Αντί  για  ρήξη, υποτέλεια

« Για δες που η Αριστερά κάνει μερικές φορές τη δουλειά καλύτερα κι από τη Δεξιά». (Τζ. Ανιέλι, ιταλός μεγιστάνας, πρώην ιδιοκτήτης της FIAT)

Χρειάστηκαν τριάντα χρόνια στη πλειοψηφία του ελληνικού λαού να καταλάβει τι εστί ΠΑΣΟΚ, αλλά μόνο τριάντα μέρες (μετά τις εκλογές), για να αντιληφθεί που το πάει ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι συνειρμοί από τη δράση και τη συμπεριφορά του  σοσιαληστρικού ΠΑΣΟΚ ανακαλούνται αβίαστα στη μνήμη μας, μετά τον καταστροφικό συμβιβασμό της Συριζαϊκής ηγεσίας με την ευρωμαφία. Αλλά και την,  καθ’ υπαγόρευση Σόϊμπλε, επιστολή της ελληνικής κυβέρνησης προς το Γιούρογκρουπ  με την λίστα αντιλαϊκών «μεταρρυθμίσεων», ώστε να γίνουν αποδεκτές από τα φερέφωνα των δανειστών. Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε να μας πείσει ότι μπορεί να βγάλει τη χώρα από τα μνημόνια και την κρίση, απλά και μόνο  με μια καλύτερη διαπραγμάτευση, ενώ γνωρίζει ότι τα μεν μνημόνια έχουν ενσωματωθεί πλέον στο θεσμικό πλαίσιο της Ευρωζώνης, η δε καπιταλιστική κρίση έχει ενδημικό και δομικό χαρακτήρα διεθνώς και ειδικότερα στην Ευρώπη. Διαπραγματεύεται με τους ενσαρκωτές της διαφθοράς  και της φοροαποφυγής στην ΕΕ, για την πάταξη της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής στην Ελλάδα. Με τους ηγέτες δηλαδή ενός συστήματος, όπως η ΕΕ,που έχουν νομιμοποιήσει τις οφσόρ, τις ενδοομιλικές και τριγωνικές συναλλαγές, τα κερδοσκοπικά κεφάλαια, τον παρασιτισμό,  τον διαβλητό συγκεκριμένο τρόπο που διαμοιράζονται οι χρηματοδοτήσεις σε κάθε χώρα-μέλος, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, και το πλήθος των διατραπεζικών και χρηματιστικών παιχνιδιών, ακριβώς για να ευνοήσουν την διαφθορά. Γιατί η διαφθορά είναι εγγενής ιδιότητα του καπιταλισμού κι αυτή τον μεγεθύνει. Καπιταλισμός χωρίς διαφθορά δεν μπορεί να υπάρξει. Εάν την αφαιρέσεις τον σκοτώνεις, και κανείς τους δεν θέλει να τον σκοτώσει.

 ΟΙ ΕΞΑΓΓΕΛΙΕΣ της Θεσ/νίκης που περιελάμβαναν τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους και την άμεση κατάργηση και αντικατάσταση των μνημονίων με το Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ, αποσύρθηκαν από τις πρώτες κιόλας ώρες του διαπραγματευτικού σόου. Ο γκεμπελικός μάστορας του πολιτικού κυνισμού Σόϊμπλε, βλέποντας την πρωτοφανή ταχύτητα  με την οποία η Συριζαϊκή ηγεσία απεμπόλησε όλες τις προεκλογικές υποσχέσεις, δήλωσε:  «Θα είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσει αυτή η κυβέρνηση  το Πρόγραμμα που υπέγραψε σε όσους την ψήφισαν». Κι ο γερμανοτσολιάς Άδωνις συμπλήρωσε περιχαρής: «Προσφέρομαι να γίνω εισηγητής του Σύριζα για το νέο Μνημόνιο». Ουάου που θάλεγε κι ο Βαρουφά. Πράγματι, η «Κύρια Σύμβαση Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης»,  την παράταση της οποίας ζήτησε για 4 μήνες η νέα ελληνική κυβέρνηση ΣυριζΑνέλ και αποδέχτηκε το Γιούρογκρουπ, είναι η χειρότερη δανειακή σύμβαση που έχει υπογράψει ποτέ κράτος σε ολόκληρη την υφήλιο. Είχε ψηφιστεί με πράξη νομοθετικού περιεχομένου σε μια νύχτα, από την «κυβέρνηση» Παπαδήμου τον Μάρτη του 2012, και περιλαμβάνει: Υπαγωγή όλης της λαϊκής και κρατικής περιουσίας στη δικαιοδοσία των δανειστών, κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας, πλήρη και έγκαιρη τήρηση των δανειακών υποχρεώσεων  προς όλους τους δανειστές υπό την απειλή των δικαστηρίων του Λουξεμβούργου και του Αγγλικού Δικαίου, απαγόρευση οποιασδήποτε μορφής μονομερών ενεργειών από την πλευρά της Ελλάδας χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των δανειστών και άλλες εξοργιστικές δεσμεύσεις. Το πιο εμετικό όμως, είναι η δήλωση της ελληνικής πλευράς στην αρχή του κειμένου, πως «εκτιμούν θετικά τα πεπραγμένα των τελευταίων πέντε ετών». Έτσι η κυβέρνηση, συνεχίζοντας ουσιαστικά την «επαναδιαπραγμάτευση» από εκεί που την άφησαν οι γαλαζοπράσινοι λακέδες, αποδέχεται την αδιατάρακτη συνέχεια του μνημονιακού καθεστώτος, δηλαδή την θεσμοθετημένη και πολυδαίδαλη εξάρτηση της χώρας μας, προχωρώντας μ’ αυτόν τον τρόπο και η ίδια στον «μονομερή αφοπλισμό» της απέναντι στους εκπροσώπους των αγορών. Γι αυτό και γίνεται εργώδης προσπάθεια στο Γιούρογκρουπ, ώστε με κατάλληλη διαμόρφωση, το περιεχόμενο του τελικού κοινού ανακοινωθέντος να «πουληθεί» στον ελληνικό λαό σαν επιτυχία κι όχι σαν ταπείνωση της ελληνικής πλευράς. Δίνεται λοιπόν ιδιαίτερη προσοχή στη συγγραφή των κειμένων της συμφωνίας ώστε να χαρακτηρίζονται από την αμφισημία («δημιουργική ασάφεια», ο σύγχρονος όρος) των πανάρχαιων Δελφικών χρησμών που επιτρέπει στους  συμβαλλόμενους  να τα ερμηνεύουν κατά το δοκούν, ενώ ο περισσότερος κόσμος μη έχοντας την δυνατότητα να καταλάβει την ουσία,  να αποδέχεται την πιο ποθητή ερμηνεία. Ωστόσο είχε και η  ελληνική πλευρά μια «επιτυχία»: Κατάφερε να μην εμφανίζονται πουθενά στο κείμενο οι λέξεις «μνημόνιο» και «τρόϊκα»  που αντικαταστάθηκαν με τις λέξεις «συμφωνία»   και «θεσμοί».  Αλλά και τον  μνημονιακό Προϋπολογισμό του 2015, που συντάχθηκε καθ’ υπόδειξη της Κομισιόν από τους Σαμαροβενιζέλους, δεσμεύτηκε να τηρήσει  η νέα ελληνική κυβέρνηση. Οπότε και τα λίγα μέτρα ανακούφισης των πιο εξαθλιωμένων τμημάτων του λαού, που εξαγγέλθηκαν, αναστέλλονται ή παίρνονται πίσω διότι θεωρούνται «μονομερείς ενέργειες».

                                              Η ομηρία στο ευρώ

Αντιλαμβάνομαι τη δυσχερή θέση πολλών ανθρώπων του ΣΥΡΙΖΑ να εξηγήσουν τα ανεξήγητα, καθώς η στιγμή που γκρεμίζονται οι αυταπάτες είναι οδυνηρή. Αλλά για πολλούς, ίσως είναι απαραίτητη προϋπόθεση για επανατοποθέτηση, περίσκεψη και συνάντηση με την χαμένη αξιοπρέπεια. Πολλοί –εντός κι εκτός ΣΥΡΙΖΑ- μιλούν για «απίστευτες κωλοτούμπες»  της Συριζαϊκής ηγεσίας την πρώτη βδομάδα κιόλας από την ανάληψη της δια- κυβέρνησης. Κάνουν λάθος. Δεν πρόκειται για κωλοτούμπες. Πρόκειται περί  απόλυτης συνέπειας με τις κεντρικές πολιτικές επιλογές της. Κι αυτές είναι η προσήλωση του ΣΥΡΙΖΑ στην «αγία» τριάδα - ΕΕ, Ευρώ, ΝΑΤΟ - δηλαδή στα τερατουργήματα του σύγχρονου καπιταλισμού, εντός των οποίων δεν επιτρέπονται ούτε καν φιλολαϊκές σκέψεις, πόσο μάλλον πράξεις. Εκεί, στην ευρωφυλακή, υποχρεούσαι να ζεις μονίμως με ακριβά δανεικά  ευρώ, που στα παρέχει μέσω των ιδιωτικών τραπεζών,  η ΕΚΤ, το πιο σκοτεινό κι αδιαφανές ίδρυμα  της Ευρώπης, το κέντρο ισχύος της ευρωμαφίας, η οπλαποθήκη  του ευρώ. Κι από την άλλη να συμμετέχεις αδιαμαρτύρητα σε όλους τους ΝΑΤΟϊκούς τυχοδιωκτισμούς. Έτσι, με τον συνεχή δανεισμό παράγεται αδιάκοπα χρήμα για την Ευρωτράπεζα, που το χρησιμοποιεί για την αέναη διάσωση των ευρωπαϊκών τραπεζών, την ενίσχυση των καρτέλ, την μάχη έναντι του δολαρίου στις παγκόσμιες συναλλαγές, και για τη συμμετοχή της σε παγκόσμια παιγνίδια ομολόγων χρέους και παραγώγων, ενισχύοντας έτσι την διεθνή κερδοσκοπία. Ταυτόχρονα, κρατά και σε απόλυτη ομηρία τα κράτη –μέλη,  ελέγχοντας πλήρως τις χρηματοροές προς αυτά, δηλαδή την οικονομία τους,  άρα και την εξωτερική τους πολιτική.  

     

                                       Ο φαύλος κύκλος του δανεισμού

 Επειδή οι περιβόητες αγορές δανείζουν πολύ ακριβά τα χρήματά τους η κυβέρνηση θα υποχρεωθεί, με το τέλος της τετράμηνης παράτασης και υπό την απειλή των δυσβάστακτων «υποχρεώσεων», να στραφεί προς τους «θεσμούς» (τρόϊκα) οι οποίοι θα την δανείσουν φτηνότερα αλλά με την προϋπόθεση να μπει σε «πρόγραμμα», δηλαδή σε νέο (τρίτο) μνημόνιο, ώστε με τα νέα δανεικά να ξοφλήσει μέρος παλαιότερων, εφαρμόζοντας αναγκαστικά επιπλέον μέτρα σε βάρος των ανήμπορων. Το 2016 θα έχουμε  πάλι τα ίδια κ.ο.κ. Όσο είμαστε λοιπόν μέσα στο ευρώ, ο φαύλος κύκλος δανεισμού, επαναδανεισμού και μνημονίων δεν κλείνει ποτέ. Το χρέος είναι τα λύτρα που πρέπει να πληρώνουμε, υπό τους απάνθρωπους όρους και τις εγγυήσεις των  μνημονίων, για να παραμένουμε ζωντανοί μετατρεπόμενοι σταδιακά σε δουλοπάροικους. Και όσο περισσότερα μας δανείζουν τόσο πιο εξαρτημένοι από την συμμορία των πιστωτών  θα γινόμαστε. Έτσι καταφέρνουν τον στόχο τους που είναι η απόλυτη εξάρτηση κι όχι η σωτηρία μας. Διότι το θηριώδες χρέος που μας φόρτωσαν είναι μη διαχειρίσιμο, και η εξυπηρέτησή του δεν επιτρέπει κανενός είδους ανάπτυξη. Το  πρώτιστο μέλημα  λοιπόν μιας κυβέρνησης που θέλει να λέγεται αριστερή, έπρεπε να είναι  η οριστική αντιμετώπιση αυτού του τρομακτικού προβλήματος που λέγεται χρέος, με την άμεση μονομερή διαγραφή του χωρίς καμία συνεννόηση με τους ήδη πολλαπλά πληρωμένους δανειστές, ώστε να ασχοληθεί με την παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας και την ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων. Αλλά όπως μας διδάσκει η ιστορία ποτέ, και σε καμία από τις  χώρες που η Αριστερά πήρε την κυβέρνηση, δεν τόλμησε να έρθει σε σύγκρουση και ρήξη με το κεφάλαιο, δηλαδή με την πραγματική εξουσία σε κάθε χώρα. Αντίθετα, προτίμησε τον συμβιβασμό και την ενσωμάτωση με τις τοπικές και διεθνείς δομές του με καταστροφικές τελικά συνέπειες για τους λαούς. Ό,τι ακριβώς δηλαδή κάνει και η σημερινή ελληνική κυβέρνηση. Το θέμα λοιπόν δεν είναι ποιος κυριαρχεί στο κοινοβούλιο, αλλά ποιος ελέγχει την οικονομία. Χωρίς τον κοινωνικό έλεγχο του τραπεζικού συστήματος και των βασικών τουλάχιστον παραγωγικών μέσων καμία κυβέρνηση είτε αριστερή είτε σοσιαλιστική δεν μπορεί να ασκήσει την παραμικρή φιλολαϊκή πολιτική. Αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό από τις πλατειές λαϊκές μάζες, ώστε να μη περιμένουν αδρανείς το χάρισμα των δικαιωμάτων τους από κάποια κυβέρνηση, χωρίς οι ίδιες να συμμετέχουν ενεργά και να πιέζουν, ταξικά οργανωμένες, στη διαμόρφωση φιλολαϊκών πολιτικών.

                                             Είναι ώρα για ρήξη 

         

 Ωστόσο, μεγάλο μέρος των λαϊκών στρωμάτων που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, ντοπαρισμένα με ισχυρές δόσεις ευρωφιλίας από τα ενσωματωμένα ΜΜΕ, αυτά ή δεν μπορούν να τα καταλάβουν ή θεωρούν πως δεν γίνονται. Έτσι η ευρωλαγνία του ΣΥΡΙΖΑ πέρασε αφού θεωρήθηκε παράγοντας ασφάλειας που δεν «θα έριχνε τη χώρα στα βράχια».  Όμως η πάση θυσία παραμονή στο ευρώ, μας έχει ρίξει  ήδη στον καιάδα της αέναης λιτότητας  από τον οποίο δεν θα μπορέσει να μας βγάλει η Συριζαϊκή μεταλλαγμένη αριστερά, με οδηγό το νέο μνημόνιο. Γι αυτό, βλέπουμε  την κυβέρνηση να προσπαθεί να ευνουχίσει τις υψηλές πολιτικές προσδοκίες που καλλιεργήθηκαν προεκλογικά, διότι η απρόσμενη για πολλούς «επιστροφή στον ρεαλισμό», αρχίζει και δημιουργεί τριγμούς στο κυβερνητικό στρατόπεδο, καθώς βλέπουν την κυβέρνησή τους να υποκύπτει στις απαιτήσεις της αγέλης των εκβιαστών-δανειστών και των διεθνών κερδοσκόπων, παραβλέποντας τις άμεσες λαϊκές ανάγκες. Και το γεγονός ότι δεν πείραξαν  την προηγούμενη διοίκηση, που εξακολουθεί να έχει τον πρώτο λόγο σε όσα συμβαίνουν στη χώρα, ασκώντας απόλυτο έλεγχο στην εφαρμοζόμενη πολιτική μέσω κομβικών οργανισμών, όπως η ΤτΕ, το ΤΧΣ, ο ΟΔΔΗΧ, το  ΤΑΙΠΕΔ κ.ά, πρέπει να δημιουργεί περισσότερες υπόνοιες παρά αισιοδοξία στον  κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι, η ζωή στη χώρα συνεχίζεται σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα. Οι λαϊκές δυνάμεις μέσα κι έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ, που αντιλαμβάνονται την κατάσταση, πρέπει να αντιδράσουν, να μην επιτρέψουν στο όνομα της επαναδιαπραγμάτευσης για «ανάσες αξιοπρέπειας» να θριαμβεύσει η δουλοπρέπεια. Η διαπραγμάτευση με τους δυνάστες οδηγεί πάντα σε βαθύτερη υποτέλεια. Δεν μας χρειάζεται διαπραγμάτευση με αυτούς. Είναι η ώρα της σύγκρουσης και ρήξης με ΕΕ και ΝΑΤΟ, διότι αν κλείσει η νέα «συμφωνία» θα υπάρξει τέτοια γενικευμένη επίθεση της ευρωσυμμορίας,  ώστε ο λαός μας δεν θα μπορέσει ποτέ να σηκώσει κεφάλι. Η πραγματικότητα τότε θα είναι αμείλικτη για όλους μας.

                                                                    Κ. Α. Αποστολόπουλος

       

                     

                   

                    Aτέρμονες διαπραγματεύσεις για τα ίδια

Στις  πομπώδεις, απανωτές συνάξεις των ευρωμαφιόζων μέσα στα παλάτια της ευρωένωσης δεν συναντώνται για να συζητήσουν και να λύσουν κάποια θέματα. Αλλά για να επικυρώσουν αποφάσεις που έχουν ήδη ληφθεί από ένα ολιγομελές, πολύ κλειστό και απρόσιτο Κλάμπ αδίστακτων εκπροσώπων της οικονομικής ολιγαρχίας και των διεθνών κερδοσκοπικών funds, που υποστηρίζονται  από ένα τεράστιο, πολυδαίδαλο,  πανάκριβο γραφειοκρατικό μηχανισμό κι επηρεάζονται από χιλιάδες εκπροσώπους λόμπι οικονομικών συμφερόντων οι οποίοι κατοικοεδρεύουν μόνιμα στις Βρυξέλλες. Είναι γνωστό άλλωστε, ότι στην ΕΕ οι κυβερνήσεις και τα κοινοβούλια δεν παίζουν κανένα ρόλο στη διαμόρφωση των κεντρικών αποφάσεων. Το 75% των νόμων της ΕΕ είναι προϊόν πιέσεων συγκεκριμένων λόμπι, πάντα βέβαια με το αζημίωτο για τα μέλη  του Κλάμπ, σε ένα ατελείωτο  αλισβερίσι διαπλοκής και διαφθοράς που όμοιό του δεν έχει εμφανιστεί ποτέ ξανά στον πλανήτη.  Οι όποιες αποφάσεις ληφθούν, ανακοινώνονται στις πολυτελείς αίθουσες των συνεδριάσεων απλά και μόνο για ενημέρωση του υπνωτισμένου κοπαδιού υπουργών και πρωθυπουργών ώστε να υπογραφούν  τα όσα έχουν προαποφασιστεί. Είναι σχεδόν αδύνατο να διαπραγματευτείς με μια λέσχη αγυρτών που συναγελάζεται με ένα τέτοιο πολυπληθές σκυλολόϊ και να ελπίζεις σε θετική έκβαση; Σε καμία περίπτωση.  Ο έλληνας πρωθυπουργός και οι υπουργοί του, πολύ σύντομα θα διαπίστωσαν ότι δεν υπάρχει η παραμικρή διάθεση  για διαπραγμάτευση ουσίας, που ίσως φαντάζονταν, με τους ευρωπαίους θεσμικούς για ένα λόγο παραπάνω: Διότι   οι ίδιοι έχουν αφαιρέσει κάθε τους διαπραγματευτικό ατού, δηλώνοντας πίστη  σε αρχές, αξιώματα και θεσμούς της άλλης πλευράς, χωρίς να αμφισβητούν και την δημιουργία αυτού του χρέους. Από τη στιγμή που δηλώνεις δογματικά πίστη στην ΕΕ, στο ευρώ, στο ΝΑΤΟ και δεν αμφισβητείς την νομιμότητα του χρέους, κανείς δεν σε παίρνει στα σοβαρά στην  όποια διαπραγμάτευση. Οι μαφιόζοι του χρήματος, η κλεπτοκρατία της Ευρωένωσης, έχουν κατασκευάσει «προγράμματα» για κάθε κράτος-μέλος της Ευρωζώνης και δεν ανέχονται παρεκκλίσεις. Μόνο φραστικά και λεκτικά φτιασιδώματα (κατάργηση της λέξης «τρόϊκα) θα υπάρξουν που δεν θα αναιρούν την ουσία των μνημονιακών διαδικασιών. Έτσι πιστεύουν ότι ο τρόπος που θα πλασαριστεί η νέα συμφωνία, είτε σαν «επέκταση» είτε σαν  «γέφυρα», δεν θα  προκαλέσει  αντιδράσεις, αλλά θα θεωρηθεί ως νίκη της νέας κυβέρνησης ενώ στην ουσία, θα εξασφαλίζει τους δανειστές. Ενοχλήθηκαν βέβαια σοβαρά οι ευρωπάτρωνες, που κάτι «νεούλια» ζήτησαν κάποιες ήσσονος σημασίας αλλαγές, διότι πιθανόν αυτές να προκαλέσουν απρόβλεπτες διακυμάνσεις στα πλανητικά παιχνίδια εξοντωτικού ανταγωνισμού που συμμετέχουν καθώς και στη σταθερότητα της συμμορίας τους. Φοβούνται μήπως αυτές, οι δειλές έστω διαφοροποιήσεις, πυροδοτήσουν ανεξέλεγκτες καταστάσεις, στους εν καταστολή ευρισκόμενους λαούς της Ευρωένωσης, και οδηγηθούν σε μη ελεγχόμενες αντιδράσεις τώρα που τους χρειάζεται όσο τίποτε άλλο, η ενότητα  στον βρώμικο  (οικονομικό προς το παρόν) πόλεμο κατά της Ρωσίας.   Κι επί πλέον, η χρηματοδότηση των ναζιστών, πολιτικών και στρατιωτικών μισθοφόρων στο Κίεβο έχει εξελιχτεί σε μια πολύ ακριβή υπόθεση, με τις χρεοκοπημένες τράπεζες της ΕΕ να δυσκολεύονται πολύ να ανταποκριθούν στις αυξανόμενες απαιτήσεις τους. Αυτή είναι «η Ευρωπαϊκή οικογένεια», «το κοινό μας σπίτι» που μας πλασάρουν τόσο επίμονα για δεκαετίες και από το οποίο δεν εννοεί  να ξεφύγουμε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

                            Η Διατλαντική Εταιρική  Σχέση

 Αλλά αυτό το υπερχρεωμένο «σπίτι» της διαφθοράς, της βίας, της εκμετάλλευσης και της φτώχειας, που βολοδέρνει μέσα στην ύφεση και τον αποπληθωρισμό, έφτασε στα όριά του.Τώρα, ετοιμάζονται να το μετατρέψουν σε ένα άλλο, πιο προσοδοφόρο για τα συμφέροντά τους, άρα μεγαλύτερης φτώχειας για τους λαούς του. Μαζί με τους υπερατλαντικούς γκάνγκστερ συζητούν από τον Ιούλιο 2013, και είναι πολύ κοντά στο κλείσιμο Συμφωνίας που θα ονομάζεται «Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου κι Επενδύσεων» (ΤΤΙΡ), την δημιουργία μιας κολοσσιαίας κοινής αγοράς ΗΠΑ – ΕΕ. Συμφωνία, που θα ισοπεδώσει όλα όσα έχουν απομείνει όρθια στην Ευρώπη μετά την καταιγίδα των μνημονιακών πολιτικών, αφαιρώντας ταυτόχρονα τεράστιο μερίδιο της αγοράς από τους BRICS και ιδιαίτερα την Ρωσία. Αν δε συνδυασθεί και με τη λειτουργία παρόμοιων Συμφωνιών, που έχουν συνάψει  οι ΗΠΑ με πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής(ΝΑFΤΑ), την Ιαπωνία και χώρες του Ειρηνικού(ΤPP), καθώς και με την κατακόρυφη μείωση των τιμών πετρελαίου, αερίου και τις εντεινόμενες κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας, βλέπουμε ότι  βρισκόμαστε ήδη μέσα στη δίνη ενός ολοκληρωτικού παγκόσμιου οικονομικού πολέμου που έχουν κηρύξει οι ΗΠΑ, προκειμένου όχι μόνο να διασφαλίσουν την κυριαρχία τους αλλά και να εξοντώσουν τους αντιπάλους τους (Ρωσία-Κίνα). Έτσι όμως δημιουργούνται οι προϋποθέσεις παγκόσμιας σύρραξης, γι αυτό και οι αμερικανοί βιάζονται να κλείσουν «εκκρεμότητες» στην Ευρώπη, όπως η σχέση της Ελλάδας με ΕΕ και ΝΑΤΟ, και η υπογραφή της Συμφωνίας (ΤΤΙΡ). Μια Συμφωνία κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των πολυεθνικών, την οποία διαπραγματεύονται υπό συνθήκες άκρας μυστικότητας και αδιαφάνειας. Μια συμφωνία που, από τα λίγα που έχουν διαρρεύσει, ουσιαστικά αποτελεί νεκρανάσταση της  διαβόητης «Πολυμερούς  Συμφωνίας Επενδύσεων» που είχε προταθεί  πριν 20 χρόνια από τον ΟΟΣΑ - τη νέα αγάπη της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ – αλλά είχε αποσυρθεί λόγω της μεγάλης αντίδρασης που ξεσήκωσε το απάνθρωπο περιεχόμενό της. Η ΤΤΙΡ, που θα αφορά στο 50% περίπου των παγκόσμιων συναλλαγών, διαμορφώνει το απώτερο μέλλον του παγκόσμιου  καπιταλισμού και επιτίθεται άγρια στην εργασία, καταλύοντας και τα τελευταία απομεινάρια δημοκρατίας που έχουν απομείνει, αν δεν υπάρξουν σημαντικές διεθνείς αναταράξεις και ανατροπές από τον λαϊκό παράγοντα. Κυρίως όμως προστατεύει τις πολυεθνικές παρέχοντάς τους νομική ισχύ κρατών, αφού θα μπορούν να ακυρώνουν τους νόμους που, ενώ έχουν ψηφιστεί από κοινοβούλια, εκείνες θα θεωρούν ότι παρεμποδίζουν την κερδοφορία τους.  Ακόμη και αποζημιώσεις από το κράτος θα δικαιούται ένας εργοδότης για διαφυγόντα κέρδη του, λόγω απεργιών. Μετά την υπογραφή της,  όλες οι κυβερνήσεις δεσμεύονται για την  απόλυτη τήρησή της, οπότε θα είναι  καταδικασμένες να ακολουθούν παθητικά τον αυτόματο πιλότο των πολυεθνικών συμφερόντων. Θα την επικυρώσει λοιπόν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ;

                                  Lazard  και  Ε. Παναρίτη

 Οι πρώτες κινήσεις της νέας κυβέρνησης δημιουργούν σοβαρές αμφιβολίες σε όσους πίστεψαν ότι θα μπορέσει να κινηθεί σε φιλολαϊκή τροχιά. Πράγματι, ενώ υπάρχει ένα εξειδικευμένο προσωπικό στο Δημόσιο και άριστοι υπηρεσιακοί παράγοντες στο υπουργείο Οικονομικών, ο Γ. Βαρουφάκης (πρώην σύμβουλος του ΓΑΠ), εισηγήθηκε και πέτυχε την επαναπρόσληψη της αμαρτωλής εταιρείας Lazard, σαν συμβούλου σε θέματα Δημοσίου χρέους και  δημοσιονομικής διαχείρισης. Από την ίδρυσή της (1832) μέχρι σήμερα δεν υπήρξε μεγάλο σκάνδαλο χρηματοπιστωτικού χαρακτήρα που να μην έχει μπλεχτεί. Προωθώντας πάντα τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ, έχει αναμιχθεί σε όλους σχεδόν τους πολέμους και σε πολλά πραξικοπήματα στην Λατινική Αμερική, έχοντας συμβάλλει και στη χρεοκοπία της Αργεντινής. Διαπλέκεται  με την Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ εξασφαλίζοντας την εξαγορά κυβερνήσεων από τους αγύρτες των χρηματαγορών. Εξασφαλίζει, πάντα σε βάρος των λαών, τα συμφέροντα  των αγορών στις περιπτώσεις αναδιαρθρώσεων κρατικού χρέους, όπως έκανε με το καταστροφικό για τη χώρα μας PSI.  Ήταν η εταιρεία που «συμβούλεψε» την πώληση των Airbus  της Ολυμπιακής στο 5% της αξίας τους και γνωμοδότησε στην παραχώρηση των ναυπηγείων Σκαραμαγκά στην AbuDahbi Mar με απώλεια 4 δις ευρώ για το δημόσιο. Είχε βαρύνουσα γνώμη στην κατάρτιση του καταλόγου αποκρατικοποιήσεων και επενδύσεων fast track. Εξακολουθεί να είναι σύμβουλος στο ΤΧΣ και στον ΟΔΔΗΧ. Επόπτευσε την εφαρμογή του μνημονίου στη χώρα μας έναντι 31 εκατ. ευρώ και φαίνεται ότι το ίδιο θα συνεχίσει να κάνει και τώρα, αφού δηλώνει ότι συμβουλεύει την Ελλάδα «για την αποφυγή αθέτησης αποπληρωμής του χρέους της», κυνικά ισχυριζόμενη  ότι « η Ελλάδα σήμερα έχει γίνει εργαστήριο γι αυτό στο οποίο μπορεί να μετατραπεί όλη η Ευρώπη αύριο». Αντιλαμβάνεστε λοιπόν τι ετοιμάζουν για όλη την Ευρώπη. Μιλάμε για πραγματική μάστιγα και υπ’ αριθμόν ένα παράγοντα λεηλασίας της χώρας μας κι όχι μόνο. Ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας, σαν αρχηγός αντιπολίτευσης, είχε επανειλημμένα κάνει επερωτήσεις στη Βουλή για την κακοποιό δράση αυτής της εταιρείας, αλλά δυστυχώς ο ίδιος σήμερα, υπό την πίεση του αμερικανικού παράγοντα, επιτρέπει την  συνέχιση της δράσης της. Βέβαια η Lazard για να μπορέσει να φέρει σε πέρας το καταστροφικό της «έργο», χρειάζεται πολύ δικούς της ανθρώπους στη κυβέρνηση.  Τέτοια είναι η Ελ. Παναρίτη, πρώην υπάλληλος του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας τράπεζας (ΠΤ) με ειδίκευση στις αποκρατικοποιήσεις δηλαδή στο αντίθετο απ’ αυτό που επαγγέλλεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Εστάλη στο Περού από την ΠΤ, όπου βοήθησε στο ξεπούλημα της χώρας και την εξαθλίωση του λαού της. Βραβεύτηκε γι αυτό από ΔΝΤ και ΠΤ και ήρθε στην Ελλάδα όπου προσελήφθη από τον ΓΑΠ για να κάνει το ίδιο. Την ανέδειξε σε βουλευτή Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ και της ανετέθη ο τομέας αποκρατικοποιήσεων στον οποίο και διέπρεψε. Έχει ψηφίσει όλα τα μνημόνια, ενώ το 2010 δήλωσε ότι τα επώδυνα μέτρα που ελήφθησαν είναι λίγα και θα έπρεπε να ληφθούν κι άλλα. Αυτή η κυρία, ο άνθρωπος των αγορών, προσελήφθη σαν ειδική σύμβουλος του Γ. Βαρουφάκη και πάνε όλοι μαζί παρέα, Βαρουφάκης, Lazard, Παναρίτη, στο Γιουρογκρούπ για διαπραγμάτευση. Φόβος και τρόμος λοιπόν στο Γιουρογκρούπ, από την επέλαση της…αριστερής παρέας. Καπάκι ήρθε και ο ΟΑΣΑ να φτιασιδώσει  το «κακό» 30% του μνημονίου, μετατρέποντάς το σε «μεταρρυθμίσεις έκπληξη». Έλεος σύντροφοι,  πιο αριστερά πεθαίνεις.

                                    Οι συγκεντρώσεις

 Η νέα κυβέρνηση, αν πραγματικά ήθελε να προωθήσει τις, κουτσουρεμένες έστω, φιλολαϊκές προεκλογικές υποσχέσεις της, έπρεπε  να βγει ανοιχτά και να ζητήσει στήριξη από λαϊκές μάζες, που μαχητικά θα πρόβαλαν με συγκεκριμένα συνθήματα τις επιδιώξεις και τους  στόχους του λαϊκού κινήματος. Αντ’ αυτού, προτίμησε να κρυφτεί μέσα  στις ιντερνετικές σελίδες και να  μεταδώσει ένα κλίμα συμβιβασμού με το ελάχιστο. Ένα κλίμα που δεν βοηθάει καθόλου στην άσκοπη μεν, αλλ’ εν εξελίξει διαπραγμάτευση με τους ευρωληστές. Ευνουχισμένα, συγκρατημένα συνθήματα, χωρίς θυμό και οργή, χωρίς να ονοματίζεται  η αιτία του κακού, χωρίς ταξική κατεύθυνση, παρά μόνο εκκλήσεις στους δυνάστες. Ο φόβος μήπως ο κόσμος εκτραπεί σε πραγματικά ανατρεπτικές κινήσεις και τρομάξουν οι «εταίροι μας», έφερε εκπτώσεις ακόμη και στα συνθήματα για την «αξιοπρέπεια», όπου ζητούνται μόνο «ανάσες αξιοπρέπειας» κι όχι  καθολική αξιοπρέπεια. Τα τέσσερα χρόνια μνημονιακού μαστιγώματος φαίνεται «έπιασαν τόπο». Με λίγα ψίχουλα, από όσα μας ανήκουν, είμαστε πια ικανοποιημένοι. Θέλουν την ΕΕ, αλλά «χωρίς εκβιασμούς», παριστάνοντας πως δεν ξέρουν ότι το βασικό της όπλο  είναι ο εκβιασμός.  Προσκαλούν να πάμε όλοι «Μαζί», πού; Μήπως να τσοντάρουμε  όλοι μαζί στην αποπληρωμή ενός  χρέους που το δημιούργησαν τα τραπεζικά κι επιχειρηματικά λαμόγια και το χρησιμοποιούν για τη διάσωσή τους; Τι ακριβώς να στηρίξουμε λοιπόν; Την διαχείριση μιας διαπραγμάτευσης που οδηγεί στα ίδια; Γιατί μέχρι τώρα αυτό βλέπουμε, αν κρίνουμε κι από τις χαρούλες «για επιστροφή στο ρεαλισμό» του ΠΑΣΟΚ της ΝΔ και του ΠΟΤΑΜΙΟΥ. Σύντροφοι προσέξτε, γιατί η χαλαρή κι «αυθόρμητη» παρουσία σας στις πλατείες, θα χρησιμοποιηθεί για τη νομιμοποίηση ανεπίτρεπτων συμβιβασμών σε βάρος του λαού και της χώρας.

                                                               Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                                       Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης  

,  

                         

                          

                         Προσοχή, όχι και τόσο αριστερά!

                     « Ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις». (γαλλική παροιμία)

Το πόσο αριστερά μπορεί να κινηθεί κανείς μέσα στο ναρκοπέδιο του ευρώ το βλέπουν ήδη όσοι με περισσή αφέλεια και άγνοια πίστεψαν ή πιστεύουν ότι, ακολουθώντας τα Σύμφωνα, τις Οδηγίες και τους Κανόνες που κατασκεύασαν οι νονοί της ληστρικής ΕΕ, έχουν την δυνατότητα για ανάπτυξη ακόμα και της παραμικρής- όχι αριστερής- πρωτοβουλίας, χωρίς να συγκρουσθούν μαζί τους. Η χυδαιότητα, η απρέπεια, ο κυνισμός, η αλαζονεία, αποτελούν τα βασικά γνωρίσματα  των ανθρωποειδών  της εγκληματικής συμμορίας που κυβερνάει την καπιταλιστική ευρωένωση, όπως για πολλοστή φορά αποδείχτηκε με ιδιαίτερη ένταση, αρκετές μέρες πριν και αμέσως μετά τις τελευταίες εκλογές στη χώρα μας. Όλα τα υψηλόβαθμα ευρωκαθάρματα και τα ελεγχόμενα ΜΜΕ συντονίστηκαν σε ένα ορυμαγδό απειλητικών δηλώσεων και εκβιασμών προς το λαό μας υποδεικνύοντας τι να ψηφίσει ώστε να μην «οδηγηθεί η χώρα σε περιπέτειες». Νόμιζε κανείς ότι στην κυβέρνηση  πρόκειται ν’ ανέβουν οι μπολσεβίκοι. Συνέχισαν, δείχνοντας την «δημοκρατική» τους αγριότητα και στην πρόσφατη σύγκλιση του Γιούρογκρουπ για επέκταση των κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας. Προκάλεσε «φρίκη» στον καραγκιόζη πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σούλτς, η ασήμαντη έστω διαφοροποίηση του έλληνα υπουργού εξωτερικών στο θέμα της συνέχισης των κυρώσεων. Δυστυχώς ο Ν. Κοτζιάς δεν τόλμησε καν να επικαλεστεί, μπροστά στην αγέλη των φιλοναζιστών συναδέλφων του, την απόφαση του ΟΗΕ και την «Διακήρυξη της Βιέννης» που καλούν κράτη και ομάδες κρατών να απέχουν από την επιβολή «Μονομερών Μέτρων Καταναγκασμού» εναντίον άλλων κρατών, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Δεν τόλμησε να τους πει ότι στην Ουκρανία δεν εισέβαλαν οι Ρώσοι αλλά  Νατοϊκή λεγεώνα έμμισθων ναζιστικών αποβρασμάτων που χρηματοδοτείται, εξοπλίζεται και εκπαιδεύεται από τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Ότι τα εγκλήματα που διαπράττουν καθημερινά οι αμερικανοκίνητες ναζιστικές συμμορίες του προτεκτοράτου του Κιέβου, ξεπερνούν σε αγριότητα εκείνα των τζιχαντιστών του «Ισλαμικού κράτους». Δεν τόλμησε να τους πει ότι οι κυρώσεις αυτές είναι εντελώς παράνομες και πλήττουν σοβαρά την αγροτική και την τουριστική μας οικονομία.  Αντ’ αυτών ξεστόμισε το εντελώς απαράδεκτο, ότι «είναι αναποτελεσματικές» και συνεπώς δεν πρέπει να συνεχιστούν για πολύ. Έγινε ένα κακό ξεκίνημα,  στην πρώτη κιόλας επαφή της νέας κυβέρνησης με την ευρωμαφία, και το αποτέλεσμα ήταν η θεαματική  αναδίπλωση της Αθήνας. Και δεν θα σταματήσουν εδώ, διότι συνήθως ενός κακού μύρια έπονται.

                                         Διάσωση κι όχι ανατροπή

Έχουν συνηθίσει να ασκούν την διακυβέρνηση των ευρωπαϊκών χωρών μέσω υπάκουων τοπικών αντιπροσώπων-ανδρεικέλων και τώρα θορυβήθηκαν που σε κάποια γωνιά της Ευρώπης αναδείχτηκε μια κυβέρνηση που δεν στοχεύει βέβαια στην ανατροπή του ευρωπαϊκού καπιταλισμού αλλά σε μια διαφορετική διαχείρισή του, με πιο ανθρώπινο πρόσωπο όπως λένε (αν μπορεί βέβαια να υπάρξει τέτοιος καπιταλισμός), ώστε να δοθεί χρόνος για τη διάσωση του συστήματος και του βασικού του εργαλείου, του ευρώ. Όμως  οι ευρωλήσταρχοι προσποιούνται την αντίθεσή τους, στις όντως φιλότιμες προσπάθειες συνεννόησης που καταβάλει η Συριζαϊκή ηγεσία, ώστε να την αναγκάσουν σε πλήρη  ευθυγράμμιση μαζί τους. Το οικονομικό επιτελείο της νέας κυβέρνησης απευθύνεται στην ανθρωποφαγική μαφία των Βρυξελλών και την διαβεβαιώνει σε κάθε ευκαιρία, μέσω του οικονομολόγου υπουργού Γ. Βαρουφάκη, ότι δεν υπάρχει καμία διάθεση για ρήξη αλλά για συνεργασία σε υψηλότερο όμως επίπεδο κι όχι σε επίπεδο τεχνικών κλιμακίων τύπου τρόϊκας.  Ο νέος υπουργός δηλώνει με έμφαση ότι «θέλει να συμβάλει στη διάσωση του ευρώ και γι αυτό αντιδρά στις πολιτικές  της Ευρωζώνης (ΕΖ) που το οδηγούν σε βέβαιο θάνατο». Τέτοιες διαφοροποιήσεις όμως δεν γίνονται ανεκτές, διότι τους χαλάνε την εικόνα επικυρίαρχου –υποτακτικού που με τόσο κόπο και χρήμα έχουν στήσει τις τελευταίες δεκαετίες στην Ευρώπη. Επί πλέον οι μηχανισμοί διάσωσης της ευρωζώνης που έχουν συγκροτηθεί τα τέσσερα τελευταία χρόνια, λειτουργούν πλέον αυτόματα αποδίδοντας δισεκατομμύρια κέρδη (μέσω της διαχείρισης του χρέους) στην οικονομική της ολιγαρχία, κύρια της Γερμανίας που δεν είναι διατεθειμένη να τους αλλάξει με κάτι που δεν είναι βέβαιη ότι θα έχει την ίδια κερδοφορία. Πίσω λοιπόν από δηλώσεις  του στυλ,  «δεν θα μας επιβάλει ένα νησί του Αιγαίου τις απόψεις του», αποτυπώνονται τέτοιου είδους φόβοι της ευρωκαμόρας, που δεν θέλει  να υπάρξουν μιμητές και σε άλλα κράτη της ΕΖ.

                          Η  «ποσοτική χαλάρωση»  από την  ΕΚΤ

 Ένας από τους κορυφαίους αστούς οικονομολόγους, ο αμερικανός καθηγητής Πώλ Κρούγκμαν, γνώστης της λειτουργίας της ευρωζώνης,  δήλωσε πρόσφατα: « Το ευρώ είναι ζουρλομανδύας… Μια κατάσταση στην οποία το ευρώ χρησιμοποιείται μόνο προς το συμφέρον της Γερμανίας είναι μια κατάσταση που συνεχώς θα  χειροτερεύει. Το ευρώ που υποτίθεται ότι θα ήταν ο δρόμος προς την ευρωπαϊκή ενότητα, έγινε δρόμος προς μια πολύ διηρημένη ήπειρο, η οποία αισθάνεται ότι κακοποιείται από τον πυρήνα της…Είναι σχεδόν αδύνατο για την κυβέρνηση μιας χώρας της Ευρωζώνης (όπως η Ελλάδα), να χαλαρώσει την λιτότητα χωρίς την άδεια των Βρυξελλών. Δεν υπάρχει καμία δυνατότητα ελιγμών. Γι αυτό μια ελληνική κυβέρνηση πρέπει να είναι αποφασισμένη να εγκαταλείψει το ευρώ, αλλά δυστυχώς ο ελληνικός λαός στην πλειοψηφία του, δεν είναι ακόμα έτοιμος γι αυτό».   Πράγματι λόγω και του ευρώ, η καπιταλιστική κρίση έχει μεταφερθεί πλέον στο  κέντρο της ΕΖ. Η ΟΝΕ έγινε η θηλιά που πνίγει όλη την Ευρώπη. Με την δικαιολογία επικείμενης χρεοκοπίας ολόκληρης της Ευρωζώνης και κάτω από την δαμόκλειο σπάθη του αναδυόμενου αποπληθωρισμού, η ΕΚΤ πήρε την απόφαση για εφαρμογή «ποσοτικής χαλάρωσης» (QE). Πρόκειται για μια εντελώς αυθαίρετη δημιουργία από το πουθενά, με ηλεκτρονικό τρόπο,  χρήματος ( 1200 δις ευρώ) για να αγοράσει τίτλους, όπως  εταιρικά και κυρίως κρατικά ομόλογα (που τα έχουν οι τράπεζες) του δυσθεώρητου χρέους των κρατών μελών της, με την προϋπόθεση όμως πως οι κυβερνήσεις θα παρουσιάσουν ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς. Που σημαίνει νέα μέτρα σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων, παράλληλα με νέα υπερκέρδη για τους τραπεζίτες (ιδίως του ευρωπαϊκού κέντρου), τους επιχειρηματικούς ομίλους και τους κερδοσκόπους των αγορών. Με λίγα λόγια μεγαλύτερη λιτότητα στην ευρωζώνη και στην Ελλάδα, άρα  μεγαλύτερη οικονομική κρίση και περισσότερη κοινωνική  εξαθλίωση. Οι όροι που έθεσε ο επί κεφαλής της ΕΚΤ Ντράγκι στην νέα κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ για συμμετοχή στο πρόγραμμα (QE), είναι: α) ολοκλήρωση της τρέχουσας αξιολόγησης από την τρόϊκα, δηλαδή την πλήρη αποδοχή των 19 όρων της, που είχε θέσει ως προαπαιτούμενα και β) αποπληρωμή των ομολόγων που ήδη διακρατεί η ΕΚΤ και λήγουν τους επόμενους μήνες. Δηλαδή για να αγοραστούν νέα ομόλογα από την ΕΚΤ πρέπει να εξοφληθούν τα παλιά. Σ’ αυτό έχει συμφωνήσει δυστυχώς ο ΣΥΡΙΖΑ  οπότε θα υποχρεωθεί να συνεχίσει και τους επόμενους μήνες την αποπληρωμή και άλλων ομολόγων που λήγουν τότε.  Άρα θα έχουμε  συνέχιση της ίδιας πολιτικής με τους προκατόχους του της ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, κι όχι αποδοκιμασία και  κατάργησή της. Συνεπώς παρά τις διακηρύξεις, από τη μεριά του ΣΥΡΙΖΑ, περί μη βιωσιμότητας του χρέους, η ένταξη σε τέτοια προγράμματα θα δείξει το αντίθετο, αφού  η βιωσιμότητα του χρέους θα επιβεβαιώνεται με την συνέχιση της  αποπληρωμής του.  Μάλιστα από το γραφείου τύπου του ΣΥΡΙΖΑ έσπευσαν να χαιρετίσουν τις δηλώσεις Ντράγκι με ανακοίνωση στην οποία αναφέρεται:  «πρόκειται για μια σημαντική απόφαση την οποία και θα αξιοποιήσει η ελληνική κυβέρνηση προς όφελος της χώρας. Ο κ. Ντράγκι με τη σημερινή  ανακοίνωση του προγράμματος αγοράς ομολόγων, απάντησε στις ακραίες περιοριστικές πολιτικές τασσόμενος υπέρ της ποσοτικής χαλάρωσης».  Τα ακριβώς αντίθετα έλεγε   τον Σεπτέμβριο του 2014, ο νυν υπουργός οικονομικών Γ. Βαρουφάκης, για την μέθοδο ποσοτικής χαλάρωσης: «Η μέθοδος αυτή αντικατοπτρίζει τη διαιώνιση της χειρότερης Κρίσης από τον μεσοπόλεμο. Σημαίνει ότι τα πράγματα χειροτερεύουν, ενώ η πολιτική εξουσία εξακολουθεί να μην είναι διατεθειμένη να αντιμετωπίσει την ανάγκη καθαρισμού του τραπεζικού κόπρου που συσσωρεύτηκε από το 1971 μέχρι το 2008 παγκοσμίως. Αποτελεί την άλλη όψη της λιτότητας, την οποία οι κεντρικοί τραπεζίτες αποδέχονται». Αυτά ξεχάστηκαν τώρα. Όμως,  η δήθεν «πολιτική αστάθεια» που έντεχνα καλλιεργούν στην Ελλάδα και η αναγγελία της ποσοτικής χαλάρωσης, προκάλεσαν  ισχυρότατες αρπαχτές στο ελληνικό και στα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια, σηματοδοτώντας την απαρχή για νέες φούσκες λόγω της αυξημένης ρευστότητας που θ’ αποκτήσουν οι τράπεζες χωρίς, ως συνήθως, να αυξήσουν τις χορηγήσεις τους. Ταυτόχρονα τα CDS απογειώθηκαν, τα spreads πήραν φωτιά, ενώ αυξήθηκαν κατακόρυφα οι αποδόσεις των ομολόγων του ελληνικού δημοσίου, δηλαδή το κόστος του χρέους που θα κληθεί να πληρώσει ο ελληνικός λαός. Και η αύξηση της νομισματικής κυκλοφορίας, θα μεταθέσει την κρίση διευκολύνοντας τις «αναδιαρθρώσεις» του κεφαλαίου και την παραπέρα υποτίμηση της εργατικής δύναμης, όπως μας δείχνει η εφαρμογή της στις ΗΠΑ.

                                 Η παραμονή στην Ευρωζώνη

Ωστόσο,  εδώ στην Ελλάδα όλα τα κόμματα - εκτός του ΚΚΕ- επιδίδονται σε έναν αγώνα για να αποδείξουν πιο κόμμα είναι πιο φιλοευρωπαϊκό από τα άλλα, κι ότι ο αντίπαλός τους είναι αντιευρωπαϊστής. Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας  καθησυχάζει με τις απανωτές δηλώσεις του ότι «είμαστε πιο ευρωπαϊστές από τα συντηρητικά κόμματα που κατέστρεψαν την ιδέα της αλληλεγγύης και δίχασαν τους λαούς». Υπερασπιζόμενος μάλιστα το ευρώ προειδοποίησε τους ευρωπαίους ότι αν διώξουν την Ελλάδα από το ευρώ θα μείνουν όλοι τους χωρίς τον… «ζουρλομανδύα» λέγοντας: «η Ευρωζώνη είναι μια αλυσίδα με δεκαοκτώ κρίκους. Αν σπάσει ένας, σπάει η αλυσίδα και κανείς δεν επιθυμεί κάτι τέτοιο». Δεν φαντάζομαι όμως να υπάρχουν πολλοί  άνθρωποι στην Ελλάδα και στην Ευρώπη που δεν επιθυμούν να σπάσει η αλυσίδα που τους κρατάει δεμένους χειροπόδαρα. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα έχει ήδη συνειδητοποιήσει, βλέποντας την λυσσαλέα αντίδραση των «διεθνών εταίρων» και της ντόπιας ολιγαρχίας στην εξαγγελία των λίγων ανώδυνων μέτρων ανακούφισης των εξαθλιωμένων λαϊκών μαζών, ότι είναι αδύνατο να ικανοποιηθούν ταυτόχρονα οι απαιτήσεις των αγορών και των επιχειρηματικών ομίλων από τη μια και  οι λαϊκές ανάγκες από την άλλη. Όμως, με την επιλογή παραμονής στην ΕΖ, δηλαδή μέσα στον ατέρμονα κύκλο σκληρής λιτότητας και απόλυτης ύφεσης, δεν έχουμε την παραμικρή πιθανότητα  ικανοποίησης των λαϊκών αναγκών αλλά ούτε κι επιβίωσης σαν έθνος. Η ΕΖ και η ΕΕ είναι τα θερμοκήπια των CDS, των spreads και των ομολόγων χρέους, δηλαδή των εργαλείων θανάτου κι όχι της ευημερίας και της αλληλεγγύης των λαών.

                                                                 Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                                    Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης

                  

                       

 Ανοχή σε τι;

Ακούμε συχνά από τους ευρώδουλους πολιτευτές, ραδιοτηλεοπτικούς παπαγάλους και καθηγητές της μνημονιακής συμφοράς ότι η «η μεγαλύτερη μεταπολεμική κατάκτηση της χώρας είναι η είσοδος στο ευρώ. Έξω από το ευρώ είναι  κόλαση, η απόλυτη καταστροφή, ο θάνατος».  Πάνω σ’αυτό το βρώμικο, απατηλό σλόγκαν στηρίζουν όλη τους τη φοβική προπαγάνδα σε ένα μεγάλο, λοβοτομημένο τμήμα του ελληνικού λαού, που έχει πειστεί ότι δεν μπορεί να κάνει χωρίς αυτούς και χωρίς το «εργαλείο» που το εξαχρειώνει και μετράει τη δυστυχία του, το ευρώ. Για να δούμε όμως τι έπαθε η χώρα και ο λαός της από τότε που μας στρίμωξαν στη ζώνη του ευρώ. Το πρώτο χτύπημα δέχτηκε συνολικά η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας που έπεσε στο 40% της προ ευρώ εποχής. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την εκτίναξη των εξωτερικών ελλειμμάτων, την συρρίκνωση της αγροτικής οικονομίας και κατ’ επέκταση την αποσάθρωση του τομέα επεξεργασίας και μεταποίησης καθώς και του τριτογενούς τομέα. Έτσι μέσα στα 12 χρόνια εντός ευρώ και περισσότερο κατά τη διάρκεια της εξελισσόμενης καπιταλιστικής κρίσης, η Ελλάδα κατέρριψε ρεκόρ ανεργίας (ιδιαίτερα στη νεολαία), φτώχειας, μείωσης εισοδημάτων, φυγής των νέων της, διάλυσης του όποιου κοινωνικού κράτους, καταστροφής των εργασιακών σχέσεων, ιδιωτικοποιήσεων, και εκτίναξης του δημόσιου και ιδιωτικού χρέους. Παράλληλα, κι ενώ  συμβαίνουν όλα αυτά σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων, οι επιχειρηματικοί όμιλοι και οι τραπεζίτες κερδοσκοπούν με ομόλογα και παράγωγα, εξασκούνται στην φοροαποφυγή  στην Ελλάδα, μεταφέρουν τις καταθέσεις τους στην Ελβετία, αποκρύπτουν τα περιουσιακά τους στοιχεία σε οφσόρ, επιδίδονται σε προσοδοφόρες τριγωνικές συναλλαγές κι  εκμεταλλεύονται άγρια τους  εργαζόμενους, ακριβώς λόγω της ύπαρξης ευρώ. Άρα  το ευρώ λειτουργεί θετικά μόνο για την πλουτοκρατία, αποτελώντας το πιο αποτελεσματικό εργαλείο κερδοφορίας της. 

 ΑΛΛΑ ΤΟ ΕΥΡΩ εκτός από την ντόπια ολιγαρχία, ωφελεί κυρίως την γερμανική πλουτοκρατία και μάλιστα στη διάρκεια της κρίσης: 41 δις ευρώ κέρδισαν οι Γερμανοί κεφαλαιοκράτες, σύμφωνα με το «Σπήγκελ»,  στο διάστημα 2010-2014 από την επιχείρηση «διάσωσης» της Ελλάδας με το κόλπο του δανεισμού για δανεισμό. Η γερμανία διέθεσε 15.2 δις ευρώ δήθεν για τη «διάσωση» της Ελλάδας, που τα δανείστηκε για να μας τα δανείσει στη συνέχεια με τριπλάσιο επιτόκιο, όπως και οι άλλες χώρες της ΕΕ που έκαναν το ίδιο. Ο γερμανός διοικητής του ΕΜΣ Κλάους Ρέγκλινγκ, επανειλημμένα έχει αναφερθεί στα κέρδη της Γερμανίας από τον δανεισμό των χωρών του Νότου και ιδιαίτερα της Ελλάδας, λέγοντας ότι : «οι επιχειρήσεις διάσωσης δεν έχουν στοιχίσει ούτε ευρώ στην Γερμανία. Αντίθετα έχει ωφεληθεί πολλαπλά».  Βέβαια δεν κέρδισαν μόνο από τους τόκους αλλά και από μια σειρά άλλων ενεργειών και συνεπειών από τα παιχνίδια δανεισμού. Και δεν είναι ότι η Γερμανία διέσωσε τις δικές της τράπεζες από τη χρεοκοπία μέσω της «διάσωσης» της Ελλάδας, αλλά απαίτησε από την κυβέρνηση τότε (Μάρτιος του 2010) του Παπανδρέου την υπογραφή μιας επαίσχυντης, για την Ελλάδα, συμφωνίας που την αποκάλεσαν «Ελληνογερμανική Εταιρική Σχέση», βάση της οποίας η χώρα μας μετατράπηκε σε οικόπεδο ασύδοτης δράσης για τα γερμανικά αρπακτικά. Τα πρώτα θύματά της είναι οι ΟΤΑ και οι Περιφέρειες και ακολουθούν, η δημόσια περιουσία και επιχειρήσεις, οι υποδομές, η υγεία, η παιδεία κλπ. Όσο λοιπόν η χώρα μας  βρίσκεται εντός του ευρώ, η Γερμανία μόνο κερδίζει από τη μεθοδευμένη λεηλασία του πλούτου μας, φροντίζοντας σκόπιμα να μας κρατάει «στο χείλος του γκρεμού». Δεν έχει κανένα συμφέρον να αφήσει να της ξεφύγει μια τόσο προσοδοφόρα αποικία όσο η Ελλάδα και μάλιστα τώρα που η κρίση στην Ευρώπη βαθαίνει και το ευρώ κλειδωνίζεται.  Αλλά εκτός από τη Γερμανία, τέτοιες συμφωνίες-δεσμεύσεις έχουν υπογραφεί και με άλλες χώρες, που τελικά κατάντησαν τη χώρα μας σκιά του εαυτού της. Όσοι λοιπόν διαγκωνίζονται για τήρηση τέτοιων δεσμεύσεων - ανάμεσα στους οποίους και ο ΣΥΡΙΖΑ- αξίζει να πάρουν την κατάλληλη απάντηση στις 25 Γενάρη.  Δικαιολογημένη λοιπόν η άρνηση του ΚΚΕ να συμπράξει με μια κυβέρνηση που θα έχει σημαία της το «ναι στο ευρώ», «ναι στην ΕΕ», «ναι στο ΝΑΤΟ»,   γιατί αυτό θα οδηγήσει σε ταχύτερο εξανδραποδισμό του λαού μας και ολική εκποίηση της χώρας, ενώ το ίδιο το ΚΚΕ θα  πάψει να υφίσταται, όπως συνέβη με τα αντίστοιχα κόμματα της Ιταλίας και Γαλλίας. Είναι αυτονόητο άλλωστε ότι δεν μπορεί να αυτοκαταργηθεί το ΚΚΕ για να συμμετέχει ο ΣΥΡΙΖΑ στο «πρόγραμμα διάσωσης του ευρώ». Είναι φανερό λοιπόν ότι υπάρχει τεράστιο χάσμα ανάμεσα στις στρατηγικές επιλογές των δύο κομμάτων, και γι αυτό το ΚΚΕ δεν μπορεί να δώσει ανοχή στη συνέχιση αυτής της καταστροφικής πορείας. Οι κομμουνιστές δεν θα συνεργήσουν στην υλοποίηση πολιτικών που μετέτρεψαν την Ελλάδα σε κλωτσοσκούφι, σε μια Ελλάδα της μιζέριας και του γκρίζου. Σε μια Ελλάδα που διώχνει τα παιδιά της, σε μια Ελλάδα της λαμογιάς. Όλα όσα υποστήκαμε την τελευταία πενταετία οφείλονται στα μέτρα υποστήριξης της σταθερότητας του ευρώ, καθώς από το 2011, όλα  τα κράτη-μέλη της Ευρωένωσης έχουν υπογράψει το «Σύμφωνο σταθερότητας για το ευρώ», που αποτελεί το υποχρεωτικό μνημόνιο των μνημονίων για όλους. Παρ’ όλα τα Σύμφωνα όμως, το ευρώ τους δεν πάει καλά. Ήδη η Κεντρική τράπεζα της Ελβετίας φοβούμενη κατάρρευση του ευρώ και τον αποπληθωρισμό στην Ευρωζώνη( ΕΖ), απελευθέρωσε την ισοτιμία ευρώ-ελβετικού φράγκου για να προστατέψει την οικονομία της. Αμέσως το νόμισμά της εκτινάχτηκε κατά 30% σε σχέση με το ευρώ κάτι που όπως φαίνεται θα συνεχιστεί και προκάλεσε τεράστια αναστάτωση στους δανειολήπτες ελβετικού φράγκου αφού είδαν τα δάνειά τους να εκτινάσσονται. Οι μεγάλες τράπεζες της ΕΖ μετακινούν κεφάλαια στο ελβετικό φράγκο και αντικαθιστούν μέρος των αποθεματικών τους σε ευρώ, πράγμα που επιδεινώνει τη θέση του ευρώ αλλά και την κατάσταση στην ΕΖ.  Ο «Εφαρμοστικός νόμος» για την Ελλάδα που έχουν ετοιμάσει για τη νέα κυβέρνηση, δεν θα έχει ημερομηνία λήξης. Θα μας καταστήσει όμηρους των ξένων δανειστών και την δημόσια περιουσία βορά στα νύχια των κερδοσκόπων. Θέλουν να μας συνηθίσουν να πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει άλλη λύση από την εξαθλίωση,  η ιστορία όμως βαδίζει προς τη μεριά που βαδίζουμε  εμείς κι αυτό δεν θα το καταφέρουν.

ΤΑ ΔΥΟ ΚΟΜΜΑΤΑ (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) που αγωνίστηκαν με θεμιτά και αθέμιτα μέσα να βάλουν τη χώρα στην ΕΕ και στο ευρώ για να την «σώσουν», την έφεραν στο σημερινό καταστροφικό αδιέξοδο. Και  με περισσό θράσος και υποκρισία διεκδικούν ξανά την ψήφο του ελληνικού λαού για να συνεχίσουν  το  «σωτήριο» έργο τους.  Μάλιστα, ως φάρμακο σωτηρίας προτείνουν το ίδιο που μας φαρμάκωσε: Την παραμονή στο ευρώ. Δηλαδή την παραμονή στο χώρο κυριαρχίας των ανελέητων αγορών όπου  λαοί και χώρες είναι αναλώσιμα πιόνια στο γιγάντιο παιχνίδι ανταγωνισμού και επικράτησης ανάμεσα στα διεθνή κέντρα εξουσίας στον πλανήτη. Το ΠΟΤΑΜΙ, που όλοι γνωρίζουν από πού πηγάζει και που θέλει να εκβάλει, στο λασπωμένο του   ρεύμα περιέχει μόνο  τα ψόφια ψάρια του παλαιοκομματισμού. Μοναδική του έγνοια είναι το πώς θα παραμείνει η χώρα εντός της φυλακής του ευρώ και διατεθειμένο να συνεργαστεί με οποιονδήποτε θέλει να συμπορευτεί μαζί του στον καιάδα των μνημονίων. Ο ΣΥΡΙΖΑ, με τα λεγόμενά του, δείχνει να απευθύνεται περισσότερο στις αγορές και τα διεθνή κέντρα εξουσίας επιδιώκοντας τον κατευνασμό τους, παρά στον ελληνικό λαό την ψήφο του οποίου διεκδικεί. Συνεπώς ορθά εγείρει υποψίες περί μυστικών συμφωνιών ή εκατέρωθεν διαβεβαιώσεων. Ακόμα και με καπιταλιστικούς όρους το χρέος της χώρας με τον τρόπο που δημιουργήθηκε, είναι «απεχθές». Συνεπώς μπορεί να διαγραφεί. Αντ’ αυτού ο ΣΥΡΙΖΑ ομιλεί παρακλητικά για διαγραφή ενός μέρους του, ενώ ταυτόχρονα διαβεβαιώνει ότι δεν θα προβεί σε «μονομερείς ενέργειες». Εξ αρχής λοιπόν, πριν πάει σε διαπραγμάτευση, έχει αφοπλιστεί. Με αυτή τη γραμμή «διαπραγμάτευσης» οδηγείται αναπότρεπτα σε μια παραλλαγή της υπάρχουσας γραμμής από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, που από τη μια, δεν προκαλεί καμία ανησυχία στους ευρωληστές κι από την άλλη χτίζει το νέο δικομματισμό διαχειριστών του συστήματος μέσα στα  ασφυκτικά πλαίσια του ευρώ οδηγώντας τον ελληνικό και τους ευρωπαϊκούς λαούς στην εξαθλίωση. Οι κατά καιρούς δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ σκοπό έχουν τον  σταδιακό ευνουχισμό κάθε διάθεσης για ρήξη των πιο απαιτητικών στοιχείων της βάσης του, στο όνομα ενός επικαλούμενου ή υπονοούμενου ρεαλισμού. Μάλλον θα αρκεστεί στο ρόλο μιας εναλλακτικής διακυβέρνησης  εντός του συστημικού πλαισίου, έστω κι αν αυτό σημαίνει την απώλεια μιας πιθανά ανεπανάληπτης ιστορικής ευκαιρίας απαλλαγής της χώρας από τους δυνάστες της. Συνεπώς με την ψήφο μας να ενισχύσουμε τις λαϊκές δυνάμεις του ΚΚΕ ώστε  το ανάχωμα που θα στήσουμε, στην επέλαση της ευρωπαϊκής και ντόπιας μαφίας των αγορών, να γίνει απροσπέλαστο.

                                                                Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                                      Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης 

                          Αλλαγή  ή  Παραλλαγή;

                    « Αν οι εκλογές άλλαζαν τον κόσμο θα τις είχαν καταργήσει ».  ( Κάρλ  Μάρξ )

Μέσα σε ένα βαρύ, επικίνδυνο ευρωπαϊκό και διεθνές πολιτικό κλίμα, η χώρα  μας οδηγείται σε εκλογές με τη μεγάλη πλειοψηφία να πιστεύει ότι θα απαλλαγούμε από τη ΝουδουΠασοκική μαφία, αλλά και με αρκετές επιφυλάξεις για τη διάδοχη κατάσταση. Από τη χώρα μας, η ευρωατλαντική χρηματοοικονομική συμμορία μαζί με τους ντόπιους συνεργάτες της, κερδίζουν κολοσσιαία ποσά και δεν είναι διατεθειμένοι να τα χάσουν. Αυτές οι εκλογές λοιπόν δεν είναι συνηθισμένες, είναι οι πιο σημαντικές των τελευταίων δεκαετιών και από το αποτέλεσμά τους θα κριθούν πολλά για τη χώρα και τον κατατρεγμένο από τις αγορές λαό της. Στη παρούσα φάση της διεθνούς συγκυρίας διακυβεύεται ή ίδια η ύπαρξη της Ευρωζώνης.  Από την άλλη, η εθελόδουλη συγκυβέρνηση έθεσε τη χώρα στη διάθεση των αμερικανών και νατοϊκών τυχοδιωκτών-τζογαδόρων σε μια τεράστια γεωπολιτική-γεωστρατηγική σύγκρουση που βρίσκεται σε εξέλιξη με Ρωσία και Κίνα.  Ο οικονομικός πόλεμος εναντίον της Ρωσίας, πέραν της γενικότερης διεθνούς έντασης και πιθανής ανάφλεξης, προκαλεί και στη χώρα μας τεράστιες  απώλειες που οξύνουν την ήδη άθλια οικονομική της κατάσταση. Προσθέστε σ’ αυτά την επεμβατική πολιτική ΗΠΑ ΝΑΤΟ και ΕΕ από την Β. Αφρική ως την Ουκρανία καθώς και την αποτρόπαια εγκληματική δράση των δημιουργημάτων των μυστικών τους υπηρεσιών, ναζιστών και  τζιχαντιστών, και θα έχετε την εικόνα της βαρβαρότητας που διαμόρφωσαν στον πλανήτη οι ποικιλώνυμες αγορές του διεθνούς ιμπεριαλισμού.

                                  Επικείμενη  διάλυση της  ευρωζώνης;

Οι ευρωατλαντικοί ληστές γνωρίζουν ότι έχουν φέρει την Ελλάδα στην κατάρρευση κι ετοιμάζονται ν’ αρπάξουν ότι έχει απομείνει. Γι αυτό και στην κεκλεισμένων των θυρών συνάντηση του Λονδίνου τον προηγούμενο μήνα, οι εκπρόσωποι των αγορών ουσιαστικά βολιδοσκόπησαν τους δύο οικονομολόγους του ΣΥΡΙΖΑ για να διαπιστώσουν αν με ενδεχόμενη κυβέρνησή του, θα διευκολυνθούν στην αρπαγή της υπόλοιπης δημόσιας περιουσίας μας. Στην ευρωζώνη όμως ανησυχούν σοβαρά με την εμφάνιση αποπληθωρισμού. Οι οικονομικοί αναλυτές λένε ότι αυτό δυσκολεύει πολύ την μεγάλης κλίμακας αγορά ομολόγων του ελληνικού δημοσίου από την ΕΚΤ, πράγμα που στερεί ρευστότητας την παραπαίουσα ελληνική οικονομία.  Έτσι θα συρρικνωθούν ταυτόχρονα η προσφορά και η ζήτηση στη πραγματική οικονομία που σε συνθήκες υπερχρέωσης συνιστά μεγάλο κίνδυνο για το τραπεζικό καρτέλ της ευρωζώνης. Επί πλέον, σύμφωνα με το καταστατικό της ευρωζώνης, ο αποπληθωρισμός δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσα στα πλαίσια της ζώνης του ευρώ, όσο χρήμα και να εκδώσει η ΕΚΤ. Άρα σε συνθήκες αποπληθωρισμού η ευρωζώνη δεν μπορεί να επιβιώσει. Παρ’ όλα αυτά, η ΕΚΤ ετοιμάζεται να ρίξει τρις ευρώ στις κεφαλαιαγορές πιστεύοντας ότι έτσι θα αναχαιτιστεί ο αποπληθωρισμός και θα στηριχτεί το ευρώ. Αν το κάνει, οι πολιτικές λιτότητας και οριζόντιων περικοπών θα ξεπεράσουν σε σκληρότητα κάθε προηγούμενο μέσα στο 2015. Συνεπώς τους λαούς της Ευρώπης περιμένει καθεστώς μεσαίωνα στις εργασιακές σχέσεις, ενώ οι πιο αδύνατες χώρες θα εκποιηθούν, ενδεχομένως θα πάψουν να υπάρχουν. Οπότε, η έγκαιρη έξοδος από το ευρώ είναι πλέον ανάγκη επιβίωσης. Αυτοί που το αρνούνται είτε δεν καταλαβαίνουν την τραγικότητα της κατάστασης είτε εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα.

                                          Ο Γαλλογερμανικός άξονας

Η Ευρώπη και η ευρωζώνη αλλάζουν συνεχώς προς το χειρότερο. Μέσα από νομοθετικά πραξικοπήματα, παραβιάσεις ακόμα και των δικών τους συνθηκών και νόμων, εξαγορές ψήφων ολόκληρων χωρών στο ευρωκοινοβούλιο και παράκαμψη των εθνικών κοινοβουλίων, συγκεντρώθηκαν σταδιακά όλες οι  εξουσίες γύρω από τον γαλλογερμανικό άξονα. Οι ίδιοι οι επικεφαλής της ΕΕ παραβιάζουν κι αυτήν την υπάρχουσα  αντιλαϊκή νομοθεσία. Δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο προκειμένου να αποκτήσουν περισσότερη ή απόλυτη εξουσία για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους ή τα συμφέροντα της κλίκας τους.  Πράγματι, το 2011 Γαλλία και Γερμανία προχώρησαν στη δημιουργία δυο υπερ-οργανισμών για τον απόλυτο έλεγχο της Ευρώπης, καθώς έβλεπαν την καπιταλιστική κρίση να ταρακουνάει τα θεμέλια της φυλακής των λαών που με τόσο κόπο είχαν κατασκευάσει. Πρώτοι ξεκίνησαν οι γάλλοι με την δημιουργία του  ESMA (Ευρωπαϊκή Αρχή Κινητών Αξιών και Αγορών) που γρήγορα απόκτησε (καθώς σ’ αυτόν συμμετείχαν και άνθρωποι των Ροκφέλερ) μεγαλύτερη επιρροή στις χρηματοοικονομικές αγορές ακόμη και από την ΕΚΤ. Ο στόχος ήταν η μετατροπή του Παρισιού σε χρηματοοικονομικό κέντρο της Ευρώπης και η απόκτηση βαρύνουσας πολιτικής και οικονομικής επιρροής στις εξελίξεις. Μέσω του ESMA  οι ολιγάρχες του Παρισιού μπορούν να παρεμβαίνουν όποτε θέλουν νομοθετικά, ρυθμιστικά, εποπτικά, τιμωρητικά, οικονομικά και πολιτικά στις χρηματαγορές της Ευρώπης, επηρεάζοντας τον τομέα από τον οποίο εξαρτώνται οι μεγαλύτερες εταιρίες και τράπεζες της Ευρώπης, αλλά και ο δανεισμός των ευρωπαϊκών  κρατών και του ιδιωτικού τομέα. Ας σημειωθεί ότι για όλα αυτά δεν χρειάζεται έγκριση των κρατών – μελών, τα οποία έχουν ήδη χάσει κάθε ίχνος εξουσίας.  Στη συνέχεια ήρθαν οι γερμανοί με την ίδρυση του ΕΙΟΡΑ, ενός υπερ-οργανισμού με έδρα την Φρανκφούρτη. Μέσω του ΕΙΟΡΑ, η Γερμανία αποκτά, μεταξύ άλλων, εποπτικό ρόλο στον ασφαλιστικό κλάδο της Ευρώπης και στα ευρωπαϊκά ταμεία συνταξιοδότησης με στόχο τον πλήρη έλεγχο των αντίστοιχων πολιτικών στην Ευρώπη. Παράλληλα δίνει το δικαίωμα στη Γερμανία, ελέγχου στις χρηματαγορές καθιστώντας την εγγυήτρια της «διαφάνειας» του ευρωπαϊκού χρηματοοικονομικού και τραπεζικού συστήματος. Αυτό βέβαια είναι αρκετά παράδοξο, αν σκεφτεί κανείς πως η Γερμανία-σύμφωνα με διεθνείς οργανισμούς καταπολέμησης της διαφθοράς- είναι η πρώτη χώρα της Ευρώπης ως προς το ύψος των μαύρων κεφαλαίων που ξεπλένονται στο οικονομικό της σύστημα, ενώ είναι και η μόνη χώρα που δεν έχει υπογράψει τη διεθνή σύμβαση εναντίον της διαφθοράς.  Άρα, όλα τα θεσμικά ευρωπαϊκά όργανα έχουν καπελωθεί και ο ρόλος τους  πλέον είναι καθαρά τυπικός. Σ’ αυτή την  Ευρώπη πασχίζουν να μας κρατήσουν, θα τους αφήσουμε;  

                                           Οι πολιτικοί γυρολόγοι

Εδώ όμως, αρκετοί πρόθυμοι από όλο τον κεντροδεξιοαριστερό χώρο βουλευτές, βρέθηκαν και συνασπίστηκαν για να γλυτώσουν το σύστημα και την ευρωζώνη από την κατάρρευση, ενεργώντας υπέρ της εκποίησης της χώρας και της εξαθλίωσης των ανθρώπων της. Η εμπειρία δείχνει  ότι η πιο αποτελεσματική προβιά εξαπάτησης είναι αυτή του «αριστερού» ή «προοδευτικού», που αποτέλεσε κι αποτελεί το καλύτερο κάλυμμα  για την ανεμπόδιστη επέλαση του καπιταλισμού. Ο φόβος τους μην κινηθεί ο κόσμος και πέραν της ενσωματωμένης αριστεράς – κάτι που θα τους δημιουργούσε όντως σοβαρά προβλήματα - κινητοποίησε φανερούς και κρυφούς, εγχώριους και ξένους  μηχανισμούς, για την διάσωση του συστήματος της ευρωζώνης και κατοχύρωσης του βολέματος. Έτσι παρακολουθήσαμε  την εξέλιξη μιας χιονοστιβάδας πολιτικού τυχοδιωκτισμού, μια φρενίτιδα μεταπηδήσεων και μεταγραφών από κόμμα σε κόμμα, που θύμιζαν έντονα ποδοσφαιρικές μεταγραφικές περιόδους. Μια άνευ προηγουμένου κινητικότητα με αποκορύφωμα την αρπαγή της «βοσκοπούλας» ( Άντζελας) δύο μέρες μετά τους όρκους πίστης στο «κόμμα που την τίμησε». Υποκριτές και βολεψίες, οι σύγχρονοι αγύρτες γυρολόγοι, αφού έχουν προ πολλού πάρει διαζύγιο με την όποια ιδεολογία και ηθική (αν είχαν ποτέ),  δεν διστάζουν να προσχωρήσουν στις πιο ελκυστικές υποσχέσεις ώστε να συμπληρώσουν τα βαρέα ένσημα γλυψίματος που ήδη διαθέτουν. Μέσα σε λίγους μήνες κατασκευάστηκε σωρεία  ιντερνετικών και τηλεοπτικών κομμάτων που προκάλεσαν τεράστια σύγχυση καθώς σε τίποτα, πέραν του τίτλου, δεν διαφέρουν μεταξύ τους. Όμως έχουν εγκλωβίσει σχεδόν το 20% του εκλογικού σώματος και θα παίξουν καθοριστικό ρόλο σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας του πρώτου κόμματος. Αν η διαφορά μεταξύ του πρώτου και δευτέρου κόμματος είναι μικρή, το κόμμα που θα προσεταιριστεί το μεγαλύτερο κοπάδι πολιτικών αγυρτών αυτών των μικρών αστικών (απο)κομμάτων, θα φτιάξει κυβέρνηση.  

ΣΤΟ ΕΜΕΤΙΚΑ ευρώδουλο συνονθύλευμα του MEGA-λου ΠΟΤΑΜΙΟΥ, του τηλεκόμματος στο οποίο συμπλέουν όλοι οι περιπλανώμενοι μνημονιακοί τυχοδιώκτες και αριβίστες της κεντροαριστεράς και κεντροδεξιάς, εμφανίζουν ως καινούριες, χιλιοειπωμένες απόψεις και τις αντίθετές τους, ποντάροντας στην απολίτικη στάση υπολογίσιμου δυστυχώς μέρους των ψηφοφόρων, που πιστεύουν στη Θεοδωράκεια μπούρδα της «πολιτικής χωρίς πολιτικούς». Απευθύνεται κυρίως σε πολιτικά ηλίθιους τηλεθεατές σαν αυτούς που έχουν απομείνει από το ΠΑΣΟΚ και τη ΡΗΜΑΔ. Ωστόσο, με τη σκανδαλώδη καθημερινή προβολή για κόμμα εκτός κοινοβουλίου, το προωθούν για τρίτη θέση ώστε σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας, η συμμετοχή του στη νέα κυβέρνηση να αποτελεί εγγύηση για τη συνέχιση  της μνημονιακής πολιτικής. Αλλά και στο ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ, το φάστ τράκ δημιούργημα του ΓΑΠ, του ενσαρκωτή του θράσους, του ορισμού του ούφο, του ασυνάρτητου σαρδαμίστα, του πιονιού των αμερκανών, βρήκαν στέγη όσα από τα αποτυχημένα, διαπλεκόμενα και «ρηγμένα» στοιχεία άφησε έξω από το κόμμα του ο τρομοκρατημένος χοντρός. Προφανώς για να συνεχίσουν την καταστροφική τους συμβολή στη πορεία της χώρας και του λαού της προς τον καιάδα των αγορών. Έτσι με τα ορκισμένα μνημονιακά ανδρείκελα της  ΝΔ και  του Βενιζελικού Πασόκ, τους ανεκδιήγητους χαϊκάληδες των ΑΝ.ΕΛ, και τα υπολείμματα των ναζιστικών ΧρυσΑύγουλων, κλείνει όλος ο χώρος της κεντροδεξιάς και ακροδεξιάς που στηρίζει βεβαίως την «ευρωπαϊκή πορεία» της χώρας. Δηλαδή την πολιτική των διαρκών μνημονίων της ΕΕ.  

                                              ΣΥΡΙΖΑ   και    ΚΚΕ

 Οι συνεχείς προσαρμογές του ΣΥΡΙΖΑ στη «πραγματικότητα» των αγορών, στα «ευρωπαϊκά πλαίσια», και οι διαβεβαιώσεις του προς το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, ενισχύουν την συντηρητικοποίηση και την άμβλυνση  οποιασδήποτε ριζοσπαστικής ή ανατρεπτικής διάθεσης που έχουν τα λαϊκά στρώματα. Η προσήλωσή του στο «ευρώ», συμβάλει καθοριστικά στο να εκτονώνεται ή να μην αναπτύσσεται ένα λυτρωτικό αντί-ΕΕ κλίμα που  υπάρχει σε μεγάλο τμήμα του λαού μας. Έτσι τα καταστροφικά αποτελέσματα από την διαχείριση της  αντιλαϊκής στρατηγικής του κεφαλαίου  στη χώρα, που θα υποχρεωθεί να εφαρμόσει ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση, θα χρεωθούν σύντομα στην αριστερά, στο λαϊκό κίνημα και στους κομμουνιστές. Κάτι που είδαμε επί πασοκοκρατίας, όταν χρεώσανε στο σοσιαλισμό όλες τις βρωμιές και τις απάτες  της Παπανδρεϊκής μαφίας και των αξιωματούχων της αυλής τους. Άλλωστε «Οι προτάσεις ΣΥΡΙΖΑ κινούνται απολύτως εντός του συστήματος, δεν συνιστούν ρήξη με το σύστημα. Τα δε μέτρα ανακούφισης των κατώτερων λαϊκών στρωμάτων που εξάγγειλε ο Αλέξης στη Θεσσαλονίκη, δεν συνιστούν ούτε κατά διάνοια πολιτική αριστερής διακυβέρνησης» (Λαπαβίτσας). Ουσιαστικά αποδέχεται το ίδιο πλαίσιο  διαπραγμάτευσης με εκείνο της ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Άρα δεν θα υπάρξει και διαφορετική αντιμετώπιση από την τρόϊκα.   Οι διαπραγματεύσεις που επιζητεί η ΣΥΡΙΖΑΪΚΗ ηγεσία με την τρόϊκα δεν έχουν νόημα  όσο η ηγεσία αυτή παραμένει προσκολλημένη σε «ευρωπαϊκή λύση», καθώς οι τροϊκανοί θεωρούν ότι «ευρωπαϊκή λύση» είναι μόνο η  επιτήρηση με νέο μνημόνιο. Είναι αποφασισμένοι οι Συριζαίοι  να προβούν σε  μονομερείς  ενέργειες (Grexit=έξοδος από ευρώ και παύση πληρωμών);   Αν όχι, που είναι  και το πιθανότερο, ας παύσουν να εμπαίζουν τον κόσμο περί αλλαγής. Μάλλον για παραλλαγή αυτού που βιώνουμε θα πρόκειται. Γι αυτό και  η συνεχής αναδίπλωση  του ΣΥΡΙΖΑ, από παλιότερα διακηρυγμένες θέσεις του, απλά και μόνο για την ευκολότερη αναρρίχησή του  στην εξουσία.

  ΑΝΤΙΘΕΤΑ το ΚΚΕ δείχνει το δρόμο για Ανατροπή κι όχι Μετατροπή της κυρίαρχης πολιτικής σε ανακωχή με το κεφάλαιο. Για το ΚΚΕ, δύο είναι οι δρόμοι ανάπτυξης: Είτε θα έχεις ανάπτυξη με τις λαϊκές δυνάμεις στην εξουσία και με κοινωνική ιδιοκτησία των μεγάλων μέσων παραγωγής και του τραπεζικού τομέα, είτε θα έχεις ανάπτυξη που καθορίζουν οι αγορές και τα μονοπώλια. Πρέπει συνεπώς να γίνει καθαρό ότι οι κομμουνιστές δεν παλεύουν για μια εναλλακτική κυβερνητική λύση, παλεύουν για μια εναλλακτική λαϊκή λύση, που προϋποθέτει έξοδο από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, και μη αναγνώριση και μονομερή διαγραφή του χρέους που μας επέβαλαν οι ληστρικοί οργανισμοί της τρόϊκας και οι ντόπιοι συνεργάτες τους. Ο δρόμος της πραγματικής ανατροπής δεν είναι ούτε εύκολος ούτε ανθόσπαρτος. Είναι δρόμος σκληρών αγώνων, μεγάλων συγκρούσεων και αναμετρήσεων. Είναι δρόμος διαρκούς ταξικής πάλης και σ’ αυτόν ζητούν συμπόρευση οι κομμουνιστές για να πάρουμε την Ελλάδα στα χέρια μας.

                                                                        Κ .Α. Αποστολόπουλος

                                                              Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης                    

          

 Οι μακελλάρηδες                                                                                                                                                                 της «Τζιχάντ ΑΕ»

Η καταδρομική επιχείρηση ομάδας ισλαμοφασιστών εκτελεστών στα γραφεία  μεγάλου σατυρικού περιοδικού στο κέντρο της γαλλικής πρωτεύουσας και η μαζική δολοφονία δώδεκα ανθρώπων, επαναφέρει με δραματικό τρόπο την ανάγκη απόδοσης ευθυνών στους πραγματικούς υπεύθυνους της βίας, της τρομοκρατίας, των πολέμων και των σφαγών σε μεγάλο μέρος του πλανήτη, από τη Βόρεια και κεντρική Αφρική, τη Μέση Ανατολή, τη κεντρική Ασία ως την Ουκρανία. Ποιοι οργάνωσαν, ποιοι εκπαίδευσαν, ποιοι χρηματοδότησαν, ποιοι εξόπλισαν αυτόν τον συρφετό των ανεγκέφαλων θρησκόληπτων μακελλάρηδων  που σκοτώνουν για την εξασφάλιση μιας σίγουρης θέσης στον ανύπαρκτο ισλαμικό τους παράδεισο; Σε ποιους συμφέρει να διατηρείται  όλος ο πλανήτης σε καθεστώς φόβου, αναταραχής κι επιφυλακής για επικείμενο χτύπημα των ισλαμιστικών τεράτων, που παρά τις επιφανειακές προσπάθειες των υποκριτών χΗΠΑτζήδων και των συμμάχων τους για την δήθεν καταπολέμησή τους, ζουν, θεριεύουν κι εκτελούν;   Η απάντηση είναι απλή και την ξέρουμε πια όλοι:  Η ρίζα του κακού βρίσκεται στην πέραν του ατλαντικού «αυτοκρατορία του τρόμου», της βίας και του εγκλήματος, που συνεπικουρείται από την ευρωπαϊκή ηγετική συμμορία, το Ισραήλ, την Τουρκία και τα κράτη του Κόλπου (Κατάρ, Κουβέϊτ, Σαουδική Αραβία) που ανήκουν σε μεγάλες, αμερικανικές κυρίως, πετρελαϊκές εταιρίες.

ΕΠΕΙΔΗ τα ιδεώδη της δημοκρατίας, της ελευθερίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του δικαίου, διαχρονικά  τσαλαπατιούνται από τους Δυτικούς φαρισαίους, κανείς δεν τους πιστεύει πλέον όταν κινητοποιούμενοι για τις σύγχρονες τιμωρητικές τους σταυροφορίες, επικαλούνται την προστασία αυτών των ιδεωδών. Οι οικονομικοί και κυβερνητικοί παράγοντες της Δύσης, έχουν αποθέσει  πλέον όλες τις ελπίδες τους στη δράση των μυστικών τους υπηρεσιών, στην εξάπλωση της διαφθοράς και στα ενσωματωμένα στο σύστημά τους ΜΜΕ, που καλύπτουν τις  σκοτεινές και βρώμικες δραστηριότητές τους, με οχετούς ψευδολογιών και παραπληροφόρησης, προωθώντας παράλληλα τα αντιλαϊκά τους σχέδια. Δύσκολα μαθαίνει κανείς την αλήθεια σήμερα. Το ψεύδος προσφέρεται καθημερινά σε μεγάλες δόσεις με περίτεχνα και λαμπερά περιτυλίγματα ώστε να  συνηθίσει ο κόσμος σε μια εικονική θολή πραγματικότητα που τους βολεύει. Κι επειδή η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση που βιώνουμε δεν είναι κάτι συνηθισμένο, δεν είναι ένας απλός οικονομικός κύκλος, αλλά πρωτόγνωρη και βαθύτατη, κανείς από τους  συντελεστές της δεν γνωρίζει πως θα βγει από το αδιέξοδο η παγκόσμια οικονομία. Ο μόνος, συνεπώς, τρόπος να κρατήσουν τους λαούς άπραγους, να  προλάβουν  εκδηλώσεις λαϊκής οργής τέτοιες που  θα κινδύνευε το καπιταλιστικό σύστημα, είναι η μεγέθυνση του  φόβου της τρομοκρατίας, η ανακάλυψη εξωτερικών απειλών και η συστηματική απόκρυψη ή διαστρέβλωση της αλήθειας. Όλα αυτά συνοδεύονται, για σιγουριά, κι από ενίσχυση των δυνάμεων καταστολής προκειμένου να αντιμετωπίζονται εν τη γενέσει τους οι δίκαιες κινητοποιήσεις των εργαζομένων.  Παράλληλα βέβαια δεν διστάζουν να προκαλούν τοπικούς ή εμφυλίους πολέμους χρησιμοποιώντας έμμισθους μεταφερόμενους «αντάρτες» που στη συνέχεια μετατρέπονται συνήθως σε ελεγχόμενους ή μη τρομοκράτες. Ζούμε στην εποχή του πιο σκληρού του πιο αυταρχικού  καπιταλισμού, που για να επιβιώσει δημιούργησε πολλά περίτεχνα, βάρβαρα,  ύπουλα  «εργαλεία» επιβολής. Ένα πολύ αποτελεσματικό τέτοιο εργαλείο είναι τα   δίκτυα τρομοκρατών που αρχικά  ήταν κοστοβόρα για τους εμπνευστές τους, αλλά τώρα σε μεγάλο βαθμό η «επένδυση» σ’ αυτά είναι κερδοφόρα. Η «τρομοτεχνογνωσία»  έχει βελτιωθεί σημαντικά κι αυτό το βλέπει κανείς παρακολουθώντας τις δραστηριότητες της μεγαλύτερης εγκληματικής οργάνωσης  στον πλανήτη, της ISIS ( Ισλαμικού «Κράτους» στο Ιράκ και τη Συρία). Πέραν των καθημερινών σφαγών και καταστροφών έχει κι «επιχειρηματική» δραστηριότητα που περιλαμβάνει: Πώληση στη μισή τιμή του κλεμμένου πετρελαίου από τις πετρελαιοπηγές που έχουν καταλάβει σε Ιράκ και Συρία. Πώληση λεηλατημένων εργοστασίων, στόκ αποθηκών κι επιχειρήσεων, οικοσκευών, εμπόριο γυναικών, αγοριών, ναρκωτικών, κ.ά Σύμφωνα με την  Ρωσική Υπηρεσία Δίωξης Ναρκωτικών, το ISIS εξασφαλίζει ένα αμύθητο εισόδημα διακινώντας το ήμισυ περίπου του συνόλου της αφγανικής ηρωίνης στην Ευρώπη, ενώ το άλλο μισό το διακινούν αμερικανοί αξιωματικοί του στρατού και των μυστικών υπηρεσιών στο Αφγανιστάν, σε συνεργασία με τους ταλιμπάν. Η αφγανική ηρωίνη, διαπιστώνει η ρωσική υπηρεσία, λειτουργεί σαν «ανανεώσιμη» πηγή εισοδήματος για το ισλαμικό «κράτος», που του επέτρεψε να αυτονομηθεί γρήγορα από τους δημιουργούς του, μετατρεπόμενο τάχιστα σε «Τζιχάντ ΑΕ».

 ΟΣΟ ΛΟΙΠΟΝ οι τζιχαντιστές μαθαίνουν να βγάζουν λεφτά δεν υπάρχει περίπτωση να εγκαταλείψουν την κερδοφόρα δολοφονική τους δράση, ενώ και η καταπολέμησή τους γίνεται πιο δύσκολη. Αλλά και οι άλλες ισλαμιστικές οργανώσεις δεν πάνε πίσω. Βγάζουν τα προς το «δολοφονείν» κυρίως από το εμπόριο ναρκωτικών. Έτσι, με παγκάρια δισεκατομμυρίων δολαρίων στη διάθεσή τους, εξασφαλίζουν σύγχρονο εξοπλισμό με κύριο στόχο την διάλυση της Συρίας και του Ιράκ ώστε να στήσουν εκεί το σκοτεινό μεσαιωνικό χαλιφάτο τους. Αυτό όμως εξυπηρετεί και τον απώτερο στόχο των αμερικανών που με την διάλυση των δύο χωρών διευκολύνεται η επέμβασή τους στο Ιράν και η εν συνεχεία καταλήστευση του αμύθητου ενεργειακού πλούτου της ευρύτερης περιοχής.  Περιμένουν λοιπόν να τελειώσουν την βρώμικη δουλειά οι τζιχαντιστές κι αυτοί να επέμβουν μετά με πρόσχημα την σωτηρία του συριακού και ιρακινού λαού από τους ισλαμιστές, χωρίς να μπορεί να κατηγορηθούν ότι δρουν κατά των νόμιμων κυβερνήσεών τους. Γι αυτό και η δράση τους εναντίον του ISIS είναι εντελώς επιδερμική, για το θεαθήναι. Εάν το σχέδιό τους επιτύχει, θα έχουν επιτύχει την πολυπόθητη ασφυκτική περικύκλωση της Ρωσίας, την διακοπή τροφοδοσίας της Ευρώπης με   ρωσικά καύσιμα, και την πλήρη εξάρτηση της Ευρωένωσης από τα υπό αμερικανικό έλεγχο.  Άρα συντριπτικό χτύπημα της ρωσικής οικονομίας και ασφάλειας.  Ανάλογο χτύπημα θα υποστεί και η οικονομία της Κίνας αφού οι επιχειρήσεις της στην περιοχή θα εκδιωχθούν όπως στην περίπτωση της Λιβύης.  Δεν μπόρεσαν όμως να προβλέψουν την αποφασιστική αντίσταση του, βοηθούμενου από την Ρωσία, προέδρου Άσαντ και του συριακού λαού, καθώς και την απρόσμενη μαχητικότητα των κούρδων, του μεγάλου μέρους των ιρακινών σιιτών και την φιλοσυριακή στάση του Ιράν και της λιβανικής Χεζμπολάχ. Αυτά, μαζί με την ηρωϊκή αντίσταση των αυτονομιστών της Αν. Ουκρανίας προς τους αμερικανοκίνητους ναζιστές του Κιέβου και  η επανένωση της Κριμαίας με τη Ρωσία τους χάλασαν τη σούπα και ξεκίνησαν τον, άκρως επικίνδυνο για την ανθρωπότητα, οικονομικό πόλεμο  εναντίον της Ρωσίας, που πλήττει και τους ίδιους αλλά κυρίως την παραπαίουσα οικονομικά Ευρωπαϊκή Ένωση. Πίσω λοιπόν από τα αποτρόπαια εγκλήματα των τζιχαντιστών παίζεται ένα πολύ χοντρό γεωπολιτικό-γεωστρατηγικό παιχνίδι που το επέβαλαν οι υπερατλαντικοί γκάνγκστερ μαζί με τα νατοϊκά τσιράκια τους, στα οποία δυστυχώς υπάγεται και η Ελλάδα, και δημιουργεί τις προϋποθέσεις  να τιναχθεί ο πλανήτη στον αέρα.  Στις επικείμενες εκλογές λοιπόν, όσοι/ες σκέπτονται να ψηφίσουν τα κόμματα που δεν αμφισβητούν τον ευρωπαϊκό και νατοϊκό προσανατολισμό της χώρας, ουσιαστικά ψηφίζουν υπέρ της διαρκούς επεμβατικής πολιτικής ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ που γεννά τους τζιχαντιστές και παράγει τα εκατομμύρια των απελπισμένων μεταναστών που κατακλύζουν τη χώρα μας και την Ευρώπη, δημιουργώντας τα τεράστια προβλήματα που όλοι γνωρίζουμε. Παράλληλα στηρίζουν και τον επικίνδυνο οικονομικό πόλεμο κατά της Ρωσίας, που μόνο δεινά προοιωνίζει για την χώρα μας και την ανθρωπότητα. Η ψήφος μας πιάνει τόπο μόνο στηρίζοντας τις πρωτοπόρες δυνάμεις του ΚΚΕ, που αγωνίζονται ενάντια σ ’αυτές τις πολιτικές, αποβλέποντας στην αποδέσμευση της χώρας μας  από τις δομές των ευρωτζιχαντιστών της  ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Δεν αναγνωρίζουν το χρέος που μας φόρτωσαν οι ληστρικοί οργανισμοί της Τρόϊκας και παλεύουν  για μια Ελλάδα ελεύθερη, ανεξάρτητη, που θα μπορεί να διεκδικεί αμοιβαία επωφελείς διακρατικές σχέσεις με όλες τις χώρες του κόσμου και δεν θα σέρνεται από το καροτσάκι του Σόϊμπλε, ζητιανεύοντας τα ψίχουλα του Ντράγκι.

                                                                   Κ. Α. Αποστολόπουλος

                                                          Δημοτικός σύμβουλος Μεσσήνης