμο για την δεύτερη και τελειωτική της κατάληψη. Όπως σήμερα στρώνουν το δρόμο για την απώλεια της χώρας, με την ίδρυση της Ανώνυμης Εταιρίας (γιγάντιου μεσιτικού γραφείου), που φιλοδοξούν να λειτουργεί για 99 χρόνια και η οποία  θα ξεπουλήσει το σύνολο της πατρίδας μας στους δανειστές και στα κάθε είδους αρπακτικά. Έτσι, στις δεκαετίες της ευρωπαϊλας χειραγωγήθηκε επαρκώς ο άσκεφτος και εύπιστος λαός μας από τους επαγγελματίες, ντόπιους και ξένους, διαμορφωτές της  κοινής γνώμης με τσιτάτα όπως: το δημόσιο βλάπτει την οικονομία και πρέπει να συρρικνωθεί ή και να εξαφανιστεί, το ευρώ διασφαλίζει τα εισοδήματά μας, η Ευρωζώνη είναι ο παράδεισος, η ΕΕ είναι μια ένωση ισότιμων εταίρων, ο διαρκής ανταγωνισμός μας κρατάει υγιείς, η απληστία γεννάει πλούτο, η ελευθερία των αγορών είναι μια απόδειξη δημοκρατίας, οι αγορές(καπιταλισμός) είναι το μόνο σύστημα διαρκούς ανάπτυξης. Κι άλλα τέτοια «σοφά». Κι όλη αυτή η πολύχρονη ιδεολογική πολιορκία  για να καταστούν «απόλυτες αλήθειες» τα δόγματα του σύγχρονου καπιταλισμού, μπορεί να παραλληλιστεί  με όσα συνέβαιναν στην πρώτη Άλωση (1204) της Πόλης, όπου προσπαθούσαν δια πυρός και σιδήρου  (δεν υπήρχε τότε τηλεόραση) να τους πείσουν ότι μόνο αν υποταχτούν στον θεομπαίχτη απατεώνα Πάπα και στα αποβράσματα που καθοδηγούσε, θα συγχωρεθούν οι αμαρτίες τους και θα επιβιώσουν. Σήμερα,  επειδή πιστεύουν ότι η λαϊκή πλειοψηφία έχει θανάσιμα προσαρμοστεί στους κανόνες της πολύχρονης «προσαρμογής» στα ευρωπαϊκά «ιδεώδη», οι σύγχρονοι πολιορκητές έχουν πετάξει τις μάσκες της ισότητας, της αλληλεγγύης, των ίσων ευκαιριών και της δημοκρατίας δείχνοντας το αποτρόπαιο πρόσωπό τους. Υπάρχει μόνο το αποφασίζουμε και διατάσσουμε, μόνο τελεσίγραφα κι εκβιασμοί: Διαλύστε την κοινωνική ασφάλιση, την υγεία, την παιδεία. Κόψτε μισθούς και συντάξεις. Εφαρμόστε εργασιακές σχέσεις λάστιχο, απλήρωτη και μαύρη εργασία. Παραδώστε όλη τη δημόσια περιουσία στους δανειστές. Δουλέψτε μέχρι να πεθάνετε. Αλλιώς διακοπή χρηματοδότησης (δανεισμού). Δηλαδή ασφυξία, θάνατος αφού δεν έχουμε δικό μας νόμισμα.  Κι έχουν βρει πιο πρόθυμους από τους εθελόδουλους Φαναριώτες της Πόλης. Οι σύγχρονοι ξεφτιλισμένοι μνημονιολάτρες Αριστεράς και Δεξιάς τους ξεπερνούν. Συνθηκολόγησαν με χειρότερους όρους, παραπλανούν τον κόσμο σκιαμαχώντας και διαπληκτιζόμενοι στις τηλεοράσεις για τον ποιός φταίει περισσότερο και για το ποιος θα εφαρμόσει γρηγορότερα και πληρέστερα τα μέτρα των πολιορκητών, σαν τους Ενωτικούς (με τον Πάπα) κι Ανθενωτικούς (με τους τούρκους) της Πόλης. Την ίδια στιγμή στέλνουν όσα αφαιρούν από τον ελληνικό λαό στους φορολογικούς παραδείσους της καπιταλιστικής οικουμένης και στις τσέπες της συμμορίας των δανειστών. Εναπόκειται λοιπόν στους αμάχους - απλούς εργαζόμενους, συνταξιούχους και άνεργους - να οργανωθούν στα ταξικά συνδικάτα και οργανώσεις, να ξεκινήσουν μαζικές κινητοποιήσεις διαρκείας - όπως στη Γαλλία- να νεκρωθούν όλα μέχρι την ολική ανατροπή. Έφτασε η στιγμή να υπερασπιστούμε την Πόλη και τη ζωή μας, αν χρειαστεί ακόμη και με τη βία, και από τους πολιορκητές και από τους συνεργάτες τους.  

                                                  Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                     Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης

        Ο αγωγός ΤΑΡ 

και τα πανηγύρια τους

ΜΕΤΑ την κατασκευασμένη, από τις υπηρεσίες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, νίκη της ταταρο-ουκρανής Τζαμάλα στην Γιουροβίζιον  για το αντικομμουνιστικό άσμα «1944», όπου μοιρολογάει για την μεταφορά-εκδίωξη (από τον κακό Στάλιν βέβαια) των γερμανοτσολιάδων τατάρων της Κριμαίας στο Ουζμπεκιστάν το 1944, έρχεται και νέο χτύπημα από τις  νεοναζιστικές ηγεσίες της ΕΕ και των ΗΠΑ. Αυτή τη φορά αφορά σχετίζεται με την κατασκευή του αγωγού ΤΑΡ (Trans Adriatic Pipeline) που θα επιφέρει μεγαλύτερη ενεργειακή εξάρτηση και έλεγχο της ΕΕ από τις ΗΠΑ, καθώς πρόκειται ουσιαστικά για αμερικανικών συμφερόντων αγωγό που ξεκινάει από το προτεκτοράτο τους, το Αζερμπαϊτζάν, και μέσω Τουρκίας, Ελλάδας κι Αλβανίας  καταλήγει στην Ιταλία. Όλο το μνημονιακό συνονθύλευμα της Ελλάδας πανηγυρίζει γιατί προβλέπονται γερές μάσες στους διαπλεκόμενους που θα συμμετάσχουν  στην κατασκευή του, χωρίς καμία ωφέλεια για τον ελληνικό λαό και τη χώρα καθώς οι αμερικανοί απαίτησαν και κέρδισαν την δωρεάν διέλευση του αγωγού μέσα από το ελληνικό έδαφος, από ολόκληρη δηλαδή τη Β. Ελλάδα. Έτσι, και η ανεκδιήγητη Τσιπροπαρέα βοηθάει δωρεάν την εκπλήρωση των σχεδίων των ευρωατλαντικών απατεώνων, την ώρα που η Ρωσία μας χρυσοπλήρωνε, με πέντε δις ευρώ ετησίως,  να δεχτούμε την διέλευση του πολύ μεγαλύτερου αγωγού «Νότιο Ρεύμα».  Βέβαια οι ίδιοι αυτοί Συριζαίοι, που σήμερα πανηγυρίζουν για την δήθεν «ενεργειακή αναβάθμιση» της χώρας, το 2013 σαν αντιπολίτευση, απέρριπταν και σωστά, κάθε σκέψη για τον συγκεκριμένο αγωγό, καθώς ελάχιστα οφέλη θα έχει για το λαό.  Καμία ελληνική εταιρία δεν συμμετέχει στην κοινοπραξία ΤΑΡ. Συμμετέχουν η βρετανική ΒΡ με 20%, η αζέρικη SOCAR με 20%, η ιταλική SNAM με 20%, η βελγική FLUXYS 19%, η ισπανική ENAGAS με 16% και η ελβετική AXPO με 5%.  Είναι κι αυτό άλλο ένα έργο των αμερικανών ιμπεριαλιστών, κυριολεκτικά ένα ενεργειακό πραξικόπημα, όπως συνηθίζουν άλλωστε οι αμερικανοί σε όλα τα είδη των δράσεών τους. Πρώτα εξασφάλισαν τoν περιορισμό της ροής του ρωσικού αερίου από την Ουκρανία, οργανώνοντας το ναζιστικό πραξικόπημα στο Κίεβο το 2014. Και στη συνέχεια καλλιέργησαν ένα έντονα αντιρωσικό κλίμα στην ΕΕ, επισείοντας την δήθεν «ρωσική επιθετικότητα» και πιέζοντας  ασφυκτικά τα τσιράκια τους να αλλάξουν σε τέτοιο βαθμό την ενεργειακή πολιτική της Ένωσης, ώστε να είναι αδύνατη η συμμετοχή ρωσικών ενεργειακών εταιρειών στην τροφοδοσία της ΕΕ με ρωσικούς υδρογονάνθρακες. Η προκλητικότητα και το θράσος των αμερικανών δεν έχει όρια. Χρησιμοποιούν κατά κόρον το «επιχείρημα» της ενεργειακής εξάρτησης από τη Ρωσία, αποκρύπτοντας το γεγονός ότι είναι εκείνοι που μονοπωλούν την ενέργεια στην περιοχή αλλά και πέραν αυτής.

ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ, παρακολουθούσαν στενά τις κινήσεις των τελευταίων Βουλγαρικών κι Ελληνικών κυβερνήσεων γύρω από την ενεργειακή τους πολιτική  και προλάμβαναν, παρενέβαιναν και ματαίωναν οτιδήποτε κινιόταν  σε κατεύθυνση διαφορετική απ’ αυτή της εξυπηρέτησης των αμερικανικών συμφερόντων. Έτσι με πιέσεις, απειλές κι εκβιασμούς στους οσφυοκάμπτες Καραμανλή και Παπανδρέου κατάφεραν την ακύρωση της συμφωνίας με τους ρώσους για τον αγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη. Μετά προκάλεσαν την πλήρη ρήξη των Ρωσοτουρκικών σχέσων, μέσω του πολέμου στη Συρία, ώστε να είναι πλέον αδύνατη ακόμη και η σχεδίαση του ρωσικού αγωγού «Νότιο Ρεύμα».  Και δεν σταματούν εδώ. Κάνουν τα πάντα να εκδιώξουν τον Άσαντ από τη Συρία, άρα και τους ρώσους, ώστε να κατασκευάσουν τον αγωγό Κατάρ- Σ. Αραβία - Συρία-Τουρκία,  για να πλημμυρίσουν την Ευρώπη με Καταριανό αέριο το οποίο βέβαια δεν είναι του Κατάρ αλλά της αμερικανικής Exxon. Έτσι σχεδιάζουν την αποκοπή και απεξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό αέριο. Με την κατασκευή δε, επέκταση και εκσυγχρονισμό εγκαταστάσεων LNG (υγροποιημένου αερίου) σε Ρεβυθούσα και Αλεξανδρούπολη, σχεδιάζουν την μεταφορά, αποθήκευση και διάθεση στην ΕΕ τεραστίων ποσοτήτων υγροποιημένου αερίου από τα σχιστολιθικά πετρώματα της Αμερικής  εκτοπίζοντας  συνεχώς και μέχρι πλήρους διακοπής, το ρωσικό αέριο από την Ευρώπη. Κεντρικός τους στόχος είναι από τη μια η πλήρης εξάρτηση της ΕΕ από το αμερικανικό αέριο κι από την άλλη ο συνακόλουθος οικονομικός στραγγαλισμός και η πλήρης αποδυνάμωση της Ρωσίας ώστε να μην αποτελεί αντίπαλο στη λεηλασία του πλανήτη που επιδίδονται από αιώνες όλα τα δυτικά αρπακτικά. Η Ρωσία βέβαια μπροστά σ’ αυτήν την επιθετικότητα κι αρπακτικότητα των αμερικανών γκάνγκστερ δεν πρόκειται να κάτσει με σταυρωμένα χέρια, γνωρίζοντας ότι  όποιος  καταφέρει να κυριαρχίσει στο χώρο της ενέργειας, θα κυριαρχεί στην Ευρώπη για έναν αιώνα, όπως λένε και οι μεγάλοι πετρελαιάδες. Η κατάσταση έχει φτάσει σε οριακό σημείο όπου και το παραμικρό λάθος μπορεί να οδηγήσει σε ολοκαύτωμα. Παρακολουθούμε έναν αδυσώπητο πόλεμο που διεξάγεται σε πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο με κίνδυνο γενίκευσης του τελευταίου.  

ΣΤΙΣ 28 ΜΑΗ θα έρθει ο Πούτιν, γι αυτό και βιάστηκαν να υπογραφεί, υπό την σκιά του αμερικανού εντεταλμένου Άμος Χοκστάϊν, δέκα μέρες πριν την άφιξη του ρώσου Προέδρου,  η συμφωνία για την κατασκευή του ΤΑΡ, ώστε να μην έχει ελπίδες αποδοχής  πιθανή πρόταση του Πούτιν στον Τσίπρα για ρωσικό αγωγό. Βέβαια οι ρώσοι δεν παραιτούνται εύκολα, αφού κατάφεραν ήδη να υπογράψουν μνημόνιο συνεργασίας μεταξύ της Γκάζπρομ, της ΔΕΠΑ και της Ιταλικής Edisson για την κατασκευή αγωγού μεταξύ Ελλάδος –Ιταλίας. Αλλά κι αυτός ο αγωγός για να φτάσει στην Ελλάδα πρέπει να περάσει τουλάχιστον από Βουλγαρία  άρα οι ελπίδες υλοποίησής του είναι ασήμαντες. Ο πόλεμος των αγωγών δεν πρόκειται να σταματήσει κι ο παραδομένος Τσίπρας είναι πάλι στη μέση όπως και οι προκάτοχοί του στο Μαξίμου. Αντί  να εργασθεί με πείσμα στην κατεύθυνση της εξόρυξης των ελληνικών υδρογονανθράκων περιμένει, μαζί με τα υπόλοιπα μνημονιακά σκύβαλα, ποιος αγωγός θα περάσει από την Ελλάδα να εισπράξουν ψίχουλα ή τίποτα ώστε να ικανοποιήσουν τα αφεντικά τους.  Για πόσο καιρό ακόμα ο κόσμος θα ανέχεται την διακυβέρνηση της χώρας από τόσο ουτιδανούς υπηρέτες του κεφαλαίου;

                                             Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                   Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης       

,

                

           

    Μνημόνια και

 κόφτες για πάντα

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ τελικά της «Ευρωπαϊκής Ένωσης», είναι γνωστή στους σοβαρούς ερευνητές της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιστορίας, σαν μια «συγκεκαλυμμένη επιχείρηση» (covert operation) της CIA που ξεκίνησε αμέσως μετά το τέλος του Β’Π.Π. Γι αυτό και η τρομερή προσπάθεια που καταβάλει για χρόνια, η αμερικανική ηγεσία προκειμένου να  εξασφαλίσει την υπογραφή στην περιβόητη «Διατλαντική Εταιρική Σχέση» (ΤΤΙΡ), η οποία θα υποτάξει τους λαούς και τις κυβερνήσεις της Ευρώπης στις θελήσεις των αμερικανικών πολυεθνικών, αποτελώντας την τελική πράξη της «επιχείρησης» αποικιοποίησης της Ευρώπης. Είναι η μεγαλύτερη «επιχείρηση», της αμερικανικής ολιγαρχίας που στοχεύει στην καταστροφή κάθε έννοιας εθνικής κυριαρχίας στην Ευρώπη και την αντικατάστασή της με μια υπερεθνική οντότητα απόλυτα εξαρτημένης και ελεγχόμενης από την Ουάσιγκτον. Διότι  είναι πολύ ευκολότερο για την ηγεσία των ΗΠΑ, να ελέγχει μια κεντρική εξουσία στην ΕΕ, παρά δεκάδες χωριστές κυριαρχίες. Η ΕΕ, όπως μας πληροφορούν αποχαρακτηρισμένα (πρώην άκρως απόρρητα) έγγραφα της CIA, ουσιαστικά γεννήθηκε στο αρχηγείο της υπηρεσίας, εν μέσω του «ψυχρού πολέμου» και σε συνεργασία με ευρωπαίους ηγέτες, ως πολιτικό συμπλήρωμα του ΝΑΤΟ. Βασική τους επιδίωξη ήταν να κατασκευασθεί ένα ισχυρό στρατιωτικό – πολιτικό – οικονομικό ανάχωμα απέναντι, τότε, στην Σοβιετική Ένωση, αλλά και προγεφύρωμα για μελλοντική επίθεση εναντίον της. Η Ρωσία, λόγω του αμύθητου πλούτου της, είτε σαν τσαρική, είτε σαν σοσιαλιστική, είτε σαν καπιταλιστική βρίσκεται μονίμως στο στόχαστρο των δυτικών ιμπεριαλιστών. Είναι ο μεγάλος διαχρονικός τεχνητός εχθρός, απαραίτητος για  την  δικαιολόγηση της αμερικανικής επιθετικότητας και της παρουσίας των αμερικανών γκάνγκστερ στην Ευρώπη για την «προστασία» της.   Γι αυτό και με το Σχέδιο Μάρσαλ απαγορεύτηκε στους ευρωπαίους να συνάψουν σοβαρές εμπορικές σχέσεις με την τότε ΕΣΣΔ και να αναζητούν εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης που θα μπορούσαν να πλήξουν την εξάρτησή τους από την Ουάσιγκτον. Ενώ σήμερα, μέσω ενός άλλου Σχεδίου, των κυρώσεων με πρόσχημα το Ουκρανικό, ορθώνουν φράχτη στις σχέσεις Ρωσίας –Ευρώπης με στόχο να πλήξουν και τις δύο. Μεταπολεμικά λοιπόν και σύμφωνα με τις οδηγίες και την παντοειδή πολιτική και οικονομική υποστήριξη της CIA κυρίως σε αριστερά  (ριζοσπαστικά, σοσιαλιστικά, σοσιαλδημοκρατικά), μη κομμουνιστικά κόμματα και κινήματα της Ευρώπης, στήθηκε ένας τεράστιος  μηχανισμός προώθησης της «Ευρωπαϊκής Ιδέας», που κατέληξε σήμερα σ’ αυτόν τον τερατώδη χρηματοπιστωτικό, κλεπτοκρατικό μηχανισμό των Βρυξελλών που ελέγχει και την παραμικρή δραστηριότητα της οικονομικής ζωής των κρατών - μελών της ΕΕ, επιτυγχάνοντας  ταυτόχρονα και τον απόλυτο πολιτικό τους έλεγχο. Διότι, αυτό που θέλουν είναι μια παγκόσμια αυτοκρατορία χωρίς σύνορα κι ελέγχους ώστε οι πολυεθνικές τους να έχουν το ελευθέρας να οργιάζουν στον πλανήτη κατά βούληση.

ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ καπιταλιστικό σύστημα, για άλλη μια φορά, έχει απορρυθμιστεί τελείως. Ένας ανελέητος εμπορικός-και όχι μόνο- πόλεμος για την διατήρηση ή την κατάκτηση από τους αντιπάλους μεριδίων στην παγκόσμια αγορά βρίσκεται σε εξέλιξη. Η παραγωγή πλούτου είναι τόσο μεγάλη ώστε το σύστημα δεν μπορεί να τον καταναλώσει. Υπάρχει τόσο μεγάλη μεγέθυνση των παραγωγικών του δυνάμεων που δεν μπορούν να αναπτυχθούν περαιτέρω. Το παγκόσμιο εμπόριο έχει φρακάρει, η αγορά δεν μπορεί πια να αναπτυχθεί. Η λύση που διαθέτει ο καπιταλισμός μπροστά σε τέτοια αδιέξοδα, είναι μόνο μια: Η καταστροφή. Η καταστροφή του περισσεύματος  των παραγωγικών δυνάμεων και εργασίας. Αυτό ακριβώς που παρακολουθούμε σήμερα στην Ελλάδα, Ευρώπη, ΗΠΑ. Δηλαδή εκεί που οι λαοί δεν αντιστέκονται στο όργιο της καταστροφής που επιβάλλουν οι καπιταλιστές. Ιδιαίτερα δε οι υπερχρεωμένες χώρες, όπως η Ελλάδα, είτε βρίσκονται εντός μνημονίων είτε έχουν βγει (π.χ Ιρλανδία, Κύπρος), θα παραμείνουν για απροσδιόριστα μεγάλο χρονικό διάστημα σε μια ασφυκτική οικονομική και πολιτική εποπτεία (κατοχή). Και στη διάρκειά της, οι χώρες αυτές θα πληρώνουν πανάκριβα γι αυτήν την εποπτεία μαζί με τα πανωτόκια και τα ληστρικά δάνεια που τους επέβαλαν, αποδεχόμενες και την καταστροφή της παραγωγικής τους βάσης.   Με ένα πλήθος νομοσχεδίων κι εφαρμοστικών νόμων που υπαγορεύονται από τα επιτελεία και τις εταιρείες των δανειστών, οδηγούν την εθνική τους παραγωγή, μέσω της ύφεσης, στη διάλυση. Με συνεχείς περικοπές των δημοσίων δαπανών, με αναγκαστικά ξεπουλήματα δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, με απανωτές φοροληστείες και με το βίαιο κλείσιμο μιας σειράς εθνικών βιομηχανιών, ξεθεμελιώνουν εκ βάθρων τις οικονομίες τους.  Έτσι ένα μεγάλο μέρος των παραγωγικών τους δυνάμεων καταστρέφεται, ενώ ένα μεγάλο επίσης μέρος της εσωτερικής τους αγοράς μη μπορώντας να αντέξει τον ανταγωνισμό των πολυεθνικών, περνάει στην κατοχή κι έλεγχό τους.  Σε άλλες χώρες όπου λαοί και ηγεσίες αντιστάθηκαν ή αντιστέκονται στην επέλαση των πολυεθνικών γίνεται στρατιωτική επέμβαση και εμφύλιος, ώστε να υπάρξει πλήρης καταστροφή και οι πλουτοπαραγωγικές τους πηγές να περάσουν με βίαιο τρόπο στα χέρια των πολυεθνικών των νικητών που μοιράζονται βέβαια και την εσωτερική αγορά αυτών των χωρών, αν μπορέσουν να τις καθυποτάξουν.

ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ πολιτικό σύστημα της Ελλάδας και οι ομάδες που κατέχουν την οικονομική και κοινωνική εξουσία, πιστά στην «Ευρωπαϊκή Ιδέα», δεν έχουν καμία άλλη πρόταση για τη χώρα εκτός από το καταστροφικό πρόγραμμα της ληστοσυμμορίας των δανειστών (ΔΝΤ-ΕΚΤ-Κομισιόν-ESM). Ένα πρόγραμμα που δεν προβλέπει βέβαια ούτε την σωτηρία ούτε την ανάπτυξη της Ελλάδας αλλά την σωτηρία του ευρώ, των ευρωπαϊκών τραπεζών και των κερδοσκόπων. Κι εδώ έγκειται το έγκλημα που διαπράττει το μπουλούκι των εξωνημένων του ΣΥΡΙΖΑ που συνεχίζουν ακόμα να «διαπραγματεύονται» τα όσα έχουν ήδη υπογράψει και αποδεχτεί από πέρυσι, ψευδολογώντας κι εξαπατώντας ασύστολα. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός παραδέχτηκε πως έτρεφε αυταπάτες σχετικά με τους ευρωπαίους «εταίρους». Ε, αφού το κατάλαβε (έστω και αργά) γιατί συνεχίζει να σέρνεται επαιτώντας στα πόδια των αδίστακτων ευρωκαθαρμάτων και δεν  απευθύνεται στο λαό  να του εξηγήσει με τι αλητεία έχουμε μπλέξει  και τι αγώνες θα χρειαστούν για να ξεμπλέξουμε. Δεν το κάνει γιατί έχει επιλέξει τον εύκολο δρόμο της υποταγής και της εφαρμογής των συνταγών του κουαρτέτου των  απατεώνων  της επιτροπείας. Συνεχίζει ξεδιάντροπα την εφιαλτική, αδιέξοδη πολιτική των προκατόχων του, την κατά Σκαρίμπα, «επιτήδεια τέχνη της ξεπούλας». Πρόκειται συνεπώς για πλήρες αδιέξοδο, μια πολιτική και ιδεολογική χρεοκοπία χωρίς προηγούμενο στην ιστορία της πατρίδας μας από μια κυβέρνηση υποτίθεται της Αριστεράς. Κι επειδή ο αδυσώπητος πόλεμος που έχουν κηρύξει οι ευρωπαίοι και οι ντόπιοι βαστάζοι τους εναντίον του λαού μας, έχει πλέον χαρακτηριστικά κοινωνικού αφανισμού, δεν μας μένει παρά μαζική συμπόρευση και οργάνωση στα ταξικά συνδικάτα και οργανώσεις για τη δικιά μας αντεπίθεση, για να πάρουμε την πατρίδα μας και τη ζωή μας πίσω. 

                                                         Κ. Α. Αποστολόπουλος 

                                             Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης

                       

                           Τα πάθη των Eλλήνων

Τη Μεγάλη Βδομάδα διδασκόμαστε την εβραϊκή ιστορία και όλο τον υπόλοιπο χρόνο τον αμερικάνικο γκανγκστερισμό. (Λιλή Ζωγράφου)

ΣΥΜΦΩΝΑ με τον καθηγητή Μάριο Μπέγζο της Θεολογικής Σχολής του Π.Α, ο Χριστός πιθανότατα δεν υπήρξε όπως περιγράφεται στα ιερά βιβλία του Χριστιανισμού. Αυτά τα βιβλία δεν αποτελούν τη βάση της πίστης των χριστιανών, καθώς αυτή βρίσκεται στις αποφάσεις των εννέα Οικουμενικών Συνόδων,  από το 325 μ.Χ  ως το 1341μ.Χ, δηλαδή σε όλη σχεδόν τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όπου η χριστιανική πίστη προσαρμοζόταν κατά εποχή σύμφωνα με το συσχετισμό των δυνάμεων-αντιλήψεων στο ιερατείο και τη διαπλοκή του με την αυτοκρατορική αυλή. Η χριστιανική θρησκεία, που κρατικοποιήθηκε από τον Μ. Κωνσταντίνο με την συναίνεση και συμβολή του τότε ιερατείου, επεβλήθη σε όλη σχεδόν την έκταση της αυτοκρατορίας κυρίως από τον Βυζαντινό στρατό. Στη συνέχεια, διαφοροποιήθηκε με κατασκευή νέων κειμένων, παραλείψεις και προσθήκες σε υπάρχοντα και παραγεμίστηκε σταδιακά με πλήθος μυθοπλασιών που στόχευαν στην χειραγώγηση των λαϊκών μαζών και την εξυπηρέτηση της κρατικής εξουσίας και του εκκλησιαστικού μηχανισμού που συγκροτήθηκε. Η σχετικά πρόσφατη ανακάλυψη της γνωστικής βιβλιοθήκης του Nag Hammandi και άλλων αρχαίων κειμένων όπως η «Πηγή των Λογίων», το «κατά Θωμά Ευαγγέλιο» και το «Ευαγγέλιο του Ιούδα» αποτελούν τις αρχαιότερες (γύρω στο 50 μ.Χ) πηγές της ευαγγελικής παράδοσης και ανατρέπουν εκτιμήσεις και απόψεις για την λεγόμενη «απόκρυφη» χριστιανική γραμματεία, σύμφωνα με τις οποίες τα μη κανονικά κείμενα της πρώιμης χριστιανικής εποχής αποτελούσαν απλώς συρραφές αιρετικών απόψεων, ή συμπλήρωναν λεπτομέρειες της ζωής του Χριστού που αποσιωπούσαν τα κανονικά ευαγγέλια. Εκεί λοιπόν περιγράφεται μια άλλη  πρωτοχριστιανική παράδοση. Δεν υπάρχει αναφορά στον Σταυρό και την Ανάσταση του Χριστού πράγμα που ανατρέπει την παγιωμένη αντίληψη ότι ο Σταυρός και η Ανάσταση ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος της πίστης και του κηρύγματος όλης της πρωτοχριστιανικής κοινότητας Κι αυτό είναι τελείως διαφορετικό από εκείνο που εκπροσωπούσε το κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου και η εξ αυτού απορρέουσα κανονική παράδοση της Καινής Διαθήκης. Ο Παύλος υπήρξε ραβίνος Φαρισαίος, δεξί χέρι του αρχιερέα των Ιεροσολύμων και από τους πιο απηνείς διώκτες των επαναστατών οπαδών του Χριστού και των μαθητών του. Δεν ήταν μαθητής του Ιησού και δεν άκουσε την διδασκαλία του, αργότερα όμως, μέσω των «Επιστολών» του, την ερμήνευσε σύμφωνα με την κρίση και τα πιστεύω του, ώστε ο χριστιανισμός να μην αποτελέσει κίνδυνο αλλά να προσαρμοστεί και να ενσωματωθεί στο κατεστημένο της εποχής. Τελικά, ο χριστιανισμός  θεμελιώθηκε πάνω στις Επιστολές του Παύλου. Γι αυτό και δεν έχουν άδικο εκείνοι που υποστηρίζουν ότι ο πραγματικός ιδρυτής και διαμορφωτής του χριστιανισμού είναι ο Παύλος. Εμφανίστηκε μετά την θανάτωση του Χριστού  και κατάφερε να χρισθεί «απόστολος» ως άμεσα διορισμένος από τον Χριστό που - κατά τον ίδιο - παρουσιάστηκε μπροστά του και του ζήτησε να γίνει απόστολος. Είχε προηγηθεί βέβαια η πορεία προς την Δαμασκό για να εξοντώσει τους επαναστάτες, όμως στο δρόμο «φωτίσθηκε» αστραπιαία κι έκτοτε μεταμορφώθηκε σε λάβρο χριστιανό. Αυτή την ιστορία διηγήθηκε στην εύπιστη χριστιανική κοινότητα της Δαμασκού με αποτέλεσμα να τον δεχτεί στους κόλπους της και να την κατακτήσει με την ευφράδειά του.

ΟΙ ΥΠΟΤΑΓΜΕΝΟΙ στη Ρώμη λαοί της εποχής, υπέφεραν κάτω από ένα ασφυκτικά καταπιεστικό καθεστώς που παρήγαγε διαρκώς όλο και περισσότερη αδικία, φτώχεια, αναξιοπρέπεια, διαφθορά και αμάθεια. Είναι φυσικό λοιπόν να στρέφονται προς το υπερβατικό, να ελπίζουν και να περιμένουν την λύτρωσή τους από υπερφυσικά όντα, παντοδύναμα, τα μόνα ικανά να αντιμετωπίσουν τους εγκληματίες της Pax Romana. Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον γεννιούνται νέοι θεοί, ανασταίνονται παλαιοί, ή/και ανακατεύονται πολλοί δημιουργώντας έναν νέο ισχυρότερο που συγκεντρώνει τις ιδιότητες όλων σε μία υπόσταση. Οι Ρωμαίοι ωστόσο, δεν ενδιαφέρονταν για τις θρησκείες των υπόδουλων λαών. Απαιτούσαν όμως, παράλληλα με τις εθνικές θρησκείες, την λατρεία του αυτοκράτορα ως Θεού, κι αυτό σαν εργαλείο ενότητας της αυτοκρατορίας. Το εβραϊκό ιερατείο των Φαρισαίων, προκειμένου να διατηρήσει τα προνόμια και την εξουσία του, αυτό το δέχτηκε. Δεν το δέχτηκαν όμως  οι λαϊκές μάζες, καθώς για αιώνες είχαν διαποτιστεί από το ίδιο ιερατείο, ότι ήταν λαός «περιούσιος» και «εκλεκτός» του μοναδικού Θεού (Γιαχβέ). Αντιδρούν λοιπόν προς δύο κατευθύνσεις: είτε με τη δημιουργία επαναστατικών ομάδων που πολεμούν τους ρωμαίους, είτε με παθητικό τρόπο, τον αναχωρητισμό, μακριά από τις πόλεις, καταγγέλλοντας τους Φαρισαίους ραβίνους ότι απεμπολούν τον Μωσαϊκό Νόμο για να εξασφαλίσουν εξουσία, χρήμα, καλοπέραση.  Ο Χριστός ανήκε στην πρώτη κατηγορία, σύμφωνα με «απόκρυφα» ευαγγέλια, τα οποία όχι μόνο απαγορεύτηκαν από τις, υποτίθεται, «θεόπνευστες» οικουμενικές συνόδους, αλλά όσα βρήκαν τα  έκαψαν ως «βλάσφημα». Αυτήν την επαναστατική διάσταση της διδασκαλίας του Ιησού έβαλε σκοπό ο Παύλος - σε συνεννόηση με Ρωμαίους και Φαρισαίους - να «μεταρρυθμίσει». Και τα κατάφερε με ένα ανεπανάληπτο πολιτικό εύρημα-μήνυμα που έσωσε τους τότε αλλά και τους μετέπειτα εξουσιαστές από την μήνιν των λαών. Με απλά λόγια είπε: όσο ζείτε θα υποτάσσεσθε, με τη θέλησή σας, στους νόμους των ισχυρών. Όλες οι επιθυμίες και απαιτήσεις σας θα ικανοποιηθούν σε μια άλλη ζωή, μετά τον θάνατό σας, με την προϋπόθεση βέβαια ότι στη επίγεια ζωή σας συμπεριφερόσαστε σαν «ποίμνιο» και προς την κοσμική και προς την εκκλησιαστική εξουσία. Την Παύλιο αυτή τακτική (σύμπλευση με το κατεστημένο και μετάθεση λύσης σε απώτερο, απροσδιόριστο χρόνο) ακολούθησαν και ακολουθούν πολλά ηγετικά στελέχη  αριστερών και κομμουνιστικών κινημάτων με τις γνωστές τραγικές συνέπειες για τους λαούς του πλανήτη.  Για το λαό μας,  η Μεγάλη Βδομάδα των Παθών κρατάει πάνω από έξι χρόνια και δεν θα τελειώσει ούτε και μετά απ’ αυτό το Πάσχα. Η Ανάσταση αργεί και δεν φαίνεται να έρχεται όσο εξακολουθεί να υπάρχει  η πλειοψηφία εκείνη που πιστεύει και λιβανίζει τους απατεώνες του ευρωπαϊκού και νατοϊκού ιερατείου.

                                                     Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                          Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης

Προσφυγικό:  Βρώμικο παιχνίδι ΗΠΑ, ΕΕ, 

                       Τουρκίας

«Είμαστε ο έμπορος θανάτου του κόσμου. Έχουμε ιδιωτικοποιήσει την απόλυτη δημόσια λειτουργία: Τον Πόλεμο». (L. Wilkerson, συνταγματάρχης, αρχηγός  Επιτελείου στον πόλεμο εναντίον του Ιράκ, 2003)  

Από τους λίγους έντιμους αμερικανούς αξιωματικούς, που συνειδητά αγνοούν  τις καταστρεπτικές επιπτώσεις που έχουν για τη ζωή τους τέτοιες απόψεις, μπορούμε και μαθαίνουμε από πρώτο χέρι την εγκληματική λειτουργία της κολοσσιαίας πολεμικής μηχανής της υπερδύναμης. Μιας μηχανής που λειτουργεί αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση των πιο βρώμικων ιδιωτικών συμφερόντων. Μεγαλοτραπεζιτών, κερδοσκόπων, εργολάβων ασφαλείας, πολεμικής βιομηχανίας, κατασκευών, ενέργειας κλπ. Και για να μη φαίνεται ότι εμπλέκεται άμεσα ο αμερικανικός στρατός ή τα νατοϊκά παρακολουθήματα, ώστε να αποφεύγονται αντιδράσεις στο εσωτερικό κι εξωτερικό των ΗΠΑ και της Ευρώπης, τα τελευταία είκοσι χρόνια έχουν αναπτύξει ένα νέο είδος πολέμου. Τον πόλεμο δι’ αντιπροσώπων (proxy war), που εξελίσσεται γρήγορα σε «υβριδικό πόλεμο», όπου δεν υπάρχει συγκεκριμένο μέτωπο ούτε ισχύουν οι βασικές αρχές και κανόνες του συμβατικού πολέμου, με όλους να πολεμούν εναντίον όλων. Δημιουργείται έτσι μια τεράστια σύγχυση, ένα  απόλυτο χάος, που οδηγεί τάχιστα σε πρόκληση εμφυλίου και κατάρρευση της χώρας-στόχου. Σε τέτοιο πόλεμο  συμμετέχουν: Ειδικές δυνάμεις του στρατού των ΗΠΑ και νατοϊκών, που εκπαιδεύουν και καθοδηγούν τους  μισθοφόρους «αντιπροσώπους» (ναζιστές, τζιχαντιστές και ποινικούς), τα μεγάλα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία (CNN, BBC, REUTERS, CBS, TV5, ZDF), όλα ελεγχόμενα από τη CIA και συνεργαζόμενες νατοϊκές υπηρεσίες, που δαιμονοποιούν διαρκώς την κυβέρνηση της χώρας –στόχου διαμορφώνοντας «κατάλληλα» τις διαθέσεις της διεθνούς κοινής γνώμης. Οι εξειδικευμένες ΜΚΟ που ευαισθητοποιούν τους αφελείς για τα ανθρώπινα δικαιώματα που δήθεν καταπατούνται, ολόκληρη στρατιά από ειδικούς στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης που διασπείρουν τα πιο τερατώδη ψεύδη για την κατάσταση στη χώρα.  Οι ειδικοί στον κυβερνοπόλεμο  για την παράλυση των δομών και δικτύων της χώρας-στόχου και βέβαια οι αφανείς χρηματοδότες (πετρελαιομονάρχες του Κόλπου, αμερικανικά κι ευρωπαϊκά Ταμεία και Ιδρύματα, μεγάλοι κερδοσκόποι όπως ο αρχιαπατεώνας Τζ. Σόρος και διάφοροι μεγιστάνες). Πρόκειται συνεπώς για μια εξαιρετικά πολύπλοκη και πολυδάπανη επιχείρηση  που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί από μικρές χώρες όσο καλά οργανωμένες κι αν είναι, καθώς η επίθεση που δέχονται είναι πολυεπίπεδη, περίτεχνα συντονισμένη και πλούσια χρηματοδοτούμενη. Το είδαμε αυτό στη Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, όπου υπήρξε και άμεση νατοϊκή επέμβαση, στην Ουκρανία, στο Σουδάν, στη Σομαλία, στη Λιβύη και τώρα στη Συρία όπου η ρωσική επέμβαση έσωσε προς το παρόν την πολύπαθη χώρα από την πλήρη διάλυση.  Είναι η επιτομή της αφανούς υπονόμευσης, όπου οι υπονομευτές εμφανίζονται στη συνέχεια με περισσή υποκρισία, να ενδιαφέρονται για τη λύση  του προβλήματος που οι ίδιοι δημιούργησαν. Βέβαια, επίλυση γι αυτούς θεωρείται η τοποθέτηση εγκαθέτων στη διακυβέρνηση της χώρας ή στα κομμάτια της που θα προκύψουν με το τέλος της επέμβασης, προκειμένου να γίνεται χωρίς περιορισμούς η διαρπαγή του πλούτου της χώρας από τα καπιταλιστικά αρπακτικά της Δύσης. Αυτή είναι η νέα μορφή πολέμου που έχουν επιλέξει οι Νατοϊκοί εγκληματίες προκειμένου να αποφύγουν την άμεση εμπλοκή με Ρωσία και Κίνα, προσαρτώντας όμως συνεχώς νέα εδάφη και   αποσταθεροποιώντας τα ενεργειακά πλουσιότερα   κράτη του πλανήτη. Είναι ο ακήρυκτος 3^ος Παγκόσμιος Πόλεμος, που θα συνεχίζεται σκορπώντας θάνατο, εξαθλίωση, προσφυγιά, μέχρις ότου οι λαοί της Ευρώπης και Αμερικής αντιληφθούν ότι κυβερνώνται από μεταλλαγμένα ανθρωποειδή του καπιταλισμού και ξεσηκωθούν για την  εξόντωσή τους, επιβάλλοντας ένα νέο σοσιαλιστικό μοντέλο οικονομίας και ανάπτυξης.  

ΟΙ ΣΥΡΟΙ πρόσφυγες σε μεγάλο ποσοστό ( πάνω από 70%) είναι νέοι κάτω των 40 ετών, άρα στρατεύσιμοι. Δεν πήγαν όμως να καταταγούν στο στρατό και να υπερασπιστούν την  χώρα τους. Λιποτάκτησαν και προτίμησαν τη φυγή προς τις ευρωπαϊκές χώρες. Τις χώρες δηλαδή εκείνων που συστηματικά  απεργάζονται την καταστροφή της πατρίδας τους. Τόσο αποτελεσματικά λειτουργούν η δυτική προπαγάνδα και οι μηχανισμοί της στη  Συρία, ώστε τα θύματα να ζητούν τη σωτηρία στους θύτες τους. Υπάρχουν πέντε εκατομμύρια πρόσφυγες σε Τουρκία, Λίβανο και Ιορδανία, οι περισσότεροι  των οποίων έχουν πειστεί ότι στην Ευρώπη θα βρουν τον παράδεισο. Ρυθμίζοντας την ροή αυτών των προσφύγων η κλίκα Ερντογκάν αποσπά χρήματα από ΕΕ και πιέζει – μαζί με τη σκληροπυρηνική νατοϊκή συμμορία -προς την κατεύθυνση πολεμικής αναμέτρησης με τη Ρωσία. Ο κίνδυνος ανάφλεξης είναι πολύ μεγάλος, με την χαζοχαρούμενη παρέα Τσίπρα να μην είναι σε θέση να διεκδικήσει τίποτα για τη χώρα μας, απαιτώντας π.χ την παύση των τουρκικών παραβιάσεων στο Αιγαίο. Αντίθετα, συμμετέχει μαζί με την Τουρκία σε όλες τις Νατοϊκές προκλήσεις ενάντια στη Ρωσία.

 Με τα απαράδεκτα και εν πολλοίς στημένα επεισόδια από κάποιους τυχάρπαστους «αλληλέγγυους», κάποιες «φιλάνθρωπες» οργανώσεις και τις δεκάδες ανεξέλεγκτες ντόπιες και ξένες νατοϊκές ΜΚΟ που θησαυρίζουν «διασώζοντας» στις ακτές των νησιών μας και δίπλα στις σκηνές και τους καταυλισμούς των προσφύγων/μεταναστών  που φτάνουν στην Ελλάδα, προσπαθούν να δημιουργήσουν την απαραίτητη αγανάκτηση στο λαό μας και στους λαούς της Ευρώπης ώστε να μην αντιδράσουν στη περίπτωση που αποφασιστεί χερσαία επέμβαση στη Συρία. Γι αυτό έκλεισαν τα σύνορα, με νατοϊκή εντολή κι όχι Σκοπιανή, προκειμένου να διογκώνεται το πρόβλημα και η οργή του κόσμου ώστε να σχεδιάζουν ανενόχλητοι τη συνέχιση των εγκληματικών τους ενεργειών. Παράλληλα δεν επιτρέπουν διακίνηση προσφύγων από την αρκετά αδύναμη Βουλγαρία για να μην ανοίξουν ρωγμές στο ανατολικοευρωπαϊκό μέτωπο όπου οικοδομούν μόνιμη συγκρουσιακή κατάσταση με τη Ρωσία. Από την άλλη βέβαια, στη χώρα μας, με το να κυριαρχεί στην επικαιρότητα το προσφυγικό, εκτρέπουν την προσοχή του κόσμου από την κτηνώδη μνημονιακή πραγματικότητα, βρίσκοντας την ευκαιρία να πουλάνε «σκληρή» διαπραγμάτευση για όσα έχουν ήδη συμφωνήσει και υπογράψει προ πολλού. Έτσι η κυβερνώσα «Αριστερά» στην Ελλάδα κάνει θαυμάσια τη δουλειά της Δεξιάς- ώσπου να ξανάρθει η Δεξιά- λειτουργώντας ως τότε  σαν μια παρένθεση Δεξιάς πολιτικής.  Η κυριολεκτικά ανύπαρκτη ελληνική κυβέρνηση, δεν τολμά να θέσει θέμα φροντίδας των προσφύγων σε εκείνους που τους δημιούργησαν.  Δηλαδή στις κυβερνήσεις ΗΠΑ και ΕΕ, που μετά τους πετάνε στη χώρα μας με συνεργό την κυβέρνηση του αρχιδουλέμπορα Ερντογκάν, και ο εξαθλιωμένος λαός μας  πληρώνει  (9.500 Ευρώ στοιχίζει κάθε οικίσκος, και θα φτιαχτούν χιλιάδες) και τους περιθάλπει.  Με την υποταγμένη συνεπώς κυβέρνηση και την ευρώδουλη μνημονιακή αντιπολίτευση, οι αδίστακτοι ευρωατλαντικοί γκάνγκστερ έχουν εξασφαλίσει  τους μ@λ@κες που υποδέχονται αδιαμαρτύρητα τα καραβάνια των αθλιοτήτων τους. Ωστόσο, μια αξιοπρεπής ελληνική κυβέρνηση, θα έβγαζε τη χώρα  από την Σένγκεν και θα προέβαινε σε καταγγελία των συνθηκών Δουβλίνο Ι και ΙΙ. Έτσι θα απετρέπετο η διέλευση επιπλέον προσφύγων/μεταναστών μέσα από τη χώρα μας, ενώ οι ήδη εγκλωβισμένοι θα στέλνονταν στις χώρες επιλογής τους. Παράλληλα θα αποκαθιστούσε τις διπλωματικές σχέσεις με την συριακή κυβέρνηση ώστε να ήταν ευκολότερος ο απευθείας επαναπατρισμός των σύρων προσφύγων προς τις απελευθερωμένες περιοχές της πατρίδας τους. Η αξιοπρέπεια όμως στους μνημονιακούς γυμνοσάλιαγκες είναι είδος εν ανεπαρκεία.

                                                 Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                       Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης